Η Μοναξιά του Πολιτισμού - Αλέξη Ντάσιου

 Το ποίημα " η μοναξιά του πολιτισμού"  δημιουργήθηκε επ΄ αφορμή μιας φωτογραφίας όπου ένας Σύρος πατέρας μετά απο ναυάγιο με φουσκωτή λέμβο, βρέθηκε να κολυμπάει στη θάλασσα του Αιγαίου, αγκαλιά με το μωρό του τοποθετημένο μέσα σε μια σαμπρέλα. Συνταράχθηκα στη θέα.Το μωρό ηταν τόσο γαλήνιο που πίστεψα οτι ηταν νεκρό.Κατέρρευσα.Τελικά μαθαίνω αργότερα πως έζησε.Εκείνο που με συγκλόνισε πιο πολύ ηταν η γαλήνη και η απάθειά του.Ο κόσμος γύρο κατέρρεε.Ο πατέρας του έδινε την ύστατη προσπάθεια να κρατηθεί στην επιφάνεια,το κύμα αρκετό (η γνωστή τρικυμία του Αιγαίου) ,άνθρωποι πνίγονταν λίγο πιο πέρα,οι διασώστες έδιναν την δική τους μάχη και εκείνο,κοιμόταν ' ατάραχο.Άγνοια και αγνότητα μαζί. Η ντροπή του Δυτικού πολιτισμού αποτυπωμένη σε μια φωτογραφία και ταυτόχρονα η προσωποποιήση της ελπίδας που πεθαίνει ή γεννιέται,στο πρόσωπο του μωρού.
 Το ποιήμα είναι μια καταγγελία στον πολιτισμό που προκαλεί,ανέχεται και διευκολύνει την διεξαγωγή πολέμων.Οι κακουργηματικές πράξεις απο άνθρωπο σε άνθρωπο και η καταστροφή της φύσης βασίζονται σε φρικαλέες θεωρίες, ανοήτων ή πονηρών ατόμων που εκμεταλλεύονται την ανέχεια και την διανοητική κατάσταση άλλων ανθρώπων-πιόνια ενώ εκείνοι πλουτίζουν και διαβιούν πολυτελώς.Τα "Πιόνια",πιστεύουν σε πολιτικούς,οικονομικούς ή θρησκευτικούς ηγέτες που τους υπόσχονται και τους φοβίζουν παράλληλα με πιλάφια,παρθένες,παραδείσους,ζέν,κολάσεις,αγγέλους.εδέμ και αλλες ανύπαρκτες υπεκφυγές πραγματικότητας.Προσωπικά φρονώ οτι το νόημα της ζωής βρίσκεται στην αγάπη και όλα οσα εμπεριέχει ως έννοια.Δεν δείχνεις αγάπη με το να σκοτώνεις,να πουλάς ναρκωτικά,όπλα,λευκή σάρκα,να θάβεις παράνομα απόβλητα,να φοροδιαφεύγεις,να προδίδεις,να λές ψέματα.Κανένας παράδεισος δεν σε περιμένει.Πουθενά!Όλα είναι εδώ και μας χαρακτηρίζουν.Η Μνήμη παραμένει.Το αποτύπωμα του καθένα που λειτουργεί σαν αλυσίδα,παραδειγμάτων, συμπεριφοράς προς μίμηση ή αποφυγής στους επίγονους.Δυστυχώς ενα κύριο συστατικό της ανθρώπινης φύσης είνα ο εγωισμός.Τούτο είναι το στοιχείο που καταδιώκει τον άνθρωπο.Η αντιμετώπισή του γίνεται μόνο με την παιδεία και την συζήτηση μεταξύ ανθρώπων και κοινωνιών.Η πρόοδος,η ανάπτυξη και εν τέλει ο ποθητός πολιτισμός,επιτυγχάνεται μόνο,περνώντας μέσα απο την ΠΑΙΔΕΙΑ!Αγάπη και παιδεία είναι οι μόνες αποδείξεις αλήθειας ύπαρξης του συνειδητού ως πραγματικότητα της συνέχειας του ανθρώπου.

