Όχι πανικό αλλά προφύλαξη! Όχι παραπληροφόρηση αλλά επεξεργασία!

Ζούμε εδώ και καιρό στην πανδημία της παραπληροφόρησης και του φόβου...
Δεν θα προσπαθήσω να αναλύσω τι είναι σωστό και τι λάθος, ούτε το τι πρέπει και τι δεν πρέπει...Αυτά είναι δουλεία των ειδικών και οφείλουμε να ενημερωνόμαστε όσο μπορούμε για όλα και από εκεί και πέρα να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας , ως οφείλουμε!
Συνυπάρχουμε σε μία κοινωνία που εμείς δημιουργήσαμε! ή εμείς ανεχόμαστε!
Ο πανικός δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν! Ούτε όμως και η αδιαφορία.
Γι αυτό όχι πανικό, αλλά προφύλαξη! όχι ακατέργαστη πληροφορία , αλλά πλήρη ενημέρωση και επεξεργασία των όσων μας επιβάλλουν!
Δεν θα πάρω θέση για όσα τελευταία ακούμε και μας συμβαίνει...όχι γιατί δεν έχω, αλλά γιατί σέβομαι το χαμό όλων αυτών των συνανθρώπων μας που για άλλη μια φορά θυσιάστηκαν στο βωμό της απληστίας και της χειραφέτησης.
Καταστρέφουμε τη Γη, καταστρέφουμε τα ζώα , και τώρα αλληλοκαταστρεφόμαστε. Έτσι είναι γιατί δυστυχώς όσοι αιώνες κι αν περάσουν , όσο οι κοινωνίες κι αν εξελιχθούν θα υπάρχει πάντα αυτό που λέγεται απληστία που για μένα είναι συνώνυμο με το ψέμα!
Επειδή όμως η αλήθεια πάντα είναι δυνατότερη απλά αποκαλύπτεται πάντα στο τέλος μιας αναταραχής, ας προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και πολύ καλύτερα ίσως να κλείσουμε όλους εκείνους τους ...δέκτες που θέλουν να μας πανικοβάλλουν και να μας αποπροσανατολίσουν!
Ίσως να έφτασε αυτή η στιγμή επιτέλους που πρέπει όλοι μας να αναλογιστούμε γιατί μας συμβαίνουν όλα αυτά! Φυσικά και οι περισσότεροι τα έχετε αντιληφθεί ναι αλλά τι μπορούμε από εκεί και πέρα να κάνουμε; Δυστυχώς ζούμε σε μία γυάλα που άλλοι μας δημιούργησαν και μας τοποθέτησαν εκεί! Μόνο που το....ψέμα και η εκμετάλλευση ξεχείλισε κι έτσι μπορούμε τώρα όλοι μαζί να αποδράσουμε!
Ίσως πολλοί να το χαρακτηρίσετε ουτοπικό και ίσως ρομαντικό , αλλά όχι ακατόρθωτο.



Ευαγγελία Ανδρέου.

Δεν λυπάμαι αυτούς που φεύγουν αλλά αυτούς που μένουν!

Δεν ξέρω τελικά ποιο ασύμμετρο φαινόμενο είναι χειρότερο...η Βλακεία ή η Υποκρισία;

Ξέρετε κάτι; Βαρέθηκα να λυπάμαι και να παραμένω απλός θεατής όλης αυτής της υποκρισίας. Ποιος είναι αυτός που πονά περισσότερο; Ποιος είναι αυτός που δεν θα ξεχάσει ποτέ; Κι εμείς τι κάνουμε περιμένουμε να έρθει και η δική μας ώρα που κάποιοι άλλοι θα λυπούνται για εμάς; Που θα γίνουμε πρωτοσέλιδα και μάλιστα χωρίς την άδειά μας; (γιατί πολύ απλά δεν θα ζώ) Που για άλλη μια φορά θα φωνάζουμε ενάντια στο... κράτος, ενώ εμείς πρώτοι  θα είμαστε αυτοί που θα τους προδώσουμε όλους αυτούς τους αδικοχαμένους συμπολίτες μας γιατί όταν θα έρθει η ώρα που θα χρειαστούμε κάτι θα σπεύσουμε να παρακαλέσουμε όλους αυτούς τις.... ΄ασύμμετρες απειλές΄ που τώρα καταργιόμαστε να μας κάνουν το...ρουσφετάκι μας; Και θα προτιμούσα η αλληλεγγύη ξέρετε να μην είναι τελευταία της...ελπίδας , θα προτιμούσα την αλληλεγγύη να την χρησιμοποιούμε πριν απο κάθε κακό, αλλά βλέπετε ο άνθρωπος έτσι εκπαιδεύτηκε, να λυπάται!   

