Wednesday, November 26, 2014

Χείλη ερμητικά κλειστά

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ


Άνθρωποι πάνε κι έρχονται στη γειτονιά της ζωής που άλλοι βρίσκουν τη γωνιά και την οδό της ύπαρξής τους κι άλλοι χαμένοι στο χάρτη της πραγματικότητας τους.
Πότε αναρωτηθήκαμε το λόγω της ύπαρξής μας ; ή μήπως όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι της ζωής;
Μιας ζωής απροκάλυπτης που σε αφοπλίζει μπρός στη φαντασία  και την απροσδιόριστη ομορφιά της. 
Που δεν έχεις παρά να υποκλιθείς στο μεγαλείο της, με τα χείλη ερμητικά κλειστά .
 Γιατί μόνο μέσα από τη σιωπή μπορείς να εκφράσεις αυτό που σε γοητεύει σε εκείνη. 
Ναι είναι πολύ όμορφη μα αυτό είναι που την κάνει μοναδική; Όχι, είναι που κάθε φορά ανακαλύπτεις και κάτι καινούργιο γι αυτήν , είναι που μας χαρίζει καθημερινά στιγμές που δεν θα τις ξαναζήσουμε, είναι που έχει φαντασία , είναι που χωρίς αυτήν δεν θα νιώθαμε , δεν θα πονούσαμε, δεν θα λυγίζαμε, δεν θα λαχταρούσαμε και δεν θα χαιρόμασταν. Είναι που μέσα από αυτήν ονειρευόμαστε κι ελπίζουμε, είναι που μέσα από αυτήν απογοητευόμαστε και συνεχίζουμε. Είναι που δίχως αυτήν δεν θα υπήρχαμε και είναι που δίχως εμάς δεν θα είχε λόγω ύπαρξης.Ούτε αυτή μα ούτε και η αγάπη.
Είναι σαν δυο ξωτικά που υπάρχουν ανάμεσά μας τόσο σιωπηλά. Που μας ακολουθούν σε κάθε μας βήμα, περιμένοντας υπομονετικά τη στιγμή που θα τις συναντήσουμε , γι αυτό ας συντονιστούμε στο ρυθμό τους. Στη λυρικότητα της σιωπής τους.


                                                                                               Ευαγγελία Ανδρέου.

No comments:

Post a Comment