Το ποίημα το ενσωμάτωσα στην αναμενώμενη ποιητική συλλογή "Έκρηξις",την οποία και συγγράφω αρκετά χρόνια.                                                             
                                                                                                           "η παράνοια συνεχίζεται"

(απόσπασμα)

Ποιητική συλλογή: Έκρηξη
Κεφάλαιο , Δίκη                                                                                                                                       
 < Μαρτυρία X>
                                                                    

«Η μοναξιά του πολιτισμού»

Μονάκριβα άνθη βλασταίνουν σε κόχες κυμάτων.
Συνομιλούν συχνά με τις σκιές του επιστητού.       
Ορίζουν την συμπεριφορά  στους τροχισμένους αφρούς
μιας κουρασμένης Μεσογείου.
Πίνουν το άφθαρτο νερό που γεννά φωτιές ' δάχτυλα μας πνίγουν και πληγές.
Τη μοναξιά του πολιτισμού γεύονται στο πρώτο αντίκρυ.

Αρώματα που ξεψυχάνε στης ελπίδας την σχάση.

Χρώματα που βραχιάζονται σε πίνακα χωρίς προοπτική
Η σκέψη αποτιμάται στο νερό.
Η ζωή τώρα εξελίσσεται ' τεθλασμένη απολαβή
-από την τέρψη ως τον παραδαρμό η απόσταση βαραίνει το ταξίδι-
Άπειρα μικρά βάθη
πελώρια ζωσμένα πάθη, σε κοίλες προσευχές.
Ξέσφιξαν τον στρόφαλο που σημαίνει τα λάθη.
Κι εμέις απλώσαμε θνησιμαία πλέγματα,
δημιουργώντας φράχτες με εύσημα παραλλαγής.
Τωόντι,για τη συντήρηση ή κατάλυση της (προ)γνωσικής
προβοσκίδας της γηραιάς μας Μητέρας  που αναμένει στωικά
την ποθητή κτιστή της ταυτότητα.
Σάμπως είναι η ψυχή της ένας άρτιος τηλεφακός με στείρα ορατότητα.
Κάθονται οι εκλεκτοί και συμφωνούν, σε ομιλούντα έδρανα .
Διακόπτουν,κι ανταμώνουν ξανά ' συνδαιτημόνες, την επομένη.
Σε δείπνα με ορμόνες.
Στο λιβάδι με τα ελέη ακονίζουν πορσελάνες,
καθώς τα σαγόνια ανταμώνουν την όρεξη ' τρίζει ο κόσμος ανάμεσα.
Δόντια με οσμή.
Εκκωφαντικά ακούσματα φαυλόβιας έξης γεννιούνται,
ένα υπαίθριο μαιευτήριο από σαρκαστικές οδύνες.
Πληγή νωπή ' μνήμη νωθρή,
«Ωμωλογούμε! Γίναμε κάτι παθητικοί ορίζοντες γεγονότων
που απώλεσαν το ηθικό τους καθρέφτισμα
Η αγάπη μετατράπηκε σε αξιόποινη πράξη
κι είναι τούτο ισχυρό κατεστημένο,
να πιστεύουμε ότι εκρέει από κάποια υλική υποχρέωση.
Το καλό προϋποθέτει αστοχία, βάσανο, θάρρος αλήθειας.
Ανησυχίες που πλήττουν το εγώ ωσάν σφραγίδα διαχρονικής ταπείνωσης.
Ένας συγκερασμός μετά φόβου γνώσεως.
Του άμοιρου τη μοίρα.
Πηγή και ελπίδα-παρωπίδα.
Σπείραμε σε περιφραγμένο τέναγος, φυτεία.»
-Και τα ρύγχη τους στάζουν υπόκριση-
Τρυγάει η μάνα το νερό
κι από τον πλαστικό κρουνό ' περίσσια δωρεά,
Τείνει ο εξευτελισμός λαχείο ΄ Χεριού υποχείριου.
Άκαρπος καρπός ο υψωμένος της καημός
κι ανώνυμη επαιτεία
και πυρκαγιά στα σπίτια μας αόρατη
Η σκόνη τρώει το υγρό που θρέφει τα μάτια.
Χιλιάδες οι οάσεις.
Ηττημένες οράσεις, κείτονται αγνάντια στου ήλιου το φέγγος,
που εκπληρώνει κάποιο δικαίωμα βαριά εξυπηρετικό.
                                               
