Thursday, February 15, 2018

Έχω Φωνή!

Η κραυγή – Edvard Munch(1863-1944)
          Και ποιός μας είπε ότι ο όχλος είναι πάντα η δύναμη και το σωστό;
          Συνηθίζουμε να λέμε τη γνωστή ρήση «οργή Θεού, φωνή λαού»! Κι όμως είναι έτσι;
          Ο όχλος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι φασαρία και πολλές φορές διάσπαση απόψεων.    Προσωπικά θεωρώ ότι η άποψη του καθένα χωριστά αυτή πρέπει να έχει αρκετή δύναμη, που όταν την πιστεύουμε και την τηρήσουμε μέχρι τέλους, θα υπάρξει και η δικαίωση!
       Ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι όσο πιο πολλά άτομα τόση μεγαλύτερη δύναμη και γιατί να μην πιστεύουμε ότι η άποψη του καθένα μπορεί να έχει την ίδια ισχύ;
       Ανα τους αιώνες έχουμε δεί ότι απόψεις ατομικές είναι αυτές που έχουν μείνει και αυτές που πολλοί απο εμάς ακολουθούμε.
       Απο τον Σωκράτη μέχρι τον Καζαντζάκη, ήταν ομάδες; Ή μήπως συγκεκριμένες προσωπικότητες που η καθαρότητα των απόψεων τους και η υποστήριξη τους σε αυτές μέχρι τέλους είναι που έμειναν στην ιστορία; Γιατί λοιπόν να μην ακολουθήσουμε κι εμείς ο καθείς χωριστά αυτή την τακτική ή για πολλούς πίστη; Γιατί η δική μου ή δική σου φωνή να μην έχει την ίδια δύναμη και ισχύ απο μόνη της και χρειάζομαι να με ακολουθήσουν και να υποστηρίξουν κι άλλοι αυτό που πιστεύω;
       Όχι ότι είναι λάθος ή σωστό, αλλά πολλές φορές νιώθω ότι είμαστε και παραμένουμε άτομα που έχουμε την ανάγκη να στηριχθούμε σε άλλους, σε όλους εκείνους που το μόνο που έχουν σκοπό είναι το προσωπικό τους όφελος.
     Είναι σα να σπαταλάμε άδικα τη δική μας δύναμη για τους άλλους, και όχι τελικά για εμάς. Όχι! Δεν θέλω να είμαι μέρος καμίας ομάδας γιατί πολύ απλά είναι ανύπαρκτη! Όπως και οι προσωπικότητες μας!
      Έχω άποψη και όσο κι αν φαίνεται σε πολλούς εγωιστικό είναι δική μου, όπως και η φωνή μου, όπως και οι αδυναμίες μου, όπως και η πίστη μου, όπως και η ζωή μου!
          Σε έναν όχλο το μόνο που δεν ακούγεται είναι η φωνή μου και το μόνο που προβάλλεται είναι η αδικία που μου ασκεί ο κάθε τυχοδιώκτης και εκμεταλλευτής.
         Δεν έχω ανάγκη να χειροκροτήσω και να στηρίξω τον καθένα που σε καμία περίπτωση δεν ήταν πλάι μου όταν εγώ τον χρειαζόμουν, όταν εγώ έκλαψα για την αδικία, όταν εγώ εναντιώθηκα σε κάθε απειλή που δέχθηκα, όταν δεν ήταν εκεί να ακούσει τις ανησυχίες μου, όταν θέλει να καρπωθεί την δική μου φωνή για να γίνει δυνατός και στη συνέχεια απρόσιτος ενώ εγώ θα συνεχίζω να σκύβω το κεφάλι και να χρεώνομαι τα δικά του λάθη και τις δικές του φιλοδοξίες.
        Ναι να πιστεύεις κι όταν αυτό το ακολουθούν κι άλλοι είναι πολύ συγκινητικό, μα όταν χρειαστεί μπορώ να το κάνω και μόνη μου. Γιατί πολύ απλά έχω φωνή και όσο ζω αυτή θα ακολουθώ!


                                                                                                    Ευαγγελία Ανδρέου.

1 comment:

  1. Πολύ σωστή τοποθέτηση!!! Πραγματικά έτσι είναι, παρόλο που στη εποχή μας επικρατεί ένα κλίμα φίμωσης της προσωπικής μας φωνής και συνείδησης γιατί είναι πιο εύκολο να ελεγχθεί ο όχλος και όχι η μονάδα!! Πολύ όμορφος @Χώρος!! Θα περνάω συχνά!
    Ευτυχία Ζερδέ

    ReplyDelete