Friday, July 27, 2018

ΣΥΓΝΩΜΗ Μ΄ ΑΚΟΥΣ;




Συγνώμη...μ΄ακούς;
Που δεν μπόρεσα να σας προστατέψω.

Συγνώμη...μ΄ακούς;
Που αφήνω τα σκυλιά να σας κατασπαράζουν ακόμη και μετά το θάνατό σας.

Συγνώμη... μ΄ακούς;
Που αφήνω ακόμη να ποδοπατούν τα ιερά αυτά μέρη που είναι γεμάτα απο τις κραυγές σας και το αίμα σας.

Συγνώμη...μ΄ακούς;
Που παρόλο δεν σε γνώρισα, δεν έζησα την αγωνία σου,δεν αντίκρισα τα μάτια σου
υποκρίνομαι με το να πενθώ για σε και την ίδια στιγμή να σε προδίδω.

Συγνώμη...μ΄ακούς; 

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο 
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς 
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου (Οδυσσέας Ελύτης).



                                                              
                                                                                    Ευαγγελία Ανδρέου.




Thursday, July 26, 2018

Δεν λυπάμαι αυτούς που φεύγουν αλλά αυτούς που μένουν!



Δεν ξέρω τελικά ποιο ασύμμετρο φαινόμενο είναι χειρότερο...η Βλακεία ή η Υποκρισία;
Ξέρετε κάτι; Βαρέθηκα να λυπάμαι και να παραμένω απλός θεατής όλης αυτής της υποκρισίας. Ποιος είναι αυτός που πονά περισσότερο; Ποιος είναι αυτός που δεν θα ξεχάσει ποτέ; Κι εμείς τι κάνουμε περιμένουμε να έρθει και η δική μας ώρα που κάποιοι άλλοι θα λυπούνται για εμάς; Που θα γίνουμε πρωτοσέλιδα και μάλιστα χωρίς την άδειά μας; (γιατί πολύ απλά δεν θα ζώ) Που για άλλη μια φορά θα φωνάζουμε ενάντια στο... κράτος, ενώ εμείς πρώτοι  θα είμαστε αυτοί που θα τους προδώσουμε όλους αυτούς τους αδικοχαμένους συμπολίτες μας γιατί όταν θα έρθει η ώρα που θα χρειαστούμε κάτι θα σπεύσουμε να παρακαλέσουμε όλους αυτούς τις.... ΄ασύμμετρες απειλές΄ που τώρα καταργιόμαστε να μας κάνουν το...ρουσφετάκι μας; Και θα προτιμούσα η αλληλεγγύη ξέρετε να μην είναι τελευταία της...ελπίδας , θα προτιμούσα την αλληλεγγύη να την χρησιμοποιούμε πριν απο κάθε κακό, αλλά βλέπετε ο άνθρωπος έτσι εκπαιδεύτηκε, να λυπάται!   
Γιατί μόνο έτσι ίσως νομίζει ότι θα κερδίσει μία θέση στον παράδεισο και ο καλός Θεούλης θα προτιμήσει εμένα, λες και όσοι χάθηκαν δεν ήταν άνθρωποι με ευαισθησίες, αυτούς γιατί δεν τους βοήθησε κανείς; Ούτε καν ο ίδιος ο Θεός; ας μην υποκρινόμαστε λοιπόν άλλοι εκούσια κι άλλοι ακούσια. Αυτοί είμαστε και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να απαγκιστρωθούμε απο όλη αυτή την...αηδία που μας περιβάλλει. Ναι ξέρω πολύ θα σπεύσετε να θεωρήσετε ότι δείχνω ασέβεια στα θύματα. Όχι αντιθέτως επειδή ακριβώς σέβομαι όλους αυτούς τους αδικοχαμένους συμπολίτες μας και κυρίως τον πόνο των δικών τους ανθρώπων κι επείδη κι εγώ θύμα είμαι την κοινωνίας που υπάρχω αφού δέχομαι όλα αυτά, επιλέγω να σιωπήσω.
Είναι ασέβεια σε κάθε καταστροφή να φωνάζω πάντα ότι φταίνε όλοι οι άλλοι και κυρίως αυτοί που αύριο θα πάω και θα σκύψω το κεφάλι παρακαλώντας τους να με βοηθήσουν σε κάτι, πόσο μάλλον δε όταν θα τρέξω να σπεύσω να τους χειροκροτήσω ή να τους ψηφίσω για κάθε αηδία που εκπροσωπούν. Εκεί ξέρω τότε είναι που αλλάζουμε την καραμέλα και χρησιμοποιούμε την γνωστή βλακεία που ποτέ δεν κατάλαβα τι εννοούν όλοι αυτοί οι.... επαναστάτες μας! Πρέπει λέει να σηκωθώ απο τον...καναπέ για να αντιδράσω! Ενάντια σε τί; Στη βλακεία; Μπά! Είναι αήτητη!
 Γι αυτό και όλοι εσείς που σπέυδετε να δείξετε την αλληλεγγύη σας, να το κάνετε πρίν! Κι όχι μόνο όταν θα βλέπετε πόνο.

