Linkshttps://www.facebook.com/groups/1230973066922364/

Saturday, April 13, 2019

Για ποιόν Πολιτισμό μιλάμε;






                 Καθημερινά αντικρίζουμε εικόνες με παιδιά που πεινάνε ,που τα εκμεταλλεύονται, που σκοτώνονται πριν καν προλάβουν να ζήσουν. Πριν καν κατανοήσουν από μόνα τους πόσο άδικη κοινωνία έχουμε δημιουργήσει. Εμείς έχουμε την πολυτέλεια να μπορούμε σε κάθε δύσκολη στιγμή να λέμε αυτό το περιβόητο ΓΙΑΤΙ; Αυτά τα παιδιά όμως δεν έχουν καν αυτή την επιλογή.
Έρχονται και φεύγουν τόσο γρήγορα, τόσο μάταια. Κι όλα αυτά γιατί εμείς τολμάμε να μιλάμε για Πολιτισμό. Και ακόμα δεν έχουμε καταλάβει ή μάλλον δεν θέλουμε να δεχτούμε ότι έχουμε φτιάξει όχι μια κοινωνία πολιτισμένη, αλλά μια ουτοπική! Με... "θέλω" που άλλοι μας δημιούργησαν, με ψεύτικες αξιοπρέπειες και το χειρότερο με ψεύτικες αλήθειες!
Σας ρωτώ λοιπόν για ποιο πολιτισμό μιλάμε; Για πια αλήθεια; Ναι...εσάς ρωτώ τους υποκριτές που παλεύετε και μαλώνετε για τα ιδεώδη, για τα πιστεύω σας! Γι αυτά που πολύ απλά υποκρίνεστε ότι είστε Πολιτισμένοι!




               Όταν αντικρίζεις αυτή την εικόνα, τι έχεις να πεις ; Κοίταξέ την καλά! Ξέρω σου δημιουργεί...Θλίψη! Μα αναρωτιέμαι θλίψη για την ψυχούλα αυτού του παιδιού; ή για τον υποκριτικό μας Πολιτισμό;
Πρώτη εγώ θλίβομαι για τον εαυτό μου, που είμαι τόσο αδύναμη μπροστά σε αυτό το παιδί! Που για να μπορώ να ονειρεύομαι, να βάζω στόχους ¨ουτοπικούς¨ για να μπορέσω κι εγώ να λέγομαι... ¨Πολιτισμένη¨ αφήνω ακόμη να υπάρχουν τέτοιες εικόνες!
Α! ναι, να μην ξεχάσω...φυσικά , εμείς κάνουμε βραδιές και διοργανώνουμε διάφορα events πάντα...¨Πολιτισμένα¨ για να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά! Επειδή.... λυπόμαστε τη ζωή που ζούνε. ή μήπως θα πρέπει να λυπόμαστε γι αυτό που οι ίδιοι δημιουργήσαμε; 

Αν λοιπόν  όλο αυτό εσείς το λέτε Πολιτισμό; Εγώ το λέω σαρκοφαγία στο βωμό του...                      " Πολιτισμένου μας κόσμου".


                                                                                                             Ευαγγελία Ανδρέου.

Saturday, March 23, 2019

“ via combusta”

                     


                         Κι ενώ οι παγκόσμιες ημέρες διαδέχονται η μία την άλλη,  παρόλο που δεν τις ενστερνίζομαι δεν θα μπορούσα να μην σταθώ σε μία. Στην ημέρα Παγκόσμιας Ποίησης κι αυτό γιατί δεν θα μπορούσα να μην μιλήσω για έναν από τους σημαντικότερους ποιητές της εποχής μας, τον Αλέξη Ντάσιο που νιώθω μεγάλη τιμή που μου εμπιστεύεται τα έργα του κάθε φορά προς ανάρτηση.Γι αυτό και σ αυτό το σημείο θα ήθελα να τον ευχαριστήσω δημοσίως για την μεγάλη τιμή που μου κάνει με την εμπιστοσύνη του.

