ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ: Ένας νέος και ταλαντούχος ξυλογλύπτης διεκδικεί με αξιώσεις το μέλλον

Μανώλης Ανδρέου

         
           Με μεγάλη υπερηφάνεια σας παρουσιάζω μια εκπληκτική συνέντευξη που παραχώρησε ο Μανώλης Ανδρέου στον Μανούσο Κλάδου και στο έντυπο Ρέθεμνος. Θα χαρακτήριζα την παρούσα συνέντευξη , ως ύμνος προς την τέχνη και το πάθος του συγεκριμένου καλλιτέχνη.  Γιατί όπως χαρακτηριστικά λέει και ο ίδιος :


           «Η γνώση και η κατάκτηση αυτής μέσα από την τέχνη, με δίδαξαν όλα αυτά τα χρόνια, ότι η ζωή ποτέ δεν μπορεί να καταδικαστεί σε αεργία και στασιμότητα.»



                                                             Απλά απολαύστε την!


 http://rethemnosnews.gr/2017/11/%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%89%CE%BB%CE%B7%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B5%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF/



                                                                                                 Ευαγγελία Ανδρέου.

Πολύκλειτος Ρέγκος : ο ζωγράφος-χαράκτης που τίμησε τη Σκύρο

Πολύκλειτος Ρέγκος 1903-1984

Γεννήθηκε στο Χαλκί της Νάξου το 1903 από πατέρα Τηνιακό και μητέρα Μυκονιάτισσα. 

Πολύκλειτος Ρέγκος- βουνό Κρόκος Σκύρου 1938

             Ένας ζωγράφος και χαράκτης με πλούσιο καλλιτεχνικό έργο που ίσως λίγοι να γνωρίζουν ότι μέσα απο σημαντικά του έργα τίμησε το νησί της Σκύρου αποτυπώνοντας καθημερινές στιγμές αλλά και τοπία του νησιού.Τα οποία και εκτίθενται μέχρι τώρα στο εκθεσιακό χώρο του ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων.

Πολύκλειτος Ρέγκος- Το νησί της Σκύρου

             Το 1926 αποφοίτησε από το εργαστήριο του Νικολάου Λύτρα της Σχολής Καλών Τεχνών των Αθηνών. Την ίδια χρονιά συμμετείχε για πρώτη φορά σε έκθεση που διοργανώθηκε στην Αθήνα, τη γνωστή ως «Έκθεση των Τεσσάρων»: Σπύρος Βασιλείου, Αντώνης Πολυκανδριώτης, Σπύρος Κόκκινος, Πολύκλειτος Ρέγκος. Τον Οκτώβριο του 1926 πρωτοπήγε στο Άγιον Όρος όπου παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 1927, μελετώντας τη βυζαντινή τέχνη και την παρθένα φύση του Άθω. 

          Το 1930 παντρεύτηκε και έφυγε με τη σύζυγό του για το Παρίσι, όπου έζησαν μία πενταετία κατά την οποία ο ζωγράφος είχε την ευκαιρία να μελετήσει από κοντά τη σύγχρονη ζωγραφική. Το 1934 εξέθεσε έργα του στη γαλλική πρωτεύουσα και εξέδωσε ένα Λεύκωμα με 21 ξυλογραφίες από το Άγιον Όρος. 

          Το 1935 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε οριστικά στη Θεσσαλονίκη. Το καλοκαίρι του 1935, επισκέφθηκε την Άθυτο. Έργα του εμπνευσμένα από το χωριό μας εξέθεσε το 1936 στο Άσυλο Τέχνης στην Αθήνα και το 1939 στο Mediterranean Palace στη Θεσσαλονίκη, όπως συμπεραίνουμε από τους καταλόγους αυτών των εκθέσεων. Από το 1937 δίδαξε σχέδιο για δώδεκα χρόνια στο Πειραματικό Σχολείο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (1951-1969). Δημιουργικός καλλιτέχνης ο Πολύκλειτος Ρέγκος ασχολήθηκε με διάφορα θέματα -προσωπογραφίες, τοπία, αγιογραφίες- και συμμετείχε σε μεγάλο αριθμό ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δύο πολύ σημαντικές ατομικές του εκθέσεις έγιναν το 1980 από την Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα και το 1983 από το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη. Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια των εξήντα χρόνων δημιουργικής προσφοράς του στην τέχνη.

          Πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1984, ζωγραφίζοντας από το παράθυρο του νοσοκομείου, μέχρι τις τελευταίες στιγμές τη Θεσσαλονίκη του.

Πολύκλειτος Ρέγκος- Σκυριανό Πανηγύρι 1938

                                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.

4 ΧΡΟΝΙΑ EVELIN ART !

         Καθώς σε λίγες ημέρες θα γιορτάσουμε τα 4 χρόνια λειτουργίας του   Blog EVELIN ART  , θα ήθελα να σας ευχαριστήσω απο καρδιάς για την υποστήριξή σας και την αγάπη σας όλα αυτά τα 4 χρόνια. Κι εκεί που ξεκινήσαμε δειλά και με λιγούς καλούς φίλους τώρα πλέον η παρέα συνεχώς μεγαλώνει και είναι το ίδιο εξίσου υπέροχη, όσο υπέροχο είναι το γεγονός ότι με αγκαλιάσατε με τόση αγάπη και κάθε φορά είσαστε εδώ πάντα στο ραντεβού μας, να αναρωτηθούμε, να αγανακτήσουμε, να ονειρευτούμε, να χαμογελάσουμε ή να δακρύσουμε. 