Ο Όμηρος είχε πεί ότι : «Δεν υπάρχει κανένα ζωντανό πλάσμα που αναπνέει ή έρπει στη γη, που να είναι πιο άθλιο από τον άνθρωπο». Η μεγαλύτερη αλήθεια.
Στο τόπο μου λένε μία έκφραση που είναι μια ακόμη αλήθεια που αποδεικνύει περίτρανα για το τι είναι ο άνθρωπος : Πέθανε να σ αγαπώ! Αυτό είμαστε!

-Δεν μας αρέσει η άποψη του άλλου, τον καταργιόμαστε..
- Πεθαίνει κάποιος, κρίμα λυπάται!...
 -Θέλουμε να κερδίσουμε κάτι, θα πατήσω επι πτωμάτων!...
 -Κερδίζει κάποιος άλλος εκτός απο τον εαυτούλη μας; Τον άτιμο! Θα του βγάλω το μάτι...Αλλά κάπου εκεί ενδιάμεσα, θα αναρτήσω και κάτι για να αποποιηθώ των ευθυνών μου.
Έλεος!
Έλεος!
Έλεος!
Λυπάμαι για τους πλημμυροπαθείς
Λυπάμαι για τους σεισμοπαθείς
Λυπάμαι για τους πυροπαθείς
Λυπάμαι για τους πρόσφυγες
Λυπάμαι, λυπάμαι, λυπάμαι!
Αυτό είμαστε;  Α! Ναι και φυσικά αλληλεγγύη! Μόνο που όλοι εσείς που θα ξεσηκωθείτε για άλλη μια φορά να πάτε να...τους στηρίξετε με κάθε τρόπο,και που κάθε φορά τους ακολουθείτε με ευλάβεια,  φροντίστε να κάνετε μια επανάληψη.
Γι αυτό και δεν λυπάμαι τελικά αυτούς που φεύγουν, αλλά αυτούς που μένουν!


                                                                                                    Ευαγγελία Ανδρέου.

Saturday, July 14, 2018

Η Δύναμη της Παράδοσης





          Τα χρόνια περνούν, οι γενιές αλλάζουν, ο κόσμος συνεχίζει να ζει, να αγαπά, να ονειρεύεται, να βάζει στόχους, να κάνει λάθοι και να δημιουργεί. Κι όμως η μαγεία στη ζωή εκτός απο την ίδια είναι ότι όσα χρόνια ή αιώνες κι αν περάσουν κάποια θα τα διατηρούμε αναλλοίωτα, ζωντανά σα να μην πέρασε μια μέρα και δεν είναι άλλο απο την παράδοσή μας! Απο αυτό που παραλάβαμε απο τους προγόνους μας, ίσως γιατί μπορεί τους ίδιους να τους χάνουμε αλλά μέσα απο τις παραδόσεις να τους έχουμε πάντα κοντά μας, ίσως γιατί έχουμε ανάγκη απο την ταυτότητά μας, τις ρίζες μας όπως συνηθίζουμε να αποκαλούμε, ίσως γιατι... πολύ απλά, είμαστε εμείς! 

         Η μαγεία της παράδοσης είναι ότι ζει στο μέλλον κάτι που γεννήθηκε στο παρελθόν αλλά και ότι ζούμε στο παρόν θα ζήσει και στο μέλλον. 

         Γι αυτό λοιπόν και μιλώ για δύναμη. Η ανάγκη μας, η αγάπη μας και η μαγεία που το περιβάλλει δεν παύει να την κάνει ισχυρή και συνάμα τόσο γοητευτική.