                                              (...)

                                                                                              Αλέξης Ντάσιος

Σκέψεις Αλέξη Ντάσιου

           Με μεγάλη τιμή σας παρουσιάζω μέσα απο το blog, ένα κείμενο του γνωστού Σκηνοθέτη, Συγγραφέα και Ποιητή Αλέξη Ντάσιου. Που θα ήθελα να τον ευχαριστήσω δημοσίως που επέλεξε αυτό το blog για να παρουσιάσει τις δικές του ανατρεπτικές και τις τόσο εύστοχες όσο και διαχρονικές του σκέψεις.


          Το τελευταίο διάστημα παρατηρώ τους ανθρώπους, περισσότερο απο απόσταση διότι θέλω να αποκτήσω μια πιο σφαιρική και ταυτόχρονα τολμηρή άποψη για την κοινωνία. Αισθάνομαι σαν τον βασιλέα των Περσών Ξέρξη, που κάθεται στον θρόνο του αναπαυτικά και παρακολουθεί απο το βουνό, την σφοδρότητα της μάχης κάτω στον κάμπο,των δακρύων, του χάους,των ηρώων και του αποτρόπαιου μελλούμενου.Πρέπει να συναντηθώ με την ροπή της μάχης. Να κατανοήσω την συνείδηση της δραστηριότητας.Εάν επιτυγχάνεται δηλαδή ο σκοπός, ανεξάρτητα του αποτελέσματος. Να εισέλθω στην ψυχολογία των επιχειρημάτων όλων των αντιμαχόμενων πλευρών, ώστε να τεκμηριώσω την ελεύθερη γνώμη του παρατηρητή που δρά μακριά απο την υπεκφυγή του συμφέροντος.
         Η μάχη αναφέρεται σε πόλεμο αξιών. Ίσως να πρόκειται για έναν μηχανισμό αυτοίασης της κοινωνίας. Του παλιού τρόπου ζωής. Καταστροφή που φέρνει μελλοντικά,παραγωγή,ανάπτυξη.'Οπως οταν ο αγρότης βάζει φωτιά στο χωράφι, για να κάψει την παλαιά σπορά ώστε να φυτέψει ττη νέα. Εξατομικευμένα η πόλεμος των αξιών είναι μια συμφόρηση διάφορων αλληλένδετων εννοιών,πράξεων και δεδομένων οι οποίες διαχωρίζονται ως προς την αλήθεια και αντιστρόφως ανάλογα με την λογική και την πραγματικότητα. Η δυσκολία δηλαδή του ανθρώπου να πράξει το πραγματικό καλό και να αποκαλύψει την αλήθεια.
         Η στρέβλωση αυτών προκαλείται σαφώς, λόγω του δογματισμού που αναπτύσει το άτομο ξεχωριστά,μια ομάδα ανθρώπων, η κοινωνία ακόμα και ένα ολόκληρο έθνος, μια κυβέρνηση. Η πίστη του ψέμματος.Όταν ο εκφραστής, ο εφευρέτης του ψεύδος πιστεύει ότι είναι εκείνο αντικατόπτριζει την πραγματικότητα. Μια εγωπαθής παγίδα που πέφτουν συνήθως η πολιτικοί. Η παρακμάζουσα προκοπή των εξουσιών.Φοβούνται, δειλιάζουν μπροστά στην αποκάλυψη της αλήθειας.
       Ο φόβος του καλού χωρίχεται σε δυο έννοιες.Η πρώτη σχετίζεται με τον φόβο του ατόμου να πράττει το καλό. Η δεύτερη έχει μια έννοια πιο αφαιρετική και λόγια, διότι καλείται να απάντησει στις φοβίες του ίδιου του καλού ως οντότητα αγάπης.Εκείνοι που φοβούνται να πράξουν το καλό είναι άτομα που έχουν κοινωνική γνώση. Ξέρουν να ακολουθήσουν τον επίμοχθο δρόμο της αγάπης. Ωστόσο οι δογματισμοί, οι ιδεοληψίες, οι προσωπικές αγκυλώσεις, στρέφουν τον άνθρωπο να ενεργεί συμφεροντολογικά, εγωπαθητικά και κατα βάση ηλιθιοδώς. Αφού στο βάθος του χρόνου τα αποτελέσματα επιστρέφουν στον θύτη,επιταχγυμένα και εμπλουτισμένα με το συνειδητό πλέγμα της φύσης που ορίζει ακραιφνώς τα πράγματα.