Γιατί μόνο έτσι ίσως νομίζει ότι θα κερδίσει μία θέση στον παράδεισο και ο καλός Θεούλης θα προτιμήσει εμένα, λες και όσοι χάθηκαν δεν ήταν άνθρωποι με ευαισθησίες, αυτούς γιατί δεν τους βοήθησε κανείς; Ούτε καν ο ίδιος ο Θεός; ας μην υποκρινόμαστε λοιπόν άλλοι εκούσια κι άλλοι ακούσια. Αυτοί είμαστε και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να απαγκιστρωθούμε απο όλη αυτή την...αηδία που μας περιβάλλει. Ναι ξέρω πολύ θα σπεύσετε να θεωρήσετε ότι δείχνω ασέβεια στα θύματα. Όχι αντιθέτως επειδή ακριβώς σέβομαι όλους αυτούς τους αδικοχαμένους συμπολίτες μας και κυρίως τον πόνο των δικών τους ανθρώπων κι επείδη κι εγώ θύμα είμαι την κοινωνίας που υπάρχω αφού δέχομαι όλα αυτά, επιλέγω να σιωπήσω.

Είναι ασέβεια σε κάθε καταστροφή να φωνάζω πάντα ότι φταίνε όλοι οι άλλοι και κυρίως αυτοί που αύριο θα πάω και θα σκύψω το κεφάλι παρακαλώντας τους να με βοηθήσουν σε κάτι, πόσο μάλλον δε όταν θα τρέξω να σπεύσω να τους χειροκροτήσω ή να τους ψηφίσω για κάθε αηδία που εκπροσωπούν. Εκεί ξέρω τότε είναι που αλλάζουμε την καραμέλα και χρησιμοποιούμε την γνωστή βλακεία που ποτέ δεν κατάλαβα τι εννοούν όλοι αυτοί οι.... επαναστάτες μας! Πρέπει λέει να σηκωθώ απο τον...καναπέ για να αντιδράσω! Ενάντια σε τί; Στη βλακεία; Μπά! Είναι αήτητη!

 Γι αυτό και όλοι εσείς που σπέυδετε να δείξετε την αλληλεγγύη σας, να το κάνετε πρίν! Κι όχι μόνο όταν θα βλέπετε πόνο.

Ο Όμηρος είχε πεί ότι : «Δεν υπάρχει κανένα ζωντανό πλάσμα που αναπνέει ή έρπει στη γη, που να είναι πιο άθλιο από τον άνθρωπο». Η μεγαλύτερη αλήθεια.

Στο τόπο μου λένε μία έκφραση που είναι μια ακόμη αλήθεια που αποδεικνύει περίτρανα για το τι είναι ο άνθρωπος : Πέθανε να σ αγαπώ! Αυτό είμαστε!

-Δεν μας αρέσει η άποψη του άλλου, τον καταργιόμαστε..

- Πεθαίνει κάποιος, κρίμα λυπάται!...

 -Θέλουμε να κερδίσουμε κάτι, θα πατήσω επι πτωμάτων!...

 -Κερδίζει κάποιος άλλος εκτός απο τον εαυτούλη μας; Τον άτιμο! Θα του βγάλω το μάτι...Αλλά κάπου εκεί ενδιάμεσα, θα αναρτήσω και κάτι για να αποποιηθώ των ευθυνών μου.

Έλεος!

Έλεος!

Έλεος!

Λυπάμαι για τους πλημμυροπαθείς

Λυπάμαι για τους σεισμοπαθείς

Λυπάμαι για τους πυροπαθείς

Λυπάμαι για τους πρόσφυγες

Λυπάμαι, λυπάμαι, λυπάμαι!

Αυτό είμαστε;  Α! Ναι και φυσικά αλληλεγγύη! Μόνο που όλοι εσείς που θα ξεσηκωθείτε για άλλη μια φορά να πάτε να...τους στηρίξετε με κάθε τρόπο,και που κάθε φορά τους ακολουθείτε με ευλάβεια,  φροντίστε να κάνετε μια επανάληψη.

Γι αυτό και δεν λυπάμαι τελικά αυτούς που φεύγουν, αλλά αυτούς που μένουν!

                                                                                                    Ευαγγελία Ανδρέου.