         Όσοι δεν αποδέχονται την παράδοση είναι σα να μην αποδέχονται τον εαυτό τους, βέβαια η αλήθεια είναι ότι η γραμμή ανάμεσα στη μαγεία της παράδοσης και ανάμεσα στη γελοιοποίηση της είναι πολύ λεπτή και  πολλές φορές την έχουμε υπερβεί μα το καλό είναι ότι κι εδώ ο μεγάλος κριτής είναι πάλι ο χρόνος που πάντοτε στο τέλος επιβεβαιώνεται ότι αξίζει πραγματικά.

         Γι αυτό και μιλάμε για δύναμη της παράδοσης και δεν αναφέρομαι μόνο για το φολκλορικό στοιχείο της που συνηθίζουμε να της βάζουμε απο δίπλα. Γιατί παράδοση δεν είναι μόνο ένα παραδοσιακό τραγούδι ή χορός , δεν είναι μόνο μια παραδοσιακή φορεσιά ή τέχνη, δεν είναι μόνο μια γευστική συνταγή. Είναι η συμβουλή που μας έλεγε η γιαγιά μας, η ευχή της, ο λόγος του άντρα, ο αγώνας για τη ζωή, η καθημερινότητα όσων δεν ζήσαμε, η ηθική, η αξιοπρέπεια, η αλήθεια, ακόμη και τα λάθη που έκαναν ώστε να μην τα επαναλάβουμε κι εμείς.Πάνω απ όλα πρέπει να αναγνωρίσουμε τον διδακτικό χαρακτήρα που έχει ως σκοπό η έννοια της παράδοσής και έπειτα φυσικά να απολαμβάνουμε όσα μας χάρισαν.


                                                                                      Ευαγγελία Ανδρέου.


Monday, June 25, 2018

Διαβατάρικα Πουλιά




        Διαβατάρικα πουλιά είμαστε, ερχόμαστε, σχηματίζουμε τη δική μας πορεία απ όπου κι αν προερχόμαστε, ότι ταυτότητα κι αν έχουμε, όσες πληγές κι αν κουβαλάμε και μετά ακόμη και με σπασμένα φτερά συνεχίζουμε ξανά μέσω άλλων. Γι αυτό δεν ξέρω εάν τελικά υπάρχει τέλος, ξέρω όμως ότι όλο αυτό δεν πάει να είναι ένα θαύμα που ζούμε μέσα απο εμένα, εσένα και τον καθένα. Γι αυτό και μην ψάχνεις μέσα απο ουτοπικές διαδικασίες, απλά ζήστο!
      Καθείς έχει τον άγγελο του όπως και το δαίμονα του άλλωστε κι αυτός ένα είδος αγγέλου είναι.Η επιλογή είναι δική σου!



                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.

Sunday, May 6, 2018

Εργασιομανής Ψευδούργος


Ένα εξαιρετικό σατιρικό ποίημα απο τον Αλέξη Ντάσιο, ως ¨απάντηση¨ στη πρωτομαγιάτικη ανάρτηση του κ. Τσίπρα ( του ποιήματος του Γκόλφη) κατα την επίσκεψή του στη Λέσβο, στη.... Μυτιλήνη και στα άλλα νησιά.
Προσωπικά θα το χαρακτήριζα εκτός απο σατιρικό και ως ένα πετυχημένο ποίημα που είναι η απάντηση για την όλη κοινωνικοπολιτική μας κατάσταση. ή όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος ο ποιητής αυτό το ποίημα είναι σα να προφητεύει το αναπόφευκτο!


Ω, εσπευσμένη υπόκλιση,
στα χρόνια της υποκρισίας.
Κόλαφος ο ημεδαπός σου έρωτας.
Εκφράζει το ψεύδος 
- ο πρώτος χλευαστής του κόσμου!

Ω νέα αυγή ΄ αυθεντία.
Όσο κοιτάει ανάποδα τις φρούδες ελπίδες ΄ απολαύσεις
που ο δαίμονας κρούει στο ποίμνιο.

Ω αβυσαλλέα ορδή απόγνωσης.
Στομαχικής όσμωσης
Και εντερικής εφράδειας.
-σώζει το ποιλικό εν τέλη-
Απόδειξη αλήθειας σε ύψιστο τόνο.
Στριμώχνει το πρόσωπο στα ιλιγγιώδη ύψη
του παθητικού συστήματος.
Η αποτέφρωση του τέλους!