Και για να θυμηθούμε λίγο το πως ξεκίνησε το blog, θα προβάλλω ξανα το πρώτο κείμενο που ανάρτησα που με αυτό σας συστήθηκα! 

Είμαι η Ευαγγελία Ανδρέου και Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη σας και την υποστήριξή σας! 

. θα .συνε.χίσουν μεν να είναι δοξασμένα, μα όχι 

---------------------------------------------------
ΠΑΡΑΔΟΣΗ & ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ 
---------------------------------------------------

Αν και είχα σκοπό να ξεκινήσω διαφορετικά το κείμενό μου, μία πρόσφατη επίσκεψη στο μουσείο Λαϊκής τέχνης μου άλλαξε κάθε δεδομένο. Εκστασιασμένη  από την ποικιλομορφία  των αντικειμένων μα και μαγεμένη από την πλούσια μας παράδοση που για άλλη μια φορά αποδεικνύεται το πάθος των ανθρώπων για τη τέχνη και κατ επέκταση για την παράδοσή τους,  εμφανίστηκε αυτομάτα στο νου μου ένα δοκίμιο που έτυχε κάποτε να διαβάσω, του Μεγάλου Έλληνα Νομπελίστα Ποιητή Γεώργιου Σεφέρη (1900-1971): "Βρισκόμαστε σ ένα σταυροδρόμι‡ δεν ήμασταν ποτέ απομονωμένοι‡ μείναμε πάντα ανοιχτοί σ' όλα τα ρεύματα Ανατολή και Δύση‡ και τ' αφομοιώναμε  θαυμάσια τις ώρες που λειτουργούσαμε σαν εύρωστος οργανισμός. Συνταραζόμαστε κι εμείς, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, από διαδοχικές κρίσεις, αποκαλυπτικές εφευρέσεις και φόβους, που δεν αφήνουν τον ανθρώπινο νου να ηρεμήσει σαν την καλαμιά στον κάμπο. Μπροστά σ’ αυτά, τι μας μένει για να βαστάξουμε αν απαρνηθούμε τον εαυτό μας . Δε μένω τυφλός στα ψεγάδια μας, αλλά έχω την ιδιοτροπία να πιστεύω στον εαυτό μας. Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε που μνημονεύω εδώ προσωπικές εμπειρίες‡ δεν έχω άλλο πειραματόζωο από εμένα. Και η προσωπική μου εμπειρία μου δείχνει πως το πράγμα που με βοήθησε, περισσότερο από κάθε άλλο, δεν ήταν οι αφηρημένοι στοχασμοί ενός διανοουμένου, αλλά η πίστη και η προσήλωσή μου σ' έναν κόσμο ζωντανών και περασμένων ανθρώπων‡ στα έργα τους, στις φωνές τους, στο ρυθμό τους, στη δροσιά τους. Αυτός ο κόσμος, όλος μαζί, μου έδωσε το συναίσθημα πως δεν είμαι μια αδέσποτη μονάδα, ένα άχερο στ'  αλώνι. Μου έδωσε τη δύναμη να κρατηθώ ανάμεσα στους χαλασμούς που ήταν της μοίρας μου να ιδώ. Κι ακόμη, μ' έκανε να νιώσω, όταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε, πως ο άνθρωπος έχει ρίζες, κι όταν τις κόψουν πονεί, βιολογικά, όπως όταν τον ακρωτηριάσουν.
Κι όλα τούτα θα μπορούσα να τα ονομάσω με τη λέξη παράδοση, που την ακούμε κάποτε ψυχρά και μας φαίνεται υπόδικη. Αλήθεια, υπάρχουν ροπές που νομίζουν πως η παράδοση μας στρέφει σε έργα παρωχημένα και ανθρώπους παρωχημένους‡ πως είναι πράγμα τελειωμένο και άχρηστο για τις σημερινές μας ανάγκες‡ πως δεν μπορεί να βοηθήσει σε τίποτε τον σημερινό τεχνοκρατικό άνθρωπο που γνώρισε φριχτούς πολέμους και φριχτότερα στρατόπεδα συγκεντρώσεως‡ αυτόν τον άνθρωπο που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην κατάσταση του θηρίου και την κατάσταση του ανδροειδούς. Η παράδοση είναι λοιπόν ένα περιττό βάρος που πρέπει να εξοβελιστεί. Μου φαίνεται πως αυτές οι ροπές εκπορεύουνται από τη σύγχρονη απελπισία για την αξία του ανθρώπου. Είναι τα συμπτώματα ενός πανικού, που εν ονόματι του ανθρώπου τείνουν να κατακερματίσουν την ψυχή του ανθρώπου. Όμως τι απομένει αν βγάλουμε από τη μέση τον άνθρωπο;" 

Γ. Σεφέρη, Δοκιμές, τ.2, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1974, σσ. 175-177