Εργασιομανής Ψευδούργος

Ένα εξαιρετικό σατιρικό ποίημα απο τον Αλέξη Ντάσιο, ως ¨απάντηση¨ στη πρωτομαγιάτικη ανάρτηση του κ. Τσίπρα ( του ποιήματος του Γκόλφη) κατα την επίσκεψή του στη Λέσβο, στη.... Μυτιλήνη και στα άλλα νησιά.

Προσωπικά θα το χαρακτήριζα εκτός απο σατιρικό και ως ένα πετυχημένο ποίημα που είναι η απάντηση για την όλη κοινωνικοπολιτική μας κατάσταση. ή όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος ο ποιητής αυτό το ποίημα είναι σα να προφητεύει το αναπόφευκτο!

Ω, εσπευσμένη υπόκλιση,

στα χρόνια της υποκρισίας.

Κόλαφος ο ημεδαπός σου έρωτας.

Εκφράζει το ψεύδος 

- ο πρώτος χλευαστής του κόσμου!

Ω νέα αυγή ΄ αυθεντία.

Όσο κοιτάει ανάποδα τις φρούδες ελπίδες ΄ απολαύσεις

που ο δαίμονας κρούει στο ποίμνιο.

Ω αβυσαλλέα ορδή απόγνωσης.

Στομαχικής όσμωσης

Και εντερικής εφράδειας.

-σώζει το ποιλικό εν τέλη-

Απόδειξη αλήθειας σε ύψιστο τόνο.

Στριμώχνει το πρόσωπο στα ιλιγγιώδη ύψη

του παθητικού συστήματος.

Η αποτέφρωση του τέλους!

Οσονούπω ο ηγέτης θα ψέξει

την άβυσσο που ο ίδιος έσκαψε, χυδαία,

με το φτυάρι της γλώσσας του,

"Λάκκος λεκιασμένος

Λακές λακίζει αφοδευμένος."

                                                                Αλέξης Ντάσιος.

Καληνύχτα αθώα ψυχή μου!

 Καληνύχτα αθώα ψυχή μου! 

Αυτός ο κόσμος δεν σου αξίζει...

γιατί αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ!

Αθώες ψυχές που γεννήθηκαν για να μην ζήσουν!

που γεννήθηκαν για να μας αποδείξουν πόσο απάνθρωποι είμαστε!

Καληνύχτα Κεμάλ.... 

Συγνώμη που δεν μπόρεσα να αλλάξω αυτό τον κόσμο!

Καληνύχτα! 

                                                                                                Ευαγγελία Ανδρέου.

Έχω Φωνή!

Η κραυγή – Edvard Munch(1863-1944)

          Και ποιός μας είπε ότι ο όχλος είναι πάντα η δύναμη και το σωστό;

          Συνηθίζουμε να λέμε τη γνωστή ρήση «οργή Θεού, φωνή λαού»! Κι όμως είναι έτσι;

          Ο όχλος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι φασαρία και πολλές φορές διάσπαση απόψεων.    Προσωπικά θεωρώ ότι η άποψη του καθένα χωριστά αυτή πρέπει να έχει αρκετή δύναμη, που όταν την πιστεύουμε και την τηρήσουμε μέχρι τέλους, θα υπάρξει και η δικαίωση!
       Ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι όσο πιο πολλά άτομα τόση μεγαλύτερη δύναμη και γιατί να μην πιστεύουμε ότι η άποψη του καθένα μπορεί να έχει την ίδια ισχύ;
       Ανα τους αιώνες έχουμε δεί ότι απόψεις ατομικές είναι αυτές που έχουν μείνει και αυτές που πολλοί απο εμάς ακολουθούμε.