                        Σας παρουσιάζω λοιπόν ένα ακόμη ποίημα του με μεγάλη χαρά. Και λέω χαρά γιατί ειλικρινά μέσα σε μια εποχή που όλα φθίνουν , κάπου εκεί ανάμεσά μας υπάρχουν κάποιες προσωπικότητες που μας γεμίζουν αισιοδοξία, γιατί ας μην ξεχνάμε φίλες και φίλοι ότι η ουσία της ζωής και η πραγματικές αξίες δεν χάνονται ότι και να γίνει!

Απολαύστε το!

Ποιητική συλλογή: «τα γάγγλια του παρασυμπαθητικού συστήματος»

  Τίτλος: “ via combusta”




Θνητός αυτός που διάλεξε
Στο φώς της να πεθάνει
Και εν ζωή λησμόνησε
Στο βιός του το αγκωνάρι
Η καρδιά του απύθμενη πόρτα
Ορίζει το μέτρο της εξέλιξης
Το κορμί μου ,οριζόντια πρόκα
Μανταλώνει τα όσα προξένησες
Σκέφτομαι εκείνα που χάσαμε
Μέσα στης αγάπης την παράνοια
Τα όνειρά μας θάψαμε
Κι υποκριθήκαμε άνοια
Σεισμός , μικρός μα εύσχημος
Εξάπτει, αισθήματα, παιδεία
Διαβαίνει ,αναγκαστικά πρόθυμος
Καίει τα αμετάβατα πεδία
Όταν στη βία με εναπόθεσες
Απήυθυνα σεμνό χαιρετισμό
« τόσο δεν εκόπιασες
Να πράξεις το καλό
Με έσπρωξες ,με γκρέμνησες
Σε όνομαστική φοβία
Ωμές τις σάρκες γεύονται
Μόνο τα άγρια θηρία "




ντάσιος αλέξιος

Wednesday, March 20, 2019

Ευτυχία θα πεί!


ΕΥΤΥΧΙΑ ΘΑ ΠΕΙ...




Ευτυχία θα πεί, να ξυπνάς και να αντικρίζεις τον ήλιο
Ευτυχία θα πεί, να χαμογελάς ακόμη κι όταν όλα συνωμοτούν για το αντίθετο
Ευτυχία θα πεί, να απλώνεις το χέρι σου και να υπάρχει εκείνος που θα στο κρατήσει σφιχτά
Ευτυχία θα πεί, να αντικρίζεις στα μάτια του άλλου τον εαυτό σου
Ευτυχία θα πεί, να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι
Ευτυχία θα πεί, να μην σταματάς να προχωράς όσα εμπόδια κι αν συναντήσεις
Ευτυχία θα πεί, να είσαι γενναιόδωρος σε κάθε αρνητικό
Ευτυχία θα πεί, να αγαπάς χωρίς ανταλλάγματα
Ευτυχία θα πεί, να εύχεσαι το καλό για τον καθένα και πολύ περισσότερο για τον εχθρό σου
Ευτυχία θα πεί, να κοιμάσαι τα βράδια δίχως τύψεις
Ευτυχία θα πεί, ένα χαμόγελο, ένα φιλί, ένα χάδι, μια μυρωδιά
Ευτυχία θα πεί, να ζείς! δίχως να ρωτάς το πως και το γιατί.


                                                                                            Ευαγγελία Ανδρέου.

Tuesday, February 12, 2019

Να αγαπάτε! Μ ακούς;

«Είναι τόσο εύκολο, Να σκέφτεσαι την Αγάπη, Να μιλάς για την Αγάπη, Να εύχεσαι την Αγάπη, Αλλά δεν είναι πάντα εύκολο, Να αναγνωρίζεις την Αγάπη, Ακόμα και όταν την κρατάμε στα χέρια μας»
: Jaka

Γι αυτό τουλάχιστον μην την αφήσετε ποτέ να σας φύγει από τη στιγμή που θα την έχετε κατακτήσει!♥ 
Να αγαπάτε!!! Μ ακούς;





Ευαγγελία Ανδρέου.