    Αν και μετά από το συγκεκριμένο κείμενο ότι και να ειπωθεί θεωρώ ότι είναι περιττό, θα σταθώ μόνο σ ένα σημείο, στην τελευταία φράση. Αλήθεια, τι απομένει; Ο άνθρωπος είναι το δένδρο της παράδοσης και όλοι μαζί  το δάσος που φτιάχνουμε την ιστορία, τον πολιτισμό, την παράδοσή μας. αυτό που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον.
Ακόμη και από τότε που εμφανίστηκε το ανθρώπινο είδος, πριν από  2,5 εκατομμύρια χρόνια με τον homo habilis τα σημαντικότερα κριτήρια εμφάνισης του γένους δεν είναι τόσο βιολογικά όσο πολιτισμικά, γι αυτό και ο άνθρωπος είναι η αφετηρία του πολιτισμού από την κατασκευή ακόμη των πρώτων λίθινων εργαλείων.Γιατί ο πολιτισμός  δεν είναι νοητικό δημιούργημα αλλά αυθόρμητη και αυθεντική έκφραση μέσα από τα συναισθήματα και τις ανάγκες που κατακλύζουν κάθε άνθρωπο.
    Παράδοση είναι εγώ, εσύ, ο καθένας χωριστά μα και όλοι μαζί, την παράδοση ο άνθρωπος την κουβαλάει από τότε που γεννιέται, από τα πρώτα του βήματα. Γεννιέται μέσα από αυτήν και είναι ο ίδιος που την γεννά. Παραλαμβάνει, δημιουργεί, ζει, εκφράζεται και τέλος παραδίδει.
    Ο άνθρωπος ζεί και πορεύεται μέσα από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον που ο καθείς ονειρεύεται μέσα από τη δική του σκοπιά και βιώματα, ρυθμίζοντας έτσι τη ζωή του, μα παράλληλα και την ίδια την ιστορία της ανθρωπότητας.
    Γιατί παράδοση είναι η ιστορία του ανθρώπινου γένους.
    Αν δούμε την ιστορία  οιουδήποτε τόπου, από τη μια άκρη στην άλλη, αυτό που σίγουρα θα παρατηρήσουμε είναι ότι κάθε τόπος κυριαρχείται από συναισθήματα και χαρακτήρες. Από τη λύπη, τη χαρά, τον αγώνα της επιβίωσης μα και την αναγνώρισή του.
    Γι αυτό και ίσως το μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης εποχής είναι, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, ότι δεν έχουμε καταλάβει πως ο όρος παράδοση δεν είναι κάτι λαϊκό και ξεπερασμένο, μα πέρα για πέρα επίκαιρο και άμεσα συνδεδεμένο με τον άνθρωπο και τη ζωή του.
    Η παράδοση είναι και θα παραμείνει ζωντανή όσο θα υπάρχει και το ανθρώπινο γένος, αυτή είναι που σηματοδοτεί τη συνέχειά του, αυτή του προσφέρει την ακράδαντη πιστη ότι είναι και από τους πιο σημαντικούς λόγους της ύπαρξής του.

    Αλήθεια, γνωρίζατε ότι στα χρόνια της Αλεξανδρινής περιόδου (από το θάνατο του Μέγα Αλέξανδρου το 323 π.Χ. έως τις αρχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 31 π.Χ.), πως η λέξη λαογραφία είχε διαφορετική χρήση; Λαογραφία έλεγαν τον κεφαλικό φόρο που εκπλήρωναν στην Αίγυπτο πολλοί κάτοικοι, από 14 έως 50 ετών. Χαρακτηριστικά την αποκαλεί ο μεγάλος Ιουδαίος ιστορικός, Ιώσηπος (37-100) "καθ’ εκάστην κεφαλήν εισφορά", ενώ οι πάπυροι τον αναφέρουν "επικαιφάλιον". Και όσους εκπλήρωναν τον φόρο τους τους αποκαλούσαν "λαογραφουμένους", καθώς και οι "Λαογράφοι" θεωρούνταν οι άρχοντες στα χωριά που φρόντιζαν για την είσπραξη του κεφαλικού φόρου.
    Κατά τον Ν. Πολίτη (1852-1921), Λαογράφος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών: Γράφει πως, η λαογραφία εξετάζει τις παραδοσιακές εκδηλώσεις της ψυχικής και κοινωνικής ζωής του λαού, τις εκδηλώσεις που γίνονται με λόγια, με έργα ή με ενέργειες, σημειώνοντας ότι οι εκδηλώσεις αυτές δεν πηγάζουν από μια ειδική μόρφωση ή ανατροφή. Αντιθέτως είναι η μεταβολή, η παραφθορά των εκδηλώσεων της ζωής που πέρασε και που άφησε σ' αυτήν βαθειά τα χνάρια της, χαρακτηρίζοντας τον όρο Λαογραφία ως: ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ.

