Friday, December 26, 2014

Όσο υπάρχει παράδεισος!



 

Έχουμε μάθει να μιλάμε για τον παράδεισο σαν κάτι το μεταφυσικό και μεταθανάτιο  κι όμως η ίδια η  ζωή είναι ο παράδεισος και η κόλαση μαζί.

 Ψάχνουμε το μετά και αφήνουμε ανεκμετάλλευτο  το τώρα .
 Μας βολεύει η πιθανή προοπτική του μετά από το να αντιμετωπίσουμε το τώρα. 

Τώρα που εμείς είμαστε ο πρωταγωνιστής στο έργο της ζωής μας, αλλά και ο σκηνοθέτης μαζί. 

Κι όμως προτιμάμε να ζούμε σαν κομπάρσοι την ίδια μας τη ζωή, γιατί μόνο έτσι νιώθουμε περισσότερο ασφαλείς, παρά να εκτεθούμε, μη μπορώντας να αντιμετωπίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

 Όπως νιώθουμε πιο ασφαλείς να είμαστε κλεισμένοι στο όμορφο καβούκι μας, έτσι και νιώθουμε καλύτερα να αποδίδουμε στον παράδεισο έναν ορισμό γενικό και άγνωστο. Πέρα από εμάς κι ας βρίσκεται δίπλα μας.

Γιατί όσο υπάρχει παράδεισος και ζούμε σε αυτόν , τόσο θα εθελοτυφλούμε να τον ανακαλύψουμε!

Κι όλα αυτά, γιατί  θεωρώντας τον παράδεισο σαν κάτι άγνωστο μας δίνει την τυφλή ελπίδα να συνεχίσουμε την κολασμένη μας ζωή. 


                                                                                               Ευαγγελία Ανδρέου.

No comments:

Post a Comment