Friday, February 1, 2019

" η φλόγα ενός ρομαντικού άστεγου "

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: " τα γάγγλια του παρασυμπαθητικού συστήματος "



Τίτλος: " η φλόγα ενός ρομαντικού άστεγου "


Η φλόγα μου διψάει για νερό,
μα το νερό δε θέλει,
καίγομαι σα το ιερό φυτό,
που κάποτε κυοφορούσε μέλι.
Η φλόγα μου ζητάει να επουλωθεί,
μα ο αέρας την εκτείνει,
οι φλέβες μου διαρρέονται απο γλυκό οξύ,
που τη καρδιά αμβλύνει.
Η φλόγα μου ειναι κωμωδία,
το γέλιο της , καύσεις προκαλέι,
στο στομάχι σας χθόνια Ερινύα,
και ο περίγελος που να κρυφτεί...
Η φλόγα μου δεν λέει να κωπάσει,
βάλτε μου φωτιά να αποκαώ,
εψές ,κάναν έξωση στον Αναστάση,
που έχει μια κόρη και ενα υιό.
Η φλόγα μου ειναι παλιά αμαρτία,
τη βόσκησα σε ποιοτικό λιβάδι,
μάσησα στην ομορφιά,τη γοητεία,
γκρεμίστικα ΄ σταγόνα, σε ξερό πηγάδι.
Η φλόγα μου ειναι υπόγειος συρμός,
σκουλίκι που δάγκωσε το μήλο,
για τη κηδεία μου δεν φρόντησε ούτε ο κοινωνικός ειρμός,
με τσέπες νηστικές, δεν πήρα ούτε ξύλο.


Ντάσιος Αλέξης

Tuesday, January 22, 2019

" ηλεκτρικό ψωμί "

Το ποιήμα γράφτηκε την περίοδο που στη Βενεζουέλα διαδραματίζονταν- ακόμα συμβαίνουν, απλά δεν ασχολούμαστε -διάφορα ακραία γεγονότα. Φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων ,διώξεις αθώων πολιτών ,απαγωγές ,κατάλυση δημοκρατικών θεσμών, μυστηριώδεις θάνατοι ,πολυήμερες διαδηλώσεις που συνοδεύονταν απο δολοφονίες ανθρώπων. Ενέργειες στις οποίες προέβαινε η ίδια η αστυνομία και ο εθνικός στρατός. Γενικά η προσπάθεια - εν τέλη επίτευξη, με την ανοχή της παγκόσμιας κοινότητας-  των κυβερνώντων να αποκόψουν τον λαό απο κάθε πλουτοπαραγωγική απολαβή. Ακόμα και απο τα αυτονόητα δικαιώματα της εργασίας,της παιδείας και της τροφής. Εκείνες τις ημέρες σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι στην προσπάθειά τους να αποσπάσουν λίγα τρόφιμα, ώστε να επιβιώσουν, απο καταστήματα τα οποία ,είτε προστάτευαν οι κρατικές δυνάμεις είτε παραστρατιωτικές οργανώσεις ή  ηταν παγιδευμένα με ηλεκτρικό ρεύμα με άνωθεν εντολή. Όπως εκείνοι οι καταραμένοι φούρνοι που τα ψωμιά τους - "έφαγαν" -σκότωσαν δεκάδες αθώους. Το τελευταίο ήταν και η αφορμή να δημιουργηθεί το ποίημα " ηλεκτρικό ψωμί ", ως ελάχιστο φόρο στους θανώντες. Μια ύστατη φωνή διαμαρτυρίας προς όλους όσοι αδικούνται και μάχονται για τα δικαιώματά τους.
 Τελευταία διακρίνω ότι και στη χώρα μου κάποιες πολιτικές δυνάμεις ,κινούνται πάνω σε παρόμοιες ,ακόμα και ίδιες λογικές. Σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση ,παρείσδυσαν ακραία στοιχεία, που υποκινούν ή αυτουργούν σε κακόβουλες πράξεις και προκαλούν το κοινό αίσθημα, διογκώνοντας την άποψη πως " όλοι είναι ίδιοι " ,ακόμα και μέσα στο κοινοβούλιο. Με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η ψυχοπνευματική και οικονομική συνοχή της κοινωνίας. Μάλιστα την περίοδο των οικτρών γεγονότων στη Βενεζουέλα, η τότε - και νύν - κυβέρνηση ήταν σε πολύ στενές επαφές με την κυβέρνηση Μαδούρο. Έυχομαι η δημοκρατία μας να αντέξει και να μη κυλήσει στην στενωπό μιας εκτροπής ,που θα μας εκβάλει στα σκοτεινά νερά κάποιας κοινωνικής ανηθικότητας ,που προηγούμενη δεν υπάρχει. Τούτο θα πληγώσει ανεπανόρθωτα την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη.