       Απο τον Σωκράτη μέχρι τον Καζαντζάκη, ήταν ομάδες; Ή μήπως συγκεκριμένες προσωπικότητες που η καθαρότητα των απόψεων τους και η υποστήριξη τους σε αυτές μέχρι τέλους είναι που έμειναν στην ιστορία; Γιατί λοιπόν να μην ακολουθήσουμε κι εμείς ο καθείς χωριστά αυτή την τακτική ή για πολλούς πίστη; Γιατί η δική μου ή δική σου φωνή να μην έχει την ίδια δύναμη και ισχύ απο μόνη της και χρειάζομαι να με ακολουθήσουν και να υποστηρίξουν κι άλλοι αυτό που πιστεύω;
       Όχι ότι είναι λάθος ή σωστό, αλλά πολλές φορές νιώθω ότι είμαστε και παραμένουμε άτομα που έχουμε την ανάγκη να στηριχθούμε σε άλλους, σε όλους εκείνους που το μόνο που έχουν σκοπό είναι το προσωπικό τους όφελος.
     Είναι σα να σπαταλάμε άδικα τη δική μας δύναμη για τους άλλους, και όχι τελικά για εμάς. Όχι! Δεν θέλω να είμαι μέρος καμίας ομάδας γιατί πολύ απλά είναι ανύπαρκτη! Όπως και οι προσωπικότητες μας!
      Έχω άποψη και όσο κι αν φαίνεται σε πολλούς εγωιστικό είναι δική μου, όπως και η φωνή μου, όπως και οι αδυναμίες μου, όπως και η πίστη μου, όπως και η ζωή μου!
          Σε έναν όχλο το μόνο που δεν ακούγεται είναι η φωνή μου και το μόνο που προβάλλεται είναι η αδικία που μου ασκεί ο κάθε τυχοδιώκτης και εκμεταλλευτής.
         Δεν έχω ανάγκη να χειροκροτήσω και να στηρίξω τον καθένα που σε καμία περίπτωση δεν ήταν πλάι μου όταν εγώ τον χρειαζόμουν, όταν εγώ έκλαψα για την αδικία, όταν εγώ εναντιώθηκα σε κάθε απειλή που δέχθηκα, όταν δεν ήταν εκεί να ακούσει τις ανησυχίες μου, όταν θέλει να καρπωθεί την δική μου φωνή για να γίνει δυνατός και στη συνέχεια απρόσιτος ενώ εγώ θα συνεχίζω να σκύβω το κεφάλι και να χρεώνομαι τα δικά του λάθη και τις δικές του φιλοδοξίες.

        Ναι να πιστεύεις κι όταν αυτό το ακολουθούν κι άλλοι είναι πολύ συγκινητικό, μα όταν χρειαστεί μπορώ να το κάνω και μόνη μου. Γιατί πολύ απλά έχω φωνή και όσο ζω αυτή θα ακολουθώ!

                                                                                                    Ευαγγελία Ανδρέου.