Οσονούπω ο ηγέτης θα ψέξει
την άβυσσο που ο ίδιος έσκαψε, χυδαία,
με το φτυάρι της γλώσσας του,
"Λάκκος λεκιασμένος
Λακές λακίζει αφοδευμένος."


                                                                Αλέξης Ντάσιος.


Sunday, April 29, 2018

Η εποχή της εικόνας



       Λένε πως μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, ναι δυστυχώς που πλέον έχουμε φτάσει να είναι όλες οι λέξεις αρνητικές και άκρως απογοητευτικές και φυσικά να μένουμε μόνο σε αυτό.
      Κάποτε φρόντιζαν πολλοί καλλιτέχνες να αποτυπώνουν τις εικόνες γύρω τους, για ιστορικούς αλλά και καλλιτεχνικούς λόγους. Πλέον καταγράφονται και προβάλλονται εικόνες άλλοτε για λόγους εγωιστικούς και άλλοτε για λόγους κομπλεξικούς.
     Θα έχουμε παρατηρήσει ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό την ανάγκη που έχουμε όταν ανεβάζουμε μια φωτογραφία τα σχόλια και την αντίδραση του κόσμου. Κάποτε ο άνθρωπος ήθελε και προσπαθούσε να μην δημοσιοποιεί τα προσωπικά του, τώρα έχουμε μπει σε μια άλλη φάση που δυστυχώς έχουμε την ανάγκη να δημοσιοποιούμε κάθετι προσωπικό και το χειρότερο; Να έχουμε την ψευδαίσθηση μέσα απο την ανασφάλειά μας να δούμε απο τα σχόλια που θα κάνουν άλλοι για εμάς, λες και δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Και φυσικά να αναζητούμε την επιβεβαίωση απο κάτι που παρόλο που γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι είναι κάτι ψεύτικο και ανούσιο.
     Εικόνες εικόνες και πάλι εικόνες, μα απο ουσία τίποτα. Γιατί όλο αυτό μας εκπαίδευσαι να μάθουμε να μένουμε μόνο σε αυτή (την εικόνα), τίποτα πιο ουσιαστικό και αληθινό.
     Τέλος όλα αυτά έχουν ένα μόνο αποτέλεσμα, όπως συνηθίζω να λέω, ότι γίνονται για να μας εκπαιδεύουν ώστε να μπορούμε να γινόμαστε ευκολότερα χειρίσιμοι απο όλους εκείνους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μπορούν να μας ελέχγουν.
     Γι αυτό και ας μην μένουμε μόνο σε αυτή. Ας προσπαθήσουμε να μάθουμε να κοιτάμε πιο βαθεία και ουσιαστικά. Δίχως να επιτρέπουμε να μας επηρεάζουν οι σειρήνες του συστήματος.
     
                                                                                                 Ευαγγελία Ανδρέου.

Thursday, April 5, 2018

Καλό Πάσχα & Καλή Ανάσταση!




Η ομάδα του Evelin Art 
σας εύχεται 
ένα υπέροχο Πάσχα 
και μια ευλογημένη Ανάσταση 
που να σας φέρει 
Αισιοδοξία - Υγεία - Ευτυχία στις ζωές όλων σας! 
Μα πάνω απ όλα
 να σας δίνει δύναμη 
για να συνεχίζεται με χαμόγελο τον δρόμο της ζωής σας.



                                                                 Ευαγγελία Ανδρέου.


Wednesday, March 21, 2018

Βασίλισσα και Υποτακτικός

                 


                  Σήμερα γιορτάζουμε την Παγκόσμια ημέρα Ποίησης, γι αυτο κι  εμείς δεν θα μπορούσαμε να μην τιμήμουσε αυτή την μέρα και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος νομίζω απο ένα ποίημα.
Ευχαριστούμε θερμά τον ποιητή Αλέξη Ντάσιο, που μας εμπιστεύτηκε ένα απόσπασμα από το ερωτικό ποίημα, Βασίλισσα και Υποτακτικός.




ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ


...κι αν χαθείς κάποια μέρα,
η γνώση του φιλιού σου στα χείλη,
θα ορίσει την αρμονία που μου έμαθες
κι αν χαθείς κάποια μέρα,
η γεύση...στο χώμα που πάτησες,
θα τονίσει το βιός μου που έπλαθες
κι αν χαθείς κάποια μέρα,
η αγκαλιά  μου θα γίνει λιμός
και η πείνα θα σβέσει το χνάρι,
η ορφάνια θα πλήξει το φως
κι ο σπορέας θα βλέπει σκοτάδι,
κι αν χαθείς κάποια μέρα,
στο κεντρί σου θα ψάξω
το ελιξίριο που θα φτιάξει τον κόσμο από την αρχή
αν χαθείς κάποια μέρα,
με ζέση στο γιόμα,
θα τρέξω την γη και μανία
αν χαθείς κάποια μέρα,
εκεί, στο βουνό που θα κλαίω, στην άκρια,
κομποσκοίνι που θα φτιάχνω τα δάκρυα,
και στην έσχατη ευχή ' κουπί θα δράξω,
στη θάλασσα κύμα ορμέμφυτο,
ώσπου απέναντι...γιαλό...για να σε βρω
κι αν χαθείς κάποια μέρα,
τον εργάτη θα ρωτήσω στο λιμάνι,(που πάντα ξέρει)
“την βασίλισσα είδες πουθενά...”
κι αν χαθείς κάποια μέρα
από τους νεκρούς θα ζητήσω στην Δωδώνη...
...να ψάξουν στον άθικτο και τον χαμένο κόσμο
και αν ελπίδα στέκει μόνη,
στον αιθέρα των Δελφών θα αξιωθώ χρησμό
κι αν χαθείς κάποια μέρα,
μη πιστέψεις ότι σε ψάχνω από έξη,
μήτε από αδυναμία
της ψυχής είναι η παράλλαξη
ώ και μέγα τιμωρία.
Όμως, εάν φανείς κάποια μέρα
την καρδιά μου θα πλέξω κυψέλη,
με τα χέρια...μονάχος, μπορώ ΄σε μια μέρα θα βγάλω και μέλι!
Αν φανείς κάποια μέρα
λιγοστοί, ίσως στέκουν στρατιώτες,
που για μάχη να έχουν διάθεση,
και στον νου σου η στιγμιαία μετάφραση
να θυμίζει πικρές αυταπάτες
μα αν φανείς κάποια μέρα,
οι φωνές θα πληθύνουν, ευθύς,
θα τραντάξουν...”επ΄ ώμου”...το μέλλον,
σε μια έξαρση διαφυγής
και εάν φανείς κάποια μέρα
την πόρτα θα βρεις ανοιχτή
το τραπέζι θα είναι στρωμένο,
το  κρεβάτι μας σεμνή προβολή,
κι αν φανείς κάποια μέρα
-πεπεισμένη μπορεί να μην είσαι-
άσε, πρώτος να απλώσω φιλί
διχασμένη ας είναι (η) τριβή
αν φανείς κάποια μέρα,
λογίσου μου την θέση,
στα μάτια σου (υ)ποτακτικός,
μα την αλήθεια τολμάω με θέλξη
(όσο) κι αν ο τόνος μου μοιάζει πνιγμός,
μα αν φανείς κάποια μέρα
να μας δώσεις πολύ σημασία,
στις χαρές μας κερδίζαμε χρόνο,
στα λάθη ουσία,
μα κι αν φανείς κάποια μέρα,
Βασίλισσα, μη ντραπείς,
αγωνία και πόνο και ινάτι,
να τα αφήσεις
στην γωνία στον δρόμο στον φράχτη
να ξανά... ψάξεις
που κυλά η αγάπη
στη χλόη το δάσος στη γλάστρα στην αλέα στον κήπο...
στον πρώτο της άνοιξης το πάθος
στης καρδιάς μας τον λυρικό τον ήχο
στου μυαλού μας τον Λιβυκό τον μύθο,
στο χνούδι που γεννά το άνθος
στην ειρωνεία που εξηγεί-ηλεκτρικά-το λάθος
κι αν φανείς κάποια μέρα χωρίς αφορμή
από ανάγκη ΄ σε πείσμα με σθένος ΄και στο αγκάθι υπάρχει τροφή
(κι αν εκείνα μπορούν
τότε όλα αυτά σε αφορούν).
                                                                                              Αλέξης Ντάσιος.