[Τα αριστερά και τα δεξιά άκρα έχουν διαφορετική αφετηρία μα ίδιο τελικό προορισμό]

Εκ των προτέρων, ευχαριστώ.

Ποιητική συλλογή: " έκρηξη "


Τίτλος : " ηλεκτρικό ψωμί "

Το ηλεκτρικό ψωμί τρέφει κάποιες ιδιότητες.
Συγκεκριμένες.
Ικανοποιήσεις τάζει στους επαίτες.
Συγκεχυμένες.
Εν παρώδο, χρεώνει ο μετρητής , ξυλόγλυπτους γκρεμνούς ' ουρανούς χωρίς αρμούς.
Θύλακας ,για τα κορμιά που σέβονται αλλήλους κι εαυτούς.
Το ηλεκτρικό ψωμί προτείνει εμβολή  (συμβουλή)
Στον ταξίκο μας κλονισμό και την αλλεργική πενία , ηλεκτροθεραπεία.
Τα έμαθες... στο Ελ Βαγιέ ,αυξήσαν την ισχύ. 
Χίλια κιλοβάτ και άνω.
Γογγύζεις μικρέ μου αδελφέ.
Στην κορυφή, στο στάχτυ.
Επέκτεινες το χέρι σου σε τσέπη κρατική.
Τελικά πόση νηστεία αγοράζεις με ένα Μπολιβάρ ;
Το ηλεκτρικό ψωμί διάσταση είναι πλέον,ορατή
Μοιράζει το δίκαιο σε ακανόνιστες φέτες  ( παράδοξη δοξασία ,έ;)
Αληθεύει μόνο στην τομή.
Ως μέρος της έκτασης  μιας πραγματικότητας.
Όπου ολισθένουν τα σχήματα ,εκκρεμεί η αλήθεια.
Σώμα εκμαγείο, σε εκλειπτικό τοπίο
Ανασφαλής η μετακίνηση
 κι η θύμηση ,σε σύγχηση.
Ενώ ο λαός προτάσσει τη βούληση στα συνιστώμενα τα ήθη.
Το ηλεκτρικό ψωμί είναι εδώδιμο αγαθό.
Τα ανεπαρκή ερεθίζει πλήθη΄ ικρίωμα συνειρμικό.
Πωλείται και με συνταγή γιατρού
Να γίνομαι εγκρατής όμως είναι παγίδα (δεν είναι αρκετό)
Υποφέρει η στήλη.
Έτσι ,κεντάω μελιχρό εργόχειρο με τα ικανά αποτυπώματα,
του πατέρα και της μάνας μου.
Συνθέτω του άξονα τη μνήμη.
Οχτώ οι σπόνδυλοι.
Οχτώ οι αναπνοές.
Οχτώ τα νεογνά.
Οχτώ τα αστέρια που μετρώ στου ουρανού τα κύμματα .
Δετές υποσχέσεις.
Απτές οικοσκευές.
Κειμήλιο για στήριξη ,
στου πόνου που κρεμιέμαι, τα σύρματα. 
Το ηλεκτρικό ψωμί μέσο δυκτικό στο πιάτο μας
Μια Μαρία, το δάκρυ κελαρίζει στα δάχτυλα.
Για του παιδιού της το αντίο χρήζει ο καημός αιτία.