    Όσα προανέφερα δεν είναι μια απλή παρένθεση που παραθέτω κάποια στοιχεία ιστορικά προς γνώσιν σας, είναι μια άλλη μια απόδειξη ότι η Λαογραφία και κατ επέκταση η παράδοση (αφού είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη λαογραφική ύπαρξη κάθε τόπου και κοινωνίας) είναι τόσο σημαντική και αναγκαία όσο η τροφή και η ένδυση. Ειδάλλως θα παραμείνουμε γυμνοί ιστορκά στους απογόνους μα, το κυριότερο, στον ίδιο μας τον εαυτό. Πως λοιπόν να μην αναρωτιέται κανείς γιατί κάτι τόσο ζωντανό και ουσιαστικό να βρίσκεται στο περιθώριο ή, για να το διατυπώσω καλύτερα, γιατί αυτή η πραγματικά αδικαιολόγητη αρνητική στάση και προσπάθεια να διατηρήσουμε εντέχνως την παράδοσή μας στον παρελθόντα χρόνο; Αρνούμαστε δίχως να αντιλαμβανόμαστε με αυτόν τον τρόπο ότι η παράδοση παραμένει ζωντανή μέσα από την καθημερινότητά μας, ακόμη και όταν σκεφτόμαστε το μέλλον μας κάνοντας όνειρα ο καθένας από τη δική του σκοπιά οτι κι αυτό στη σφαίρα της παράδοσης ανοίκει. Και όταν τα όνειρά μας πραγματοποιούνται, λέγεται λαογραφία. Με λίγα λόγια, η παράδοση είναι το όνειρο που έχει ο κάθε άνθρωπος από τη στιγμή που αρχίζει να καταλαβαίνει τον εαυτό του και να ξέρει τι θέλει  κι έτσι απλά, όταν πραγματοποιείται το όνειρο, καταγράφεται στο ¨βιβλίο¨ της λαογραφίας.
    Πάντως είναι πραγματικά λυπηρό έως και τρομακτικό που την παράδοση και τον λαϊκό πολιτισμό τα παρακολουθούμε ως μουσειακό έκθεμα δίχως να αντιλαμβανόμαστε ότι έτσι κλείνουμε την ίδια μας τη ζωή στα χρονοντούλαπα της ιστορίας, μιας ιστορίας ΄νεκρής΄ δίχως συνεχιστές, με εαυτούς απλούς παρατηρητές να παρακολουθούμε μια ταινία φολκλορικού χαρακτήρα που κάποια στιγμή έχει αντί συνέχειας, THE END. Ακόμη και η φράση που πολλές φορές έχουμε συνηθίσει να λέμε "Επιστροφή στη παράδοση",  είναι άτυπη και δίχως νόημα εάν πάνω απ όλα δεν έχουμε το αίσθημα του χρέους και του φιλότιμου (μία λέξη που τείνει να εξαλειφτεί), της προσφοράς και των ηθικών αξιών, της αποκατάστασης της επαφής του τότε και του τώρα, βάζοντας τα δικά μας θεμέλια σε αυτό που λέγεται ανθρωπότητα, με βασικό μέλημα να μην μπαίνουμε στη διαδικασία να μιμούμαστε ανόητα ότι μας βομβαρδίζεται μέσα από την παγκοσμιοποίηση, παρά έχοντας μόνο ως γνώμονα τούτο: << Η παράδοση & γενικότερα ο πολιτισμός είναι αδύνατη  χωρίς ηθικότητα  >> .
    Κατά τον Χαλκιδέο Λογοτέχνη Αδαμάντιο Παπαδήμα, όπως αναφέρει στο βιβλίο του ‘Γενικά στοιχεία λαογραφίας’ : "Ο Λαογράφος είναι ο αναστηλωτής δοξασμένων ερειπίων>>...
    Εγώ θα πρόσθετα ότι, εάν όλοι εμείς οι ΄τεχνίτες΄ και καθείς από τη δική του πλευρά  βάλει ένα μικρό λιθαράκι, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσουν μεν να είναι δοξασμένα, μα όχι πλέον ερείπια.-


    Ευαγγελία Ανδρέου. 

ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ !

    Κλείσε τα μάτια σε αυτό το καλοκαιρινό βράδυ 

και ονειρέψου ότι δεν έζησες, ότι πόθησες, 

ότι σε έκανε να παθιαστείς μια νύχτα σαν κι αυτή.

Κι αν κάθε φορά νιώθεις μοναξιά ή αδύναμος, 

κλείσε τα μάτια!

 Και απόκτησε ότι θέλησες ή ότι έχασες. 

Μην φοβηθείς γι αυτό που θα δείς, είσαι εσύ! 

Κι αν ξαφνιαστείς συνέχισε...

 μπορεί απο εκεί να βρείς τη λύση που αναζητάς! 

Άσε τη μουσική να παίζει και απλά κλείσε τα μάτια!

 Πάρε βαθειά αναπνοή και ξεκίνα στο όνειρο,

 στο δικό σου όνειρο! 

Που ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει να στο κλέψει ή να στο κρίνει, 

είναι η απόλυτη ελευθερία σου.

Είσαι εσύ, μόνο εσύ!

Ζωγράφισε τον κόσμο σου με όλα τα χρώματα του Ουράνιου τόξου

Παίξε μουσική με όλες τις νότες της ψυχής σου

Χόρεψε σε όλους τους ρυθμούς της καρδιάς σου

Μύρισε όλα τα λουλούδια της γης

Χαμογέλασε δυνατά και κλάψε με λιγμούς

Πάρε παρέα ότι εσύ λαχταράς

Γύρνα όλες τις γειτονιές του μυαλού σου!

Απόδρασε! απο τα πρέπει και τα μη...

Κλείσε τα μάτια!

και θα τα καταφέρεις!

                                                                                                            Καλό βράδυ!
                                                                                                       Ευαγγελία Ανδρέου.




                                      

Ω ζωή !

ΖΩΗ

                          Ω ζωή ! Τι παράξενη η ομορφιά σου, εκεί που με απογοητεύεις με εκπλήσσεις με το μελαγχολικό σου δειλινό ή με την γλυκιά ανατολή σου, που σαν το πρώτο μας φιλί που έχει μια γλύκα τόση που δεν το ξεχνάς ποτέ! Που ακόμα κι αν κατά τη διάρκεια της μέρας με πονάς και με αγχώνεις πάντα με κάθε δειλινό σου θα μου παίρνεις μακριά τη θλίψη  και για άλλη μια φορά ο πόνος θα γίνεται παρελθόν. Γι αυτό όσο κι αν με απογοητεύεις πάντα θα σε λαχταρώ! Κάθε φορά με περισσότερη δίψα και αγωνία να με αγκαλιάζεις και να με φιλάς σε κάθε σου πρωινό, να μου χαμογελάς με τη μεσημεριανή σου αύρα και να μου κλείνεις το μάτι κάθε βράδυ με το μελαγχολικό αλλά  ελπιδοφόρο δειλινό σου!