       Φυλακισμένοι άνθρωποι που βρήκαν διέξοδο στο ξέφωτο του τεχνολογικού πολιτισμού που αναπτύχθηκε ραγδαία την τελευταία δεκαετία.Ανακαλυψαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.Ταυτόχρονα προέβαλλαν την κοινωνική και γνωσική τους αποξένωση. Απαιδαγώγητοι και στριμωγμένοι στην θαλπωρή της ευκολίας, αδυνατούν να κατανοήσουν την ύπαρξη της διαφορετικότητας,η οποία διέπει τον κόσμο και επιτρέπει αυτη καθ΄αυτη την ύπαρξη ζωής. Δόθηκε η ευκαιρία στους συγκεκριμένους ανθρώπους να γνωστοποιήσουν την προσωπική τους αλήθεια μέσα απο την κοινωνική διαδικτυακή, κριτική.Ανώνυμα ή με ψεύτικο προφίλ ακόμα και επώνυμα εκσφεντονίζουν βέλη κακίας στον οποιονδήποτε χωρίς αιδώ. Η κακία που εμπεριέχουν οι απόψεις σχετίζονται άμεσα με τον φόβο να πράξουν ή να ομολογήσουν το καλό. Τούτο μεταφράζεται με απόλυτο τρόπο στο πλήθος των επαίσχυντων πράξεων που έρχονται τελευταία στο φώς της επικαιρότητας.Δολοφονίες, βιασμοί, άγριες επιθέσεις απο άνθρωπο σε άνθρωπο,κακοποιήσεις ζώων και κάθε λογής επιθέσεις και βανδαλισμοί  πρός όλες τις κατευθύνσεις.Μάλιστα κάποιοι που προβαίνουν σε τέτοιες ανίαρες πράξεις,φωτογραφίζουν, βιντεοσκοπούν και παρουσιάζουν τα αποτελέσματα των ενεργειών τους στα διάφορα δίκτυα ως τρόπαια-αποτρόπαια. Χωρίς ενδοιασμούς και με σφοδρότητα ανώμαλης ορθότητας. (Στρεβλή διευθέτηση των πραγμάτων). Το χειρότερο με τους βασανιστές είναι πως ηδονίζονται με την αδυναμία αντίδρασης των θυμάτων,ενώ συνάμα εξασκούνται σε νέες μεθόδους επιβουλής του μυαλού και του σώματος παίρνοντας ως αντάλλαγμα ευχαρίστησης,την απόγνωση,το βλέμα,το δάκρυ,το αίμα,το ουρλιαχτό και τελικά τον ρόγχο.
    Χάσαμε την αγάπη. Λείπει το καλό. Αγνοείται το σωστό. Το καλό δεν είναι ενα δογματικό συστατικό της ζωής που επιβάλλεται να ακολουθηθεί απο το άτομο αλλά μια φυσική αναγέννηση των πραγμάτων,της φύσης του ανθρώπου, επειδή είναι το μόνο όν που κατέχει το προνόμιο της νόησης και δεν ενεργεί μόνο ως θήραμα ή κυνηγός όπως οι υπόλοιποι ζωντανοί οργανισμοί.Αντιλαμβάνεται,ορίζει,συμπονεί έχει ενδοιασμούς και δεν ορίζεται μόνο απο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης.Όταν συμβαίνει το αντίθετο τότε ασχημονεί κατά της φύσης και χαρακτηρίζεται το ελαφρύτερο ως κατάπτυστος.  Εκείνο λοιπόν που χρειάζεται είναι να σώσουμε και να διαδώσουμε όλοι,την αγάπη. Να χαλιναγωγίσουμε τα επιτακτικά θέλω, τις απαιτήσεις μας και να αντικρύσουμε τη ζωή με το βλέμα του απέναντι, με τα μάτια του πλησίον.Χρειάζεται να αντισταθούμε σε εκείνους που προσπαθούν να επιβληθούν με τη βία.Αγωνιζόμενοι με αγάπη και αποζητώντας το καλό θα μπορέσουμε να κατακτήσουμε την ελευθερία που είναι το ύψιστο αγαθό.