Σφύζει του  Ύπατου ο ειρμός, στοχαστική ναυτία. 
Το ηλεκτρικό ψωμί, παμφάγα ηδονή,
Θανάτου αγώνισμα, που πάνω σε πύρινα τερέν,
ο γιός σου και η κόρη μου μάχονται με τις αισθητές φωνές τους.
Επάξια σήμαντρα!
 Ανάμεσα σε απαγωγές πραγματικότητας,
φιλικά ραπίσματα στην πλάτη, μικρομεσαίες αυταπάτες ,
φοβίες ευτυχίας και πενιχρές συνουσίες.
Διαβρωμένες απο το σχολαστικό δάκρυ, μιας ανούσιας προσδοκίας.
Της απαθούς προσέγγισης.
Άρρυθμα εκπνέει το λαμπερό της χαμόγελο η πολύτιμη πέτρα,
 επάνω στα φτωχά βουνά, 
προτού καταλήξει νεκρό κύτταρο κάτου στα πεδινά.
 και μετατρέψει το ψωμί σε σαρκαστικό φορτίο
και πείσμα βαρύ στο χώμα που καταπλήττει το δάσος.
Ακατάσχετη τότε θα γίνει η φυλλοροή.
Ως την υπώρεια του χρόνου.
Μια κροτίδα φύτρωσε στα ποτήρια μας.
Έτοιμη να ξεντυθεί τον θυμό που κληρονόμησε.
Πείνα που τρέφεται με πείνα.
Το ηλεκτρικό ψωμί  πτύει αλοιφή
Πρός χρίση.
Δια ανακούφηση σε κυκλωτική πληγή.
Η τιμή του φλύαρο καλώδιο
και πρότυπο μαγνητικό,
που σώζει τα λοίσθια.
Μέρισμα ηλεκτρικής διακοπής.
 Ξεκλειδώνει του οίκου την μεσόπορτα.
Εκείνη που διακρίνει την αξία απο την έκπτωση.
Ηλεκτρική η επαγωγή και πρόωρη εξατομίκευση.
Το κέλυφος όμως δεν σώζει το σαλιγκάρι, που βόσκει στο θυμωμένο γρασίδι.
Κι ο ζηλωτής αξιώνει μέρισμα εν τέλει.
Η πατρίδα ελίσσεται σε κήπο θετικό  
και στου αιώνα τα αιχμηρά φιλέματα ,θέτει φραγή.
Έτσι ο φούρνος  κυοφορεί ,συμμετρικό ψωμί. 
Τόλμη και σοφία τα κύρια συστατικά του.
Έμβρυο που ανθεί. 
Ανάτασης συγκομιδή.
Με πάγιο αποτέλεσμα.
Αθόλωτος βίος αξίζει του ανθρώπου
 και ελεύθερο πεδίο, να δράσει,
σώμα και μυαλό να ανατάσει.




Αλέξης Ντάσιος

Friday, January 4, 2019

"Σερενάδα" Ποιητική Συλλογή : "η γη της ευαγγελίας"




ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: " η γή της ευαγγελίας"

ΤΙΤΛΟΣ:" Σερενάδα "