Η σιωπή των αμνοεριφίων

          Γνωρίζω ότι δεν σας έχω συνηθίσει σε αναρτήσεις με πολιτικό περιεχόμενο, μα δεν ξέρω πως ή μάλλον ξέρω γιατί μπαίνω για πρώτη φορά στη φάση να σας γράψω αυτή την έξαλλη και απεγνωσμένη μου ανάρτηση...Γιατί για μένα έχουν ξεπεραστεί προ πολλού οι αντοχές μου! Παρακολουθούμε όλο αυτό τον καιρό το θέατρο του παραλόγου, κάποιοι αντιδρούν κατα καιρούς μα χωρίς κανένα αποτέλεσμα! Νιώθω σα να παίζουμε σε ένα θεατρικό έργο με κακή σκηνοθεσία ενω το θέμα του είναι τόσο ανατριχιαστικό, με τίτλο "η σιωπή των αμνοεριφίων", που στο τέλος της παράστασης όσο και να φωνάξουμε, όσα κι αν αντέξουμε θα καταλήξουμε κρεμασμένοι στα τσιγκέλια του συμφέροντος και του μίσους.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί να φτάσει η πολιτική σε αυτή την ανώμαλη θα την χαρακτήριζα κατάσταση, ζούμε εδώ και καιρό έναν ιδιόμορφο δημοκρατικό φασισμό που εγώ τουλάχιστον πρώτη φορά συνάντησα. Ποτέ μου δεν ασχολήθηκα με τα πολιτικά δρώμενα γιατί πίστευα ότι άσχετα με τα αρνητικά ή  τα θετικά που ζούσαμε και παρακολουθούσαμε κατα καιρούς, σημασία για μένα είχε η κοινωνική ασφάλεια,η ηρεμία και η δημιουργικότητα! Καθείς έχει το δικαίωμα να πιστεύει όπου τον ίδιο αντιπροσωπεύει αρκεί αυτό να μην φτάνει στα όρια του φασισμού ή να έχει αρνητικό αποτέλεσμα στο γενικό καλό της κοινωνίας μας. Τώρα πια όμως νιώθω προσωπικά να απειλούμαι απο την αμάθεια, τον φασισμό και την υποκρισία και δεν ξέρω για εσάς μα προσωπικά δεν μπορώ  πλέον να το αντέξω!
Βρίσκομαι απο την πλευρά των ανθρώπων που ποτέ δεν επένδυσαν σε μια συγκεκριμένη πολιτική δύναμη, ούτε και ποτέ περίμενα ή περιμένω απο κανέναν τίποτα!Είμαι απο εκείνους που δεν έχω τίποτα να χάσω ή να κερδίσω, γιατί πολύ απλά δεν ελπίζω σε τίποτα παρα μόνο στην προσφορά,την αγάπη, την δημιουργία!και όλα αυτά το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα τα υποστήριζε ποτέ κάποια πολιτική δύναμη παρά μόνο κάθε ανώνυμος ήρωας της ίδιας της ζωής.Ξέρω μπορεί για πολλούς να τα θεωρήσετε ρομαντικές σκέψεις ή ουτοπικές απόψεις μα ένα είναι σίγουρο ότι είναι τα μόνα που δεν μπορεί κανείς να μας εμποδίσει. Δεν μπορώ όμως να μην φωνάξω ότι είναι τραγικοί και επικίνδυνοι κάτι πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί παραμερίζοντας το προσωπικό μας συμφέρον. ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ! Ας ενωθούμε όλοι και ας πράξουμε ουσιαστικά, ειρηνικά και χτυπώντας την απειλή στην ρίζα! Δεν σας μιλώ κομματικά, μα ανθρώπινα!
              Είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσα (όπως όλοι μας φυσικά) με αρχές, αξίες και κυρίως με το αίσθημα της προσφοράς και της δημιουργικότητας! Έμαθα να αγωνίζομαι με νύχια και με δόντια για τη ζωή μου μα πάνω απ όλα για την αξιοπρέπειά μου! και δεν μπορώ τώρα να αφήσω κανέναν να την απειλήσει! Γιατί έτσι νιώθω ότι έχει αρχίσει να δρά τόσο ο φασισμός που απειλεί πλέον και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τις ζωές μας! Το ξέρω ότι κι εσείς το βλέπετε και πολλοί θα νιώθετε όπως κι εγώ γι αυτό και αποφάσισα να αναρτήσω το συγκεκριμένο κείμενο! Προς Θεού... μην θεωρήσετε την ανάρτησή μου κομματική, ποτέ δεν ασχολήθηκα και δεν θα έκρινα ποτέ τις κομματικές πεποιθήσεις μα σας μιλώ για ζωή και για την υποχρέωση που έχουμε όλοι απέναντι της, κυρίως όμως στον εαυτό μας, να μην αφήνουμε την τύχη της ζωής μας στους άλλους όταν εκείνοι δεν μπορούν να την σεβαστούν!Απο τη μία είμαι υπέρ της άποψης περί αντίδρασης και ξεσηκωμού, να φωνάξουμε ναι! Μα έχω αρχίσεί να νιώθω ότι όσο και να ενωθούμε και να φωνάξουμε, είναι κάτι σαν "φωνή εν τη ερήμω". Ποιός θα μας ακούσει; Ποιός θα νιώσει; Ποιός θα καταλάβει και έστω και αργά θα κατεβάσει το κεφάλι απο ενοχή και ντροπή;Κανείς! απλά θα είμαστε άλλο ένα καλογραμμένο άρθρο στα πρωτοσέλιδα διαφόρων εντύπων ή εκπομπών, απλά θα είναι άλλη μια επανάληψη της ιστορίας μας. Όχι δεν θέλω να την επαναλάβω μα να την αλλάξω! Αυτό θέλω και αυτό καλώ όλους σας! Να αλλάξουμε την ιστορία, τον τρόπο που θα κοιτάμε μπροστά.
Φυσικά δεν θα επιβάλλω σε κανέναν τον τρόπο σκέψης μα ένα μόνο πιστεύω ότι ίσως την πραγματική απάντηση σε όλα αυτά, τη λύση,  θα την βρούμε μόνο με το να κοιτάξουμε δίπλα μας, ο ενάς τον άλλο, μέσα μας και κυρίως δίχως να λησμονούμε!



                                                                                                  Ευαγγελία Ανδρέου.

"Χωρίς πνευματικά δικαιώματα ο Εθνικός μας ύμνος"

«Υμνος εις την Ελευθερίαν» by Διονύσιος Σολωμός
(under You Tube, under Orchard)

Καληνύχτα μικρέ μου...

Όταν ήσουν μικρός, μεγάλα όνειρα έβλεπες
πως, σαν μεγάλος θα γεννείς, πολλά θα κατακτήσεις.

«Υμνος εις την Ελευθερίαν», Διονύσιος Σολωμός, 1823. "Ο ελληνικός Εθνικός Ύμνος δεν προστατεύεται από τις διατάξεις του νόμου περι πνευματικών δικαιωμάτων".