                                                                                                       Αλέξης Ντάσιος.

Βιογραφικό Σημείωμα του Ποιητή Αλέξη Ντάσιου: 
          Ξεκινώντας ήδη απο τα 11 του χρόνια γράφοντας ποιήματα έχει φτάσει τώρα πλέον στα 39 του χρόνια να έχει μια συλλογή απο τα έργα του αναρίθμητης αξίας που σύντομα θα έχουμε τη χαρά να μας  παρουσιάσει την ποιητική του συλλογή. Παράλληλα έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης συμμετέχοντας σε πολλές θεατρικές παραστάσεις καθώς και έχει διδάξει σε διάφορα θεατρικά εργαστήρια. Επίσης στην καλλιτεχνική του φαρέτρα εκτός απο ποιητικές συλλογές και θεατρικά του έργα μετρά και πολυάρριθμες ταινίες ως σκηνοθέτης αλλά και στη θέση της συμπαραγωγής.

«ο πρώτος φίλος που έχασα»

Ο πρώτος φίλος που έχασα,

ήταν ευγενικός αιθέρας,

με διαρκές μειδίαμα στα χείλη

που κέρδιζα στο σύνολο της μέρας,

στης πρώτης νιότης τα διαλείμματα

στριμώχναμε τις ώρες φτιάχνοντας χρόνο

γεμίζαμε τα πληκτικά κενά, εποικοδομητικά.

Oργώσαμε την Κωπαΐδα με τα ποδήλατα,

στο χώμα, σπόρια, οι φωνές μας

κι όνειρα θερίζαμε σφυρήλατα

που κίνηση ταΐζαν τις χορδές μας.

Ο πρώτος φίλος που έχασα με σκέφτεται ακόμα

κι ας κείτεται περίλυπος στο ξύλινο το χώμα,

με το όστρακο του το λευκό ΄ χρυσίο το εσωτερικό

Ο πρώτος φίλος που έχασα ακοίμητη  φωνή

που η μάνα του μετέφρασε σε γλώσσα εναργή

και τότε το κατάλαβα πως έσβησε η φλόγα

ο φίλος μου απέγινε μια ψυχική αιώρα.