Τη μορφή της άγγιξα σήμερα ,πρώτη φορά.
Με τρόπο που ο άνθρωπος είχε λησμονήσει.
Η φυσική της ένταση , ανταποκρίθηκε στο πρωτοφανές κάλεσμα.
Ξεσήκωσε τη δίψα μου απο το χέρι
και όρμησε με βιάς στη ροή που ενσαρκώνει τα ήθη.
Δαιδαλώδης της φύσης μου οι σκοτεινές στοές.
Αδημονούν τη ζέση που καταφθάνει.
Σε λίγο ενα δροσερό παραλήρημα αισιοδοξίας κατέπληξε το στείρο μου βιός.
Πλημμύρησα με φώς.
Κι ήπια νερό αλκοολούχο.
Το σώμα μου έγινε πιο κοσμικό.
Ήπιο θερμοκήπιο.
Εκεί, φύεται η φωνή ΄ κράχτης που προσελκύει τα σμήνη της γής
σε ήχο τρία τέταρτα,
" Σερενάδα στην ομίχλη, να μη με βλέπει, μα να το δείχνει.
Τι είμαι άλλωστε εδώ...ενας έφιππος του Εγώ,
ενα σέπαλο του άνθους,
μια αρωματική χορδή,
που οσφραίνονται, σε λα μινόρε του πάθους οι καημοί.
Στο στέρνο σου ζεί ενα δέντρο κτητικό
κι είμαι της καρδιάς σου μέτρο
που τα φύλλα του μετρώ.
Για κοιτάξτε σκεπτικό...
Ανυπέρβλητες συνθήκες της καρδιάς σου οι διαθήκες,
κάθε χτύπος και ρυθμός στην σελίδα αριθμός.
Δυο σαλιγκάρια είμαστε που μεθοκοπούνε,
οι δροσοσταλίδες φταίνε που μας ακουμπούνε.
Ανάσες πρωινές.
Αχνιστές γιορτές
κι άσμα του χειμώνα,
στα καφενεία οι θαμώνες που το τραγουδούν,
"Σερενάδα στην ομίχλη",
Έτσι ενώνονται οι αιώνες
του χειμώνα ανεμώνες.
Σερενάδα μου κι εγώ, ευεπειθώς σου τραγουδώ,
" Σερενάδα στην ομίχλη,
να με βλέπεις να μου το δείχνεις,
διακριτική στιγμή της αγάπης νοητή."


                                                                                          Αλέξης Ντάσιος.

Friday, July 27, 2018

ΣΥΓΝΩΜΗ Μ΄ ΑΚΟΥΣ;




Συγνώμη...μ΄ακούς;
Που δεν μπόρεσα να σας προστατέψω.

Συγνώμη...μ΄ακούς;
Που αφήνω τα σκυλιά να σας κατασπαράζουν ακόμη και μετά το θάνατό σας.

Συγνώμη... μ΄ακούς;
Που αφήνω ακόμη να ποδοπατούν τα ιερά αυτά μέρη που είναι γεμάτα απο τις κραυγές σας και το αίμα σας.

Συγνώμη...μ΄ακούς;
Που παρόλο δεν σε γνώρισα, δεν έζησα την αγωνία σου,δεν αντίκρισα τα μάτια σου
υποκρίνομαι με το να πενθώ για σε και την ίδια στιγμή να σε προδίδω.

Συγνώμη...μ΄ακούς; 

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο 
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς 
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου (Οδυσσέας Ελύτης).



                                                              
                                                                                    Ευαγγελία Ανδρέου.




Thursday, July 26, 2018

Δεν λυπάμαι αυτούς που φεύγουν αλλά αυτούς που μένουν!