Μα σαν ο χρόνος σου περνά και γίνεσαι μεγάλος
κι όλο μαζεύονται εικόνες και στιγμές, 
θα εύχεσαι να μη χαθεί η ελπίδα μέσα σου,
πως ένα θαύμα θα γενεί
και πάλι νέος θα ξυπνήσεις
κι όλο τον κόσμο θα αλλάξεις μονομιάς,
δίκιο κι αγάπη θα προσφέρεις…

"Ο Εθνικός μας Υμνος – ή πιο ορθά ο «Υμνος εις την Ελευθερίαν» - είναι ποίημα που έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός το 1823, ο οποίος απεβίωσε το 1857. Το ποίημα μελοποιήθηκε από το Νικόλαο Μάντζαρο, ο οποίος απεβίωσε το 1872. Η πνευματική ιδιοκτησία (ως έχει σήμερα) διαρκεί όσο η ζωή του δημιουργού και εβδομήντα χρόνια μετά τον θάνατό του που υπολογίζονται από την 1η Ιανουαρίου του έτους, το οποίο έπεται του θανάτου του δημιουργού. Επομένως επι του Εθνικού Υμνου δεν υφίστανται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Ο Εθνικός Ύμνος (σύμφωνα με το You Tube), ανήκει στην εταιρεία διαχείρισης και διανομής μουσικής IODA (που πλέον ονομάζεται Orchard)".

Καληνύχτα μικρέ μου!
Και αν ο κόσμος δεν γενεί ποτέ ιδανικός,
εσυ τουλάχιστον μπορείς καλύτερο να τον κάνεις!

"Το Ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού παρενέβη στις διαδικτυακές πλατφόρμες που αναγνώρισαν το λάθος τους και λαμβάνει μέτρα ώστε να μην έχουμε παρόμοια φαινόμενα".

Ευαγγελία Ανδρεου, Σκύρος, 2014

ΥΓ: Ας μη μπερδεύουμε την αγάπη για τον τόπο μας με στείρα εθνικιστικά εξαμβλώματα. Ούτε να κρίνουμε αβίαστα την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων μας όταν ένα από τα πρωτεύοντα ζητούμενα μας είναι το δικαίωμα μας να τα έχουμε απαραβίαστα. Σε μια κοινωνία που ανάγει το κέρδος σε θεότητα και τιμωρεί το φόνο ήπια και το οικονομικό έγκλημα με ισόβια, το κύριο μέλημα μας δεν θα έπρεπε να είναι η εθνικότητα της εταιρίας που κερδίζει από το πνευματικό μας έργο αλλά το πνευματικό μας έργο να κερδίζει την κάθε ψυχή της όποιας εθνικότητας. Αν αυτό το κάνουμε σκοπό και χαρακτήρα μας και αν μετά ξυπνάμε και νανουρίζουμε τα μικρά μας με τέτοιες αξίες, τότε η αλλαγή θα είναι γεγονός κι ας μην είμαστε εμείς που θα την απολαύσουμε. Ίσως να μην είμαστε οι καλύτεροι άνθρωποι αυτή τη στιγμή, όμως σίγουρα μπορούμε να πάρουμε τις καλύτερες αποφάσεις.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

"Ελευθερία" by Evelin Art 2014

Τι κι αν τραγούδι γράφτηκε γι αυτήν

Τι κι αν η ελπίδα έγινε ιδέα

Τι κι αν ο αγώνας είχε πίστη και τιμή

Τι κι αν οι φόβοι έγιναν ορμή

Τι κι αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

Αφού πρώτη τη σκότωσαν… γιατί πουλήθηκε κι αυτή!

Ευαγγελία Ανδρέου, Σκύρος 2014

Επιστημονική φαντασία ή ηθελημένη προφητεία;