Ο πρώτος φίλος που έχασα πολύτιμο λιθάρι

που έμεινε ακατέργαστο σε σκοτεινό ψεγάδι,

αλήθεια όμως πρόλαβε

στον χάρτη της ζωής ,τα μάτια του να ξύσει

και με το χρώμα τους να μας χρυσοραντίσει,

με τα ρινίσματα εμείς του φτιάξαμε στεφάνι,

να μη χρωστάει στο Θεό

άγγελο σαν τον ντύσει ΄ τον φίλο μας επίγεια που τον φωνάζαν Φάνη.

                                                                                                                                                                   -θανή αήθης ανέμη λήθης-                                                 

                                 

                                                                                                 Αλέξης Ντάσιος. 

Η ΥΠΟΘΗΚΗ

η θυσία

Στον μόνιμο ίσκιο του δάσους

το βήμα χάθηκε πριν το μεσημέρι το τέρας

είχε δαγκώσει όλες τις φωνές

και πρόβαλλε νικητής στο ξέφωτο,

εκεί, περίμενε η θυσία , έγχρωμη και συμπαγής,

όπως ο χρόνος,

μεθυσμένη από την ανάγκη για καθαρή ζωή

πρόταξε την υπερηφάνεια της με ύφος μελλοθάνατου

-γλέντησε ο χάρος στην κόχη,

χάραξε όλα τα χωριά

τρόμαξε όλα τα βουνά

και τα ποτάμια γέμισαν ντροπή-

άστραψε η μάνα μπροστά στον επερχόμενο,

άφησε τα νιάτα της υποθήκη

και πέταξε μαζί με τα άλλα πουλιά

στον ίλιγγο της αιωνιότητας

δεν υπάρχει μάταιος θάνατος για τον σκλαβωμένο

το δισάκι του, στον ώμο είναι πάντοτε βαρύ,

γεμάτο πόνο και πάθος για την ελευθερία.

Αλέξης Ντάσιος 

 

Άτιτλο Ποίημα του Αλέξη Ντάσιου

Απόσπασμα απο άτιτλο ποίημα
ποιητικής συλλογής 2008

Λίγα λόγια :  Ένα απόσπασμα που ειλικρινά όταν το διάβασα ένιωσα μέσα μου μια "έκρηξη εικόνων και συναισθημάτων " . Γι αυτό και θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια τον Αλέξη Ντάσιο που ήρθε στη ζωή μου και είμαι υπερήφανη γι αυτόν! Ίσως λίγοι να γνωρίζετε τον βραβευμένο μας ποιητή λόγω ότι δεν συνηθίζει να δημοσιοποιεί τα έργα του και τον ευχαριστώ που μου εμπηστεύτηκε το συγκεκριμένο. Μα να είστε σίγουροι ότι πολλές φορές στο μέλλον θα μας εκπλήσει με τα υπέροχα  λογοτεχνικά του έργα.

Απολαύστε το!

 

Συχνά τραγουδάω το κύμα

που βλέπω να σκάβει στο φως

κείτεται ο βράχος σε τρίμμα.

Στερήθηκε να είναι ορθός

Περπάτησα πάνω σε φράχτη

τα χέρια του φωτιά στο κορμί

στον άνεμο τα όνειρα ρίχτηκαν στάχτη

από παιδί που τα είχα μαζί

Μείνε μακριά οργή και γω θα συγχωρήσω

τα περιβόλια που έμειναν ξερά στον κάμπο, κάτω!

Και από την πέτρα τους καρδιά γιοφύρι είθε να χτίσω

να ενώσω αταίριαστες ζωές, να φύγουμε από τον πάτο

Παράξενη που είσαι ζωή

αλήθεια, με μπερδεύεις μια ντύνεσαι σεμνή

την άλλη διαφεντεύεις

Ολούθε ο κόσμος το ψωμί του χάνει

μα εντάχθηκε μέσα στον συμφερτό

οι ανέγγιχτοι του ετάξαν απάνεμο λιμάνι

στοιχήθηκαν και πάν σημειωτόν.

                                     

                                       Αλέξης Ντάσιος