Δεν ξέρω τελικά ποιο ασύμμετρο φαινόμενο είναι χειρότερο...η Βλακεία ή η Υποκρισία;
Ξέρετε κάτι; Βαρέθηκα να λυπάμαι και να παραμένω απλός θεατής όλης αυτής της υποκρισίας. Ποιος είναι αυτός που πονά περισσότερο; Ποιος είναι αυτός που δεν θα ξεχάσει ποτέ; Κι εμείς τι κάνουμε περιμένουμε να έρθει και η δική μας ώρα που κάποιοι άλλοι θα λυπούνται για εμάς; Που θα γίνουμε πρωτοσέλιδα και μάλιστα χωρίς την άδειά μας; (γιατί πολύ απλά δεν θα ζώ) Που για άλλη μια φορά θα φωνάζουμε ενάντια στο... κράτος, ενώ εμείς πρώτοι  θα είμαστε αυτοί που θα τους προδώσουμε όλους αυτούς τους αδικοχαμένους συμπολίτες μας γιατί όταν θα έρθει η ώρα που θα χρειαστούμε κάτι θα σπεύσουμε να παρακαλέσουμε όλους αυτούς τις.... ΄ασύμμετρες απειλές΄ που τώρα καταργιόμαστε να μας κάνουν το...ρουσφετάκι μας; Και θα προτιμούσα η αλληλεγγύη ξέρετε να μην είναι τελευταία της...ελπίδας , θα προτιμούσα την αλληλεγγύη να την χρησιμοποιούμε πριν απο κάθε κακό, αλλά βλέπετε ο άνθρωπος έτσι εκπαιδεύτηκε, να λυπάται!   
Γιατί μόνο έτσι ίσως νομίζει ότι θα κερδίσει μία θέση στον παράδεισο και ο καλός Θεούλης θα προτιμήσει εμένα, λες και όσοι χάθηκαν δεν ήταν άνθρωποι με ευαισθησίες, αυτούς γιατί δεν τους βοήθησε κανείς; Ούτε καν ο ίδιος ο Θεός; ας μην υποκρινόμαστε λοιπόν άλλοι εκούσια κι άλλοι ακούσια. Αυτοί είμαστε και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να απαγκιστρωθούμε απο όλη αυτή την...αηδία που μας περιβάλλει. Ναι ξέρω πολύ θα σπεύσετε να θεωρήσετε ότι δείχνω ασέβεια στα θύματα. Όχι αντιθέτως επειδή ακριβώς σέβομαι όλους αυτούς τους αδικοχαμένους συμπολίτες μας και κυρίως τον πόνο των δικών τους ανθρώπων κι επείδη κι εγώ θύμα είμαι την κοινωνίας που υπάρχω αφού δέχομαι όλα αυτά, επιλέγω να σιωπήσω.
Είναι ασέβεια σε κάθε καταστροφή να φωνάζω πάντα ότι φταίνε όλοι οι άλλοι και κυρίως αυτοί που αύριο θα πάω και θα σκύψω το κεφάλι παρακαλώντας τους να με βοηθήσουν σε κάτι, πόσο μάλλον δε όταν θα τρέξω να σπεύσω να τους χειροκροτήσω ή να τους ψηφίσω για κάθε αηδία που εκπροσωπούν. Εκεί ξέρω τότε είναι που αλλάζουμε την καραμέλα και χρησιμοποιούμε την γνωστή βλακεία που ποτέ δεν κατάλαβα τι εννοούν όλοι αυτοί οι.... επαναστάτες μας! Πρέπει λέει να σηκωθώ απο τον...καναπέ για να αντιδράσω! Ενάντια σε τί; Στη βλακεία; Μπά! Είναι αήτητη!
 Γι αυτό και όλοι εσείς που σπέυδετε να δείξετε την αλληλεγγύη σας, να το κάνετε πρίν! Κι όχι μόνο όταν θα βλέπετε πόνο.

Ο Όμηρος είχε πεί ότι : «Δεν υπάρχει κανένα ζωντανό πλάσμα που αναπνέει ή έρπει στη γη, που να είναι πιο άθλιο από τον άνθρωπο». Η μεγαλύτερη αλήθεια.
Στο τόπο μου λένε μία έκφραση που είναι μια ακόμη αλήθεια που αποδεικνύει περίτρανα για το τι είναι ο άνθρωπος : Πέθανε να σ αγαπώ! Αυτό είμαστε!

-Δεν μας αρέσει η άποψη του άλλου, τον καταργιόμαστε..
- Πεθαίνει κάποιος, κρίμα λυπάται!...
 -Θέλουμε να κερδίσουμε κάτι, θα πατήσω επι πτωμάτων!...
 -Κερδίζει κάποιος άλλος εκτός απο τον εαυτούλη μας; Τον άτιμο! Θα του βγάλω το μάτι...Αλλά κάπου εκεί ενδιάμεσα, θα αναρτήσω και κάτι για να αποποιηθώ των ευθυνών μου.
Έλεος!
Έλεος!
Έλεος!
Λυπάμαι για τους πλημμυροπαθείς
Λυπάμαι για τους σεισμοπαθείς
Λυπάμαι για τους πυροπαθείς
Λυπάμαι για τους πρόσφυγες
Λυπάμαι, λυπάμαι, λυπάμαι!
Αυτό είμαστε;  Α! Ναι και φυσικά αλληλεγγύη! Μόνο που όλοι εσείς που θα ξεσηκωθείτε για άλλη μια φορά να πάτε να...τους στηρίξετε με κάθε τρόπο,και που κάθε φορά τους ακολουθείτε με ευλάβεια,  φροντίστε να κάνετε μια επανάληψη.
Γι αυτό και δεν λυπάμαι τελικά αυτούς που φεύγουν, αλλά αυτούς που μένουν!