Reaching for the Moon

Γενιές και γενιές μεγάλωσαν παρακολουθώντας κατά καιρούς ταινίες επιστημονικής φαντασίας, που όσο περνούν τα χρόνια και ο κόσμος εξελίσσεται τείνουν να γίνουν πραγματικότητα και τότε είναι που αναρωτιέσαι… μήπως τελικά όλα αυτά δεν ήταν δημιουργίες κάποιας φανταστικής και άκρως εξωπραγματικής ιδέας, αλλά μιας προσπάθειας αποστολής μηνύματος με παραλήπτες όλους εμάς; Προφητεύοντας με κάποιον τρόπο για το τι επρόκειτο να συναντήσουμε στο μέλλον και μάλιστα στο άμεσο; Μπαίνοντας έτσι όλα αυτά στο υποσυνείδητό μας, ούτως ώστε δίχως να το αντιλαμβανόμαστε να το αποδεχόμαστε; Κι έτσι όλοι ‘εκείνοι’ που έχουν ίδιον όφελος - και όχι αυτοί που  κινούνται από αλτρουιστικό ενδιαφέρον - να έχουν καταφέρει με ομολογουμένως αριστοτεχνικό τρόπο να μας φιμώνουν, αποφεύγοντας να μπει σε δράση το μόνο μας όπλο που δεν είναι άλλο από ... ΄την αντίδρασή μας΄;
Κάποτε επιστημονική φαντασία ήταν η ιδέα να ταξιδέψει ο άνθρωπος στο φεγγάρι, τώρα είναι η εμφύτευση μικροτσίπ από την πρώτη στιγμή της γέννησης του ανθρώπου. Κάτι που ήδη έχουμε προσαρμοστεί με την ιδέα του, που συνεπάγεται την πλήρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον ολοκληρωτικό και απολυταρχικό έλεγχο. Καταλήγοντας στον κατακερματισμό της έννοιας της ανθρώπινης οντότητας.
Οπότε και τι μένει; Τι άλλο παρά να πραγματοποιηθεί κι αυτό. Και τότε είναι που θα έχουμε χάσει το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου που αγωνίζεται αιώνες τώρα. Η Ελευθερία μας, η ουσιαστική ελευθερία. Κι όταν δεν θα υπάρχει ‘αυτή’ δεν θα έχουμε προσωπικότητα, θα καταλήξουμε να έχουμε κι εμείς το δικό μας κλουβάκι στο ζωολογικό κήπο και μάλιστα στα είδη υπό εξαφάνιση. Γιατί μόνο ελεύθεροι άνθρωποι δεν θα μπορούμε να είμαστε και δυστυχώς αυτό δεν είναι φανταστικό, μα πέρα για πέρα αληθινό. Κι έτσι ίσως στο μέλλον μαζί με το μικροτσίπ να αντικατασταθεί το μαστίγιο  με το τηλεχειριστήριο, για να μπορούν πλέον να μας ελέγχουν 100%.
Ναι ξέρω, μπορεί για πολλούς αυτό να είναι μία ακόμη ιδέα επιστημονικής φαντασίας.
 Εύχομαι  Άνθρωπε να με διαψεύσεις.

Ευαγγελία Ανδρέου.

Κι εκεί που κάποτε υπήρχε ο μασκαράς, τώρα υπάρχει η υποκρισία

Μάσκες

Κι εκεί που οι μασκαράδες εμφανίζονταν μία φορά το χρόνο, τώρα τους συναντάμε καθημερινά.
Εκεί που κάποτε  είχαν ως σκοπό να προσφέρουν άπλετα το γέλιο και την ξεγνοιασιά, τώρα όλοι αυτοί  δίνουν δάκρυα και πόνο.
Εκεί που κάποτε μας προσκαλούσαν  στην παρέα τους, τώρα κρύβονται πίσω από τη μοναξιά και τη ζήλια.
Εκεί που κάποτε όταν αντίκριζες ένα μασκαρά χαιρόσουν με τα πειραχτήρια του, τώρα όταν τον συναντάς  σιχαίνεσαι καθετί που τον περιβάλει.
Εκεί που κάποτε η παρουσία του  μας παρέπεμπε στον ερχομό της Άνοιξης και της αλλαγής, τώρα  μας προϊδεάζει στον ερχομό της δυσοσμίας.
Εκεί που κάποτε γιορτάζαμε μαζί τους, τώρα απογοητευόμαστε που βρίσκονται ανάμεσά μας.
Κι εκεί που κάποτε πίσω από τις μάσκες κρυβόταν ένα πρόσωπο, τώρα πίσω από το πρόσωπο κρύβεται το ψέμα.
Κι εκεί που κάποτε οι μάσκες έπαιρναν το ρόλο της μεταμφίεσης, τώρα τον ρόλο τον παίρνει η απληστία.
Κι εκεί που κάποτε υπήρχε ο μασκαράς, τώρα υπάρχει η υποκρισία.

Ευαγγελία Ανδρέου.

50 - 50

Ένα άρθρο της Ευαγγελίας Ανδρέου που δημοσιεύτηκε στο pratagon gr 


Ευαγγελία Ανδρέου.