                        Ω ζωή ! Με τα μυστικά σου που ποτέ δεν θα σε μάθω, ίσως γι αυτό να σε ποθώ! Και κάθε φορά να λαχταρώ να σε γνωρίζω σε κάθε μου πνοή, χαμόγελο και δάκρυ και με κάθε μου ανάσα να αντικρύζω το θαύμα σου. Την άμορφη γοητεία σου και τον γλυκό ήχο της σιωπής σου. Που κάθε φορά που θα μου δίνεσαι όσο κι αν μεγαλώνω μπροστά σου παιδί θα γίνομαι, σαν ένα μωρό που θα ζητώ την αγκαλιά σου, το άπιαστο χάδι σου. Γι αυτό  σ ευχαριστώ που κάθε μέρα μου χαρίζεις το θαύμα σου! Κι αν κάποιες φορές σου γυρνώ την πλάτη συγχώρα με γιατί μόνο μέσα από σένα υπάρχω, μαθαίνω,ελπίζω, αγαπώ! 

                                                                                                  Ευαγγελία Ανδρέου.

Γεώργιος Ανδρέου : ένας καλλιτέχνης που δεν πρόδωσε ποτέ την τέχνη που αγάπησε

Ξυλόγλυπτα Γιώργος Ανδρέου

Ο Γιώργος Ανδρέου γεννήθηκε σε ένα όμορφο νησί του Αιγαίου που μπορεί να μην θεωρείται από τα κοσμοπολίτικα νησιά μας, μα έχοντας μια πλούσια παράδοση στην τέχνη της ξυλογλυπτικής και άλλων παραδοσιακών τεχνών που αξίζει να τα ανακαλύψεις. Κάπως έτσι σε αυτό το όμορφο νησί του Αιγαίου  ο Γιώργος Ανδρέου ξεκίνησε την τέχνη της ξυλογλυπτικής σε ηλικία μόλις των 11 ετών και με την υποστήριξη των γονιών του βλέποντας την ιδιαίτερη έφεση που είχε στην τέχνη του  ξύλου, με σεβασμό και με σταθερά βήματα  ξεκίνησε επαγγελματικά από την ηλικία των 15 ετών δημιουργώντας ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι, με λίγα στην αρχή εργαλεία και πολύ μεράκι ξεκίνησε το ταξίδι στην δημιουργία και στην τέχνη της Σκυριανής Ξυλογλυπτικής. Κάπου εκεί η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει ούτε όμως και τα πρώτα εμπόδια, δίχως όμως να μπει στην σκέψη του διλήμματος συνέχισε, δημιούργησε, έδωσε ζωή στο άψυχο ξύλο σκαλίζοντας κάθε σχέδιο με αποκλειστικά χειροποίητο τρόπο και με πολύ ψυχή σε κάθε αντικείμενο που δημιουργούσε κι ας ήταν η μοναδική φορά που θα το είχε στα χέρια του, αφού έπειτα από εκείνον θα βρισκόταν κάθε του έργο στα χέρια εκείνου που το είχε παραγγείλει, που το είχε εξίσου αγαπήσει όπως και ο δημιουργός του. Ένας ταπεινός καλλιτέχνης που ζούσε για την τέχνη του αλλά και που μέσα από αυτήν έπρεπε να ζήσει την πολυμελή οικογένειά του. Όπως καλά θα καταλάβατε αγαπητοί φίλοι αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης είναι ο πατέρας μου, που με μεγάλη περηφάνια σας τον παρουσιάζω, όχι μόνον γιατί είναι ένας μεγάλος καλλιτέχνης δίνοντας το στίγμα του στη τέχνη της ξυλογλυπτικής αλλά κι επειδή είναι από τους γονείς που μας μεγάλωσε με αξιοπρέπεια και με σεβασμό πρώτα στη ζωή και κατ επέκταση στην τέχνη του που μας ανάθρεψε με το ίδιο μεράκι και φροντίδα όπως έκανε σε κάθε του έργο. Φτάνοντας στο σήμερα που συνταξιούχος πια κι ενώ έχει δημιουργήσει αναρίθμητα έργα φτάνοντας σε φήμη έως και το εξωτερικό με έργα κάθε λογής αντικειμένων σχεδιασμένα αποκλειστικά από τον ίδιο. Μετρώντας πλέον πάνω από 50 χρόνια στο χώρο και με μεγάλη αναγνώριση από το ευρύ κοινό ως από τους τελευταίους ξυλογλύπτες που δημιουργούν τα έργα τους με αποκλειστικά χειροποίητο τρόπο και σχεδίων, δίνοντας το δικό του στίγμα και δημιουργώντας ένα μεγάλο κεφάλαιο στην τέχνη της Σκυριανής ξυλογλυπτικής, συνεχίζει στις κατά καιρούς συνεντεύξεις του να λέει με περίσσια ταπεινότητα ότι και να ξαναγεννιόταν το ίδιο επάγγελμα θα έκανε, παρόλο τις δυσκολίες που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει. Ακόμη και τώρα θα είναι εκεί, στο εργαστήριό του που ποτέ δεν πρόδωσε, στα εργαλεία του που ακόμη και τώρα με τα πλέον κουρασμένα και ταλαιπωρημένα του χέρια συνεχίζει να σκαλίζει και να δίνει μορφή στο ξύλο με τον ίδιο σεβασμό και μεράκι. Ποτέ δεν επιδίωξε τον φανφαρονισμό και βερμπαλισμούς  ακόμη και στις στιγμές που τιμήθηκε για την προσφορά του εκείνος επέλεξε να κάνει αυτό που ξέρει καλά όλα αυτά τα χρόνια, να στέκεται σκυμμένος επάνω σε ένα πάγκο και να κάνει σχέδια και να μετρά και να σκαλίζει και να σβήνει και να ξεκινά πάλι. Και κάπου εκεί εμείς η οικογένεια του να στεκόμαστε με ψηλά το κεφάλι και με περηφάνια για τον μεγάλο καλλιτέχνη που δεν τον λύγισε τίποτα, που δεν πρόδωσε ποτέ την τέχνη του γι αυτό και ούτε κι εκείνη τον πρόδωσε ποτέ.