                                                                                                    Ευαγγελία Ανδρέου.

Saturday, July 14, 2018

Η Δύναμη της Παράδοσης





          Τα χρόνια περνούν, οι γενιές αλλάζουν, ο κόσμος συνεχίζει να ζει, να αγαπά, να ονειρεύεται, να βάζει στόχους, να κάνει λάθοι και να δημιουργεί. Κι όμως η μαγεία στη ζωή εκτός απο την ίδια είναι ότι όσα χρόνια ή αιώνες κι αν περάσουν κάποια θα τα διατηρούμε αναλλοίωτα, ζωντανά σα να μην πέρασε μια μέρα και δεν είναι άλλο απο την παράδοσή μας! Απο αυτό που παραλάβαμε απο τους προγόνους μας, ίσως γιατί μπορεί τους ίδιους να τους χάνουμε αλλά μέσα απο τις παραδόσεις να τους έχουμε πάντα κοντά μας, ίσως γιατί έχουμε ανάγκη απο την ταυτότητά μας, τις ρίζες μας όπως συνηθίζουμε να αποκαλούμε, ίσως γιατι... πολύ απλά, είμαστε εμείς! 

         Η μαγεία της παράδοσης είναι ότι ζει στο μέλλον κάτι που γεννήθηκε στο παρελθόν αλλά και ότι ζούμε στο παρόν θα ζήσει και στο μέλλον. 

         Γι αυτό λοιπόν και μιλώ για δύναμη. Η ανάγκη μας, η αγάπη μας και η μαγεία που το περιβάλλει δεν παύει να την κάνει ισχυρή και συνάμα τόσο γοητευτική.

         Όσοι δεν αποδέχονται την παράδοση είναι σα να μην αποδέχονται τον εαυτό τους, βέβαια η αλήθεια είναι ότι η γραμμή ανάμεσα στη μαγεία της παράδοσης και ανάμεσα στη γελοιοποίηση της είναι πολύ λεπτή και  πολλές φορές την έχουμε υπερβεί μα το καλό είναι ότι κι εδώ ο μεγάλος κριτής είναι πάλι ο χρόνος που πάντοτε στο τέλος επιβεβαιώνεται ότι αξίζει πραγματικά.

         Γι αυτό και μιλάμε για δύναμη της παράδοσης και δεν αναφέρομαι μόνο για το φολκλορικό στοιχείο της που συνηθίζουμε να της βάζουμε απο δίπλα. Γιατί παράδοση δεν είναι μόνο ένα παραδοσιακό τραγούδι ή χορός , δεν είναι μόνο μια παραδοσιακή φορεσιά ή τέχνη, δεν είναι μόνο μια γευστική συνταγή. Είναι η συμβουλή που μας έλεγε η γιαγιά μας, η ευχή της, ο λόγος του άντρα, ο αγώνας για τη ζωή, η καθημερινότητα όσων δεν ζήσαμε, η ηθική, η αξιοπρέπεια, η αλήθεια, ακόμη και τα λάθη που έκαναν ώστε να μην τα επαναλάβουμε κι εμείς.Πάνω απ όλα πρέπει να αναγνωρίσουμε τον διδακτικό χαρακτήρα που έχει ως σκοπό η έννοια της παράδοσής και έπειτα φυσικά να απολαμβάνουμε όσα μας χάρισαν.


                                                                                      Ευαγγελία Ανδρέου.