Wednesday, February 28, 2018

Η Μοναξιά του Πολιτισμού - Αλέξη Ντάσιου




 Το ποίημα " η μοναξιά του πολιτισμού"  δημιουργήθηκε επ΄ αφορμή μιας φωτογραφίας όπου ένας Σύρος πατέρας μετά απο ναυάγιο με φουσκωτή λέμβο, βρέθηκε να κολυμπάει στη θάλασσα του Αιγαίου, αγκαλιά με το μωρό του τοποθετημένο μέσα σε μια σαμπρέλα. Συνταράχθηκα στη θέα.Το μωρό ηταν τόσο γαλήνιο που πίστεψα οτι ηταν νεκρό.Κατέρρευσα.Τελικά μαθαίνω αργότερα πως έζησε.Εκείνο που με συγκλόνισε πιο πολύ ηταν η γαλήνη και η απάθειά του.Ο κόσμος γύρο κατέρρεε.Ο πατέρας του έδινε την ύστατη προσπάθεια να κρατηθεί στην επιφάνεια,το κύμα αρκετό (η γνωστή τρικυμία του Αιγαίου) ,άνθρωποι πνίγονταν λίγο πιο πέρα,οι διασώστες έδιναν την δική τους μάχη και εκείνο,κοιμόταν ' ατάραχο.Άγνοια και αγνότητα μαζί. Η ντροπή του Δυτικού πολιτισμού αποτυπωμένη σε μια φωτογραφία και ταυτόχρονα η προσωποποιήση της ελπίδας που πεθαίνει ή γεννιέται,στο πρόσωπο του μωρού.
 Το ποιήμα είναι μια καταγγελία στον πολιτισμό που προκαλεί,ανέχεται και διευκολύνει την διεξαγωγή πολέμων.Οι κακουργηματικές πράξεις απο άνθρωπο σε άνθρωπο και η καταστροφή της φύσης βασίζονται σε φρικαλέες θεωρίες, ανοήτων ή πονηρών ατόμων που εκμεταλλεύονται την ανέχεια και την διανοητική κατάσταση άλλων ανθρώπων-πιόνια ενώ εκείνοι πλουτίζουν και διαβιούν πολυτελώς.Τα "Πιόνια",πιστεύουν σε πολιτικούς,οικονομικούς ή θρησκευτικούς ηγέτες που τους υπόσχονται και τους φοβίζουν παράλληλα με πιλάφια,παρθένες,παραδείσους,ζέν,κολάσεις,αγγέλους.εδέμ και αλλες ανύπαρκτες υπεκφυγές πραγματικότητας.Προσωπικά φρονώ οτι το νόημα της ζωής βρίσκεται στην αγάπη και όλα οσα εμπεριέχει ως έννοια.Δεν δείχνεις αγάπη με το να σκοτώνεις,να πουλάς ναρκωτικά,όπλα,λευκή σάρκα,να θάβεις παράνομα απόβλητα,να φοροδιαφεύγεις,να προδίδεις,να λές ψέματα.Κανένας παράδεισος δεν σε περιμένει.Πουθενά!Όλα είναι εδώ και μας χαρακτηρίζουν.Η Μνήμη παραμένει.Το αποτύπωμα του καθένα που λειτουργεί σαν αλυσίδα,παραδειγμάτων, συμπεριφοράς προς μίμηση ή αποφυγής στους επίγονους.Δυστυχώς ενα κύριο συστατικό της ανθρώπινης φύσης είνα ο εγωισμός.Τούτο είναι το στοιχείο που καταδιώκει τον άνθρωπο.Η αντιμετώπισή του γίνεται μόνο με την παιδεία και την συζήτηση μεταξύ ανθρώπων και κοινωνιών.Η πρόοδος,η ανάπτυξη και εν τέλει ο ποθητός πολιτισμός,επιτυγχάνεται μόνο,περνώντας μέσα απο την ΠΑΙΔΕΙΑ!Αγάπη και παιδεία είναι οι μόνες αποδείξεις αλήθειας ύπαρξης του συνειδητού ως πραγματικότητα της συνέχειας του ανθρώπου.

Το ποίημα το ενσωμάτωσα στην αναμενώμενη ποιητική συλλογή "Έκρηξις",την οποία και συγγράφω αρκετά χρόνια.                                                             
                                                                                                           "η παράνοια συνεχίζεται"

(απόσπασμα)

Ποιητική συλλογή: Έκρηξη
Κεφάλαιο , Δίκη                                                                                                                                       
 < Μαρτυρία X>
                                                                    

«Η μοναξιά του πολιτισμού»