Σκυριανή Ξυλογλυπτική Ανδρέου Γιώργος

                                                                            Ευαγγελία Ανδρέου.

Evelin Art (ζωγραφική σε ύφασμα)

Καλλιτεχνικές δημιουργίες σε Ύφασμα 

από την Ευαγγελία Ανδρέου.

https://www.facebook.com/evelinart4

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Οι συντελεστές του Evelin Art σας εύχονται ολόψυχα

 Χρόνια Πολλά 

& Καλές Γιορτές!

Ευτυχισμένο το 2015 

με Υγεία- Αγάπη & Δημιουργικότητα!

πραγματοποιώντας στον καθένα κάθε του όνειρο.

Χείλη ερμητικά κλειστά

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

Άνθρωποι πάνε κι έρχονται στη γειτονιά της ζωής που άλλοι βρίσκουν τη γωνιά και την οδό της ύπαρξής τους κι άλλοι χαμένοι στο χάρτη της πραγματικότητας τους.

Πότε αναρωτηθήκαμε το λόγω της ύπαρξής μας ; ή μήπως όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι της ζωής;

Μιας ζωής απροκάλυπτης που σε αφοπλίζει μπρός στη φαντασία  και την απροσδιόριστη ομορφιά της. 

Που δεν έχεις παρά να υποκλιθείς στο μεγαλείο της, με τα χείλη ερμητικά κλειστά .

 Γιατί μόνο μέσα από τη σιωπή μπορείς να εκφράσεις αυτό που σε γοητεύει σε εκείνη. 

Ναι είναι πολύ όμορφη μα αυτό είναι που την κάνει μοναδική; Όχι, είναι που κάθε φορά ανακαλύπτεις και κάτι καινούργιο γι αυτήν , είναι που μας χαρίζει καθημερινά στιγμές που δεν θα τις ξαναζήσουμε, είναι που έχει φαντασία , είναι που χωρίς αυτήν δεν θα νιώθαμε , δεν θα πονούσαμε, δεν θα λυγίζαμε, δεν θα λαχταρούσαμε και δεν θα χαιρόμασταν. Είναι που μέσα από αυτήν ονειρευόμαστε κι ελπίζουμε, είναι που μέσα από αυτήν απογοητευόμαστε και συνεχίζουμε. Είναι που δίχως αυτήν δεν θα υπήρχαμε και είναι που δίχως εμάς δεν θα είχε λόγω ύπαρξης.Ούτε αυτή μα ούτε και η αγάπη.

Είναι σαν δυο ξωτικά που υπάρχουν ανάμεσά μας τόσο σιωπηλά. Που μας ακολουθούν σε κάθε μας βήμα, περιμένοντας υπομονετικά τη στιγμή που θα τις συναντήσουμε , γι αυτό ας συντονιστούμε στο ρυθμό τους. Στη λυρικότητα της σιωπής τους.

                                                                                               Ευαγγελία Ανδρέου.

10000 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

 Αγαπητοί φίλοι 

κλείνοντας ένα χρόνο λειτουργίας του blog  Evelin Art 

θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι φτάσαμε αισίως να μιλάμε 

για 10.000 επισκέψεις. 

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά όλους

 για την υποστήριξή σας .

 Η αποδοχή σας και τα θετικά σας σχόλια με κάνουν να συνεχίσω 

με περίσσια αγάπη  και όρεξη σε αυτό που τόσο αγαπώ.. 

Σας ευχαριστώ!

                                                              

                                                   Ευαγγελία Ανδρέου.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

"Ελευθερία" by Evelin Art 2014

Τι κι αν τραγούδι γράφτηκε γι αυτήν

Τι κι αν η ελπίδα έγινε ιδέα

Τι κι αν ο αγώνας είχε πίστη και τιμή

Τι κι αν οι φόβοι έγιναν ορμή

Τι κι αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

Αφού πρώτη τη σκότωσαν… γιατί πουλήθηκε κι αυτή!