Για ποια Δημοκρατία μιλάμε;

Από πότε στη Δημοκρατία χωράνε όπλα, συμμαχίες, αντίποινα; 

Τελικά το μόνο που αποδεικνύετε είναι ότι ο άνθρωπος είναι αδύναμος απέναντι στη Δημοκρατία, γιατί στην πραγματικότητα είναι αδύναμος να αντιμετωπίσει πρώτα τον εαυτό του. Γι αυτό και εντάσσετε σε ομάδες. Η Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη υπεράσπισης .Είναι τόσο δυνατή από μόνη της γι αυτό και άντεξε μέσα στους αιώνες. Δεν τρόμαξε από τους εχθρούς μα και δεν λύγισε όταν την υπερασπίζονταν ανίκανοι σύμμαχοι της. Γιατί μόνο ανίκανοι είναι αυτοί που προσπαθούν να επιβάλλουν την έννοια της.   Πότε επιτέλους θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε ότι μόνο κακό κάνουμε πρώτα στον εαυτό μας και κατ επέκταση στην κοινωνία όταν προχωράμε με το λάβαρο της Δημοκρατίας γεμάτοι από φθόνο. Μα ποιος είπε ότι στη Δημοκρατία ναι μεν είμαστε ελεύθεροι να λέμε την άποψή μας, όχι  όμως να φτάνουμε στα όρια του θράσους ;
Πόσο αίμα ακόμη  πρέπει να χαθεί για να πάψουμε  να αντιδράμε μόνο όταν χύνετε; Παρόλο που η ύπαρξη του «βρικόλακα» πίστευα ότι υπήρχε μόνο μέσα στα πλαίσια της μυθοπλασίας τελικά αντιλαμβανόμαστε ότι πολλοί έχουν ταυτιστεί απόλυτα και ιδίως οι…. αυτοαποκαλούμενοι Δημοκράτες. Αφού πρώτα εκείνοι είναι που διψάνε για αίμα κι έτσι εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση να προβληθούν  για άλλη μια φορά, ως ιδεολόγοι. Αν η Δημοκρατία ήταν ανθρώπινο όν πιστεύω ότι εκτός από το να μας χλευάσει για τη στάση μας , θα αποφάσιζε σίγουρα να αποποιηθεί απογοητευμένη την ιδιότητά της. Γιατί τελικά το καλό και το κακό είναι δύο έννοιες που η μια συμπληρώνει την άλλη έχοντας όμως και μια διαχωριστική λεπτή γραμμή, που όταν την υπερβεί κανείς όπως βλέπουμε μόνο κακό μπορεί να κάνει…
Πως μπορούμε να μιλάμε για ένα πολίτευμα όταν καλά-καλά δεν μπορεί να οργανωθεί μια κοινωνία; Πως μπορούμε να αγωνιζόμαστε για κάτι όταν δεν έχουμε καταφέρει αρχικά να το ζήσουμε, να το νοιώσουμε ; Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι δεν αντέχει ο άνθρωπος να είναι Δημοκράτης γιατί δεν αντέχει να δώσει το λόγο και τη θέση πρώτα στον άλλο , στον συνάνθρωπό του. Γιατί δεν έχει μάθει να ακούει και να αποδέχεται, να αφήσει πίσω τα προσωπικά οφέλη και τις αδυναμίες του.
Είναι μάταιο λοιπόν να αγωνιζόμαστε για κάτι που δεν θα μπορέσουμε να το αποκτήσουμε ποτέ. Μόνο κύκλους μπορούμε να κάνουμε στην ιστορία. Το να επαναλαμβανόμαστε είναι σίγουρα κάτι που μας βολεύει όλους ,είναι το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε. Μα το να  υπερβούμε την ιστορία καταντάει πλέον ιδεατό.
Και σας ρωτώ. Για ποια Δημοκρατία μιλάμε ;

Ευαγγελία Ανδρέου. -


* Photo picked by Evelin Art με τίτλο: "Δημοσκόπηση"
* Προέλευση της όρου "Δημοκρατία": Μέση Γαλλική Democratie, από την ύστερη λατινική Democratia, από την Ελληνική Δημοκρατία, από δήμος +-κρατία-κρατίας. Πρώτη γνωστή χρήση: 1576. 
* Η δημοκρατία είναι μια μορφή διακυβέρνησης στην οποία όλοι οι επιλέξιμοι πολίτες συμμετέχουν ισότιμα​​, είτε άμεσα είτε μέσω εκλεγμένων αντιπροσώπων, στην πρόταση, την ανάπτυξη, και τη δημιουργία των νόμων. Περιλαμβάνει κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές συνθήκες που επιτρέπουν την ελεύθερη και ισότιμη πρακτική της πολιτικής αυτοδιάθεσης.