Μονάκριβα άνθη βλασταίνουν σε κόχες κυμάτων.
Συνομιλούν συχνά με τις σκιές του επιστητού.       
Ορίζουν την συμπεριφορά  στους τροχισμένους αφρούς
μιας κουρασμένης Μεσογείου.
Πίνουν το άφθαρτο νερό που γεννά φωτιές ' δάχτυλα μας πνίγουν και πληγές.
Τη μοναξιά του πολιτισμού γεύονται στο πρώτο αντίκρυ.
Αρώματα που ξεψυχάνε στης ελπίδας την σχάση.
Χρώματα που βραχιάζονται σε πίνακα χωρίς προοπτική
Η σκέψη αποτιμάται στο νερό.
Η ζωή τώρα εξελίσσεται ' τεθλασμένη απολαβή
-από την τέρψη ως τον παραδαρμό η απόσταση βαραίνει το ταξίδι-
Άπειρα μικρά βάθη
πελώρια ζωσμένα πάθη, σε κοίλες προσευχές.
Ξέσφιξαν τον στρόφαλο που σημαίνει τα λάθη.
Κι εμέις απλώσαμε θνησιμαία πλέγματα,
δημιουργώντας φράχτες με εύσημα παραλλαγής.
Τωόντι,για τη συντήρηση ή κατάλυση της (προ)γνωσικής
προβοσκίδας της γηραιάς μας Μητέρας  που αναμένει στωικά
την ποθητή κτιστή της ταυτότητα.
Σάμπως είναι η ψυχή της ένας άρτιος τηλεφακός με στείρα ορατότητα.
Κάθονται οι εκλεκτοί και συμφωνούν, σε ομιλούντα έδρανα .
Διακόπτουν,κι ανταμώνουν ξανά ' συνδαιτημόνες, την επομένη.
Σε δείπνα με ορμόνες.
Στο λιβάδι με τα ελέη ακονίζουν πορσελάνες,
καθώς τα σαγόνια ανταμώνουν την όρεξη ' τρίζει ο κόσμος ανάμεσα.
Δόντια με οσμή.
Εκκωφαντικά ακούσματα φαυλόβιας έξης γεννιούνται,
ένα υπαίθριο μαιευτήριο από σαρκαστικές οδύνες.
Πληγή νωπή ' μνήμη νωθρή,
«Ωμωλογούμε! Γίναμε κάτι παθητικοί ορίζοντες γεγονότων
που απώλεσαν το ηθικό τους καθρέφτισμα
Η αγάπη μετατράπηκε σε αξιόποινη πράξη
κι είναι τούτο ισχυρό κατεστημένο,
να πιστεύουμε ότι εκρέει από κάποια υλική υποχρέωση.
Το καλό προϋποθέτει αστοχία, βάσανο, θάρρος αλήθειας.
Ανησυχίες που πλήττουν το εγώ ωσάν σφραγίδα διαχρονικής ταπείνωσης.
Ένας συγκερασμός μετά φόβου γνώσεως.
Του άμοιρου τη μοίρα.
Πηγή και ελπίδα-παρωπίδα.
Σπείραμε σε περιφραγμένο τέναγος, φυτεία.»
-Και τα ρύγχη τους στάζουν υπόκριση-
Τρυγάει η μάνα το νερό
κι από τον πλαστικό κρουνό ' περίσσια δωρεά,
Τείνει ο εξευτελισμός λαχείο ΄ Χεριού υποχείριου.
Άκαρπος καρπός ο υψωμένος της καημός
κι ανώνυμη επαιτεία
και πυρκαγιά στα σπίτια μας αόρατη
Η σκόνη τρώει το υγρό που θρέφει τα μάτια.
Χιλιάδες οι οάσεις.
Ηττημένες οράσεις, κείτονται αγνάντια στου ήλιου το φέγγος,
που εκπληρώνει κάποιο δικαίωμα βαριά εξυπηρετικό.
                                               
                                              (...)

                                                                                              Αλέξης Ντάσιος

Monday, February 26, 2018

Καληνύχτα αθώα ψυχή μου!




 Καληνύχτα αθώα ψυχή μου! 
Αυτός ο κόσμος δεν σου αξίζει...
γιατί αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ!




Αθώες ψυχές που γεννήθηκαν για να μην ζήσουν!
που γεννήθηκαν για να μας αποδείξουν πόσο απάνθρωποι είμαστε!


Καληνύχτα Κεμάλ.... 
Συγνώμη που δεν μπόρεσα να αλλάξω αυτό τον κόσμο!
Καληνύχτα! 




                                                                                                Ευαγγελία Ανδρέου.