Ευαγγελία Ανδρέου, Σκύρος 2014

Κυρία Έλεν: μια ατσάλινη γυναίκα, ένα μυστικό που λυτρώνεται

Κυρία Έλεν: μια ατσάλινη γυναίκα, ένα μυστικό που λυτρώνεται

Μια πρόσκληση από τη φιλη και καλιτέχνη Ελένη Ζιώγα:
Ευαγγελία μου, όπως βλέπεις η Κυρία Έλεν επιμένει να εξομολογείται τα βαθιά κρυμμένα μυστικά της για όσους δεν πρόλαβαν να τα μάθουν. Τα δύο ερχόμενα Σαββατοκύριακα, θα είναι στο θέατρο «Επί Κολωνώ», μέχρι τις 13 Απριλίου, όπου θα σας αποχαιρετήσει οριστικά.
Θα χαρώ πολύ να έρθεις.   Να 'σαι καλά. Ελένη. (ή Έλεν!)
Από 22 Μαρτίου κάθε Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο «Επί Κολωνώ» (Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός, Τηλ: 2105138067)

Ευαγγελία Ανδρέου

Κυρία Έλεν: μια ατσάλινη γυναίκα, ένα μυστικό που λυτρώνεται

«Ένα μυστικό που μαθεύτηκε μετά τον τάφο. Απόρρητο και απροσπέλαστο, το μυστικό δεν λυτρώθηκε ποτέ στη ζωή της. Ο πόνος απόκρυφος μες στην ψυχή της όσο ζούσε. Μα ουδέποτε στη λησμονιά μέσα στα βάθη του καιρού επέτρεψε να έρθει. Το μη ανακοινώσιμο, ένα σκοτεινό ανατρίχιασμα, ένα αγκάθι στην καρδιά της κυρίας Έλεν. Το πέρασμα του χρόνου τρικυμισμένο γι’ αυτήν, περίπλοκο, θάματα και δράματα έφερε. Άλλοτε δροσιά, άλλοτε πάλη και μόχθο, άλλοτε θλίψη, μα και χαμόγελα. Ο μονόλογος της Ελένης Ζιώγα «Το μυστικό της κυρίας Έλεν» αναβιώνει στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ έως τις 13 Απριλίου 2014.
Ο μονόλογος είναι αριστουργηματικός, καθώς και η όλη παράσταση, που σκηνοθέτησε η εξαιρετική Μαριάννα Κάλμπαρη. Η Ελένη Ζιώγα είναι πραγματικά μια έκπληξη, όπως δεν την έχουμε ξαναδεί. Λιτή, σπαρακτική, οικεία, αστεία, ρεαλιστική. Σε αυτό το λαμπρό αποτέλεσμα θεατρικής συγγραφής, η Ελένη Ζιώγα εκμυστηρεύεται μια αληθινή οικογενειακή ιστορία, εκείνη της γιαγιάς της και του πατέρα της. Η κυρία Έλεν, η γιαγιά, ήταν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα. Δυναμική, αποφασιστική, επίμονη, χαρισματική, που ποτέ της δεν κατέθεσε τα όπλα. Πάντα πολεμούσε. Όλη η Ιστορία του 20ου αιώνα γίνεται και δική της ιστορία. Η σφραγίδα της ατσάλινη, γρανιτένια, παλικαρίσια.

Η παράσταση βασίζεται στο μυθιστόρημα του σημαντικού μας -θεατρικού κυρίως- Νεοέλληνα συγγραφέα Βασίλη Ζιώγα «Όπως τα κούρντισες, Θέ’ μου» (1993), ένα έργο που γράφτηκε από κείνον με σκοπό κυρίως να διαχειριστεί την απώλεια της μητέρας του και να καλύψει το κενό που άφησε μετά το θάνατό της.
Είναι το προσωπικό έπος μιας γυναίκας που ξεκινά από μια βρεφοδόχο στα τουρκοκρατούμενα Γιάννενα και φτάνει μέχρι τα πρόσφατα χρόνια, σημαδεμένη από όλα τα γεγονότα που τάραξαν τον αιώνα. Κατορθώνει να επιβιώσει μέσα σ’ έναν κόσμο κοινωνικής αδικίας και θεϊκής εγκατάλειψης. Με ποια ανταλλάγματα όμως επιβιώνει αυτή η αξιοθαύμαστη γυναίκα; Τι κρύβει μέχρι το τέλος της ζωής της; Τότε που μετατρέπει τη μοναξιά της σε χώρο καθαρτηρίου;
Δώδεκα χρόνια μετά το θάνατο και του Βασίλη Ζιώγα, η κόρη του Ελένη Ζιώγα -αποτίοντας το δικό της φόρο τιμής σ’ εκείνον- ζωντανεύει στη σκηνή μνήμες από τη ζωή της γιαγιάς και του πατέρα της με ένα κείμενο που έγραψε η ίδια, σταχυολογώντας στοιχεία από το μυθιστόρημα του πατέρα της και προσθέτοντας τη δική της οπτική στην οικογενειακή ιστορία. Μάρτυρας, κατήγορος και κατηγορούμενος, ηρωίδα, η κυρία Έλεν στέκεται μπροστά σ’ ένα δικαστήριο της συνείδησής της.
Ο μονόλογος κρατάει μια μαγική ισορροπία ανάμεσα στο πραγματικό και το θεατρικό στοιχείο. Δοσμένος με χιούμορ, που τελικά συγκινεί, γεφυρώνει ένα χάσμα γενεών μέσα από την απώλεια.
Η κυρία Έλεν κατορθώνει να εξαγνίσει τις πράξεις της και να αποκαλύψει επιτέλους ενώπιον κοινού την αλήθεια που έκρυβε απ’ όλους, κι απ’ τους δικούς της κι απ’ τον εαυτό της. Έτσι, κρατερή και αλώβητη, ελευθερώνεται και φτάνει στο φως.
Μια αξιοθαύμαστη γυναίκα, ένας ανεκτίμητος μονόλογος - εξομολόγηση.
Την Ελένη Ζιώγα συνοδεύει στο ταξίδι της παράστασης η πανέμορφη οπτασία, ντυμένη νύφη, Μυρτώ Καρέκου.

«Όπως τα κούρντισες Θε’ μου»…

Το 1914, λίγο μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τους Τούρκους, γεννιέται στην πόλη η Ελένη, μητέρα του συγγραφέα Βασίλη Ζιώγα. Η Ελένη, ως παιδί αγνώστου πατρός και προτού ακόμα καταλάβει τη ζωή, καταλήγει στη βρεφοδόχο κι από κει σε θετούς γονείς, που τη μεγαλώνουν χωρίς αγάπη.
Από τα 15 της, που την παντρεύουν αναγκαστικά με έναν πολύ μεγαλύτερό της και μέσα σε ένα αντίξοο για τη γυναίκα κοινωνικό περιβάλλον, το θεληματικό κορίτσι απ' τα Γιάννενα παίρνει τη ζωή του στα χέρια του, ακόμα κι αν έπρεπε διαρκώς να συγκρούεται με το κατεστημένο και να παλεύει τον άνισο αγώνα για την ελευθερία.
Έτσι, σε μια αλληλουχία συγκυριών και επιλογών, μέσα από έρωτες, πάθη, πληγές και ελπίδες, βιώνει ένα μυθιστορηματικό ταξίδι ζωής, που περνάει απ' τα βουνά της Ηπείρου και την Αντίσταση κατά των Γερμανών, συνεχίζεται μετά την Απελευθέρωση στο Παρίσι και καταλήγει στην Αθήνα του 1988 όπου αφήνει και την τελευταία της πνοή.
Την «κυρία Έλεν», όπως της άρεσε να την αποκαλούν οι πελάτισσες του Ινστιτούτου Αισθητικής, που διηύθυνε από τη δεκαετία του ’60 στην οδό Ερμού, τη συναντάμε ακριβώς εκείνη τη στιγμή της εξόδου προς το επέκεινα... Να κάνει τον τελευταίο της απολογισμό, κοιτάζοντας για πρώτη φορά τον εαυτό της με ειλικρίνεια και τόλμη. Να καταδύεται στα βάθη της ψυχής της ανασύροντας μνήμες, μυρωδιές, χαρές και πίκρες, σωστά και λάθη. Να εξομολογείται την ιδιαίτερη και αντιφατική σχέση της με το χαρισματικό γιο της, που, η ίδια, μέχρι να δει να δημοσιεύονται κριτικές για το έργο του, ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει σαν καλλιτέχνη.
Αλλά κυρίως να έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με το μεγάλο της μυστικό.
Το μεγάλο αμάρτημα, που για πρώτη φορά ομολογεί στον εαυτό της και στον κόσμο και για το οποίο πρέπει να αναζητήσει την εξιλέωση...
Ένα μυστικό που μαθεύτηκε τυχαία και στην πραγματική ζωή από τον Βασίλη Ζιώγα δύο χρόνια μετά το θάνατό της και τον οδήγησε να γράψει το μυθιστόρημά του «Όπως τα κούρντισες Θε’ μου»…
Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Μαριάννα Κάλμπαρη, τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης. Την παράσταση επενδύει με μουσική η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Τους φωτισμούς σχεδίασε η Στέλλα Κάλτσου.
Η Ελένη Ζιώγα εκμυστηρεύεται την αληθινή οικογενειακή ιστορία, εκείνη της γιαγιάς της και του πατέρα της.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Σκηνικά/Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μιχάλης Κωνσταντινίδης
Παίζει η Ελένη Ζιώγα
Εμφανίζεται η Μυρτώ Καρέκου

Δείτε το τρέιλερ της παράστασης: https://www.youtube.com/watch?v=-KbGe_fvQug

Πληροφορίες

Το μυστικό της κυρίας Έλεν
της Ελένης Ζιώγα
Πρώτη παράσταση: Σάββατο 22 Μαρτίου 2014
Τελευταία παράσταση: Κυριακή 13 Απριλίου 2014
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15
Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 12,00€
Φοιτητικό και ανέργων: 8,00€
Διάρκεια: 55’
Χώρος: Κεντρική Σκηνή
Επί Κολωνώ
http://www.epikolono.gr/
e-mail: xkolono@otenet.gr
Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94
Κολωνός - Αθήνα
Στάση Μεταξουργείο
Αγορά εισιτηρίων - τηλεφωνικές κρατήσεις:
Στο ταμείο του θεάτρου Επί Κολωνώ
Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94
Τηλέφωνο: 210-5138067
Προαγορά εισιτηρίων μέσω internet: www.epikolono.gr/»

Αναδημοσίευση από το Cat Is Art

ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι να γίνουν ξαφνικά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι δυο μάτια να σε κοιτάζουν τρυφερά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι δυο χέρια να σε κρατούν σφιχτά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι να σου χαμογελά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι να χτυπά μια καρδιά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι να έχουν εικόνα τα όνειρά σου.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι τα θαύματα που βγάζουνε φτερά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι να ακούς δυο λόγια ερωτικά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι να ξυπνάς με μια αγκαλιά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι δυο σώματα να παίρνουνε φωτιά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι να γιορτάζεις κάθε φορά.

Τα πιο ωραία πράγματα

Είναι τόσο απλά.

                                                                            Ευαγγελία Ανδρέου.