Thursday, February 15, 2018

Έχω Φωνή!

Η κραυγή – Edvard Munch(1863-1944)
          Και ποιός μας είπε ότι ο όχλος είναι πάντα η δύναμη και το σωστό;
          Συνηθίζουμε να λέμε τη γνωστή ρήση «οργή Θεού, φωνή λαού»! Κι όμως είναι έτσι;
          Ο όχλος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι φασαρία και πολλές φορές διάσπαση απόψεων.    Προσωπικά θεωρώ ότι η άποψη του καθένα χωριστά αυτή πρέπει να έχει αρκετή δύναμη, που όταν την πιστεύουμε και την τηρήσουμε μέχρι τέλους, θα υπάρξει και η δικαίωση!
       Ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι όσο πιο πολλά άτομα τόση μεγαλύτερη δύναμη και γιατί να μην πιστεύουμε ότι η άποψη του καθένα μπορεί να έχει την ίδια ισχύ;
       Ανα τους αιώνες έχουμε δεί ότι απόψεις ατομικές είναι αυτές που έχουν μείνει και αυτές που πολλοί απο εμάς ακολουθούμε.
       Απο τον Σωκράτη μέχρι τον Καζαντζάκη, ήταν ομάδες; Ή μήπως συγκεκριμένες προσωπικότητες που η καθαρότητα των απόψεων τους και η υποστήριξη τους σε αυτές μέχρι τέλους είναι που έμειναν στην ιστορία; Γιατί λοιπόν να μην ακολουθήσουμε κι εμείς ο καθείς χωριστά αυτή την τακτική ή για πολλούς πίστη; Γιατί η δική μου ή δική σου φωνή να μην έχει την ίδια δύναμη και ισχύ απο μόνη της και χρειάζομαι να με ακολουθήσουν και να υποστηρίξουν κι άλλοι αυτό που πιστεύω;
       Όχι ότι είναι λάθος ή σωστό, αλλά πολλές φορές νιώθω ότι είμαστε και παραμένουμε άτομα που έχουμε την ανάγκη να στηριχθούμε σε άλλους, σε όλους εκείνους που το μόνο που έχουν σκοπό είναι το προσωπικό τους όφελος.
     Είναι σα να σπαταλάμε άδικα τη δική μας δύναμη για τους άλλους, και όχι τελικά για εμάς. Όχι! Δεν θέλω να είμαι μέρος καμίας ομάδας γιατί πολύ απλά είναι ανύπαρκτη! Όπως και οι προσωπικότητες μας!
      Έχω άποψη και όσο κι αν φαίνεται σε πολλούς εγωιστικό είναι δική μου, όπως και η φωνή μου, όπως και οι αδυναμίες μου, όπως και η πίστη μου, όπως και η ζωή μου!
          Σε έναν όχλο το μόνο που δεν ακούγεται είναι η φωνή μου και το μόνο που προβάλλεται είναι η αδικία που μου ασκεί ο κάθε τυχοδιώκτης και εκμεταλλευτής.
         Δεν έχω ανάγκη να χειροκροτήσω και να στηρίξω τον καθένα που σε καμία περίπτωση δεν ήταν πλάι μου όταν εγώ τον χρειαζόμουν, όταν εγώ έκλαψα για την αδικία, όταν εγώ εναντιώθηκα σε κάθε απειλή που δέχθηκα, όταν δεν ήταν εκεί να ακούσει τις ανησυχίες μου, όταν θέλει να καρπωθεί την δική μου φωνή για να γίνει δυνατός και στη συνέχεια απρόσιτος ενώ εγώ θα συνεχίζω να σκύβω το κεφάλι και να χρεώνομαι τα δικά του λάθη και τις δικές του φιλοδοξίες.
        Ναι να πιστεύεις κι όταν αυτό το ακολουθούν κι άλλοι είναι πολύ συγκινητικό, μα όταν χρειαστεί μπορώ να το κάνω και μόνη μου. Γιατί πολύ απλά έχω φωνή και όσο ζω αυτή θα ακολουθώ!


                                                                                                    Ευαγγελία Ανδρέου.

Wednesday, February 7, 2018

Σκέψεις Αλέξη Ντάσιου





           Με μεγάλη τιμή σας παρουσιάζω μέσα απο το blog, ένα κείμενο του γνωστού Σκηνοθέτη, Συγγραφέα και Ποιητή Αλέξη Ντάσιου. Που θα ήθελα να τον ευχαριστήσω δημοσίως που επέλεξε αυτό το blog για να παρουσιάσει τις δικές του ανατρεπτικές και τις τόσο εύστοχες όσο και διαχρονικές του σκέψεις.


          Το τελευταίο διάστημα παρατηρώ τους ανθρώπους, περισσότερο απο απόσταση διότι θέλω να αποκτήσω μια πιο σφαιρική και ταυτόχρονα τολμηρή άποψη για την κοινωνία. Αισθάνομαι σαν τον βασιλέα των Περσών Ξέρξη, που κάθεται στον θρόνο του αναπαυτικά και παρακολουθεί απο το βουνό, την σφοδρότητα της μάχης κάτω στον κάμπο,των δακρύων, του χάους,των ηρώων και του αποτρόπαιου μελλούμενου.Πρέπει να συναντηθώ με την ροπή της μάχης. Να κατανοήσω την συνείδηση της δραστηριότητας.Εάν επιτυγχάνεται δηλαδή ο σκοπός, ανεξάρτητα του αποτελέσματος. Να εισέλθω στην ψυχολογία των επιχειρημάτων όλων των αντιμαχόμενων πλευρών, ώστε να τεκμηριώσω την ελεύθερη γνώμη του παρατηρητή που δρά μακριά απο την υπεκφυγή του συμφέροντος.
         Η μάχη αναφέρεται σε πόλεμο αξιών. Ίσως να πρόκειται για έναν μηχανισμό αυτοίασης της κοινωνίας. Του παλιού τρόπου ζωής. Καταστροφή που φέρνει μελλοντικά,παραγωγή,ανάπτυξη.'Οπως οταν ο αγρότης βάζει φωτιά στο χωράφι, για να κάψει την παλαιά σπορά ώστε να φυτέψει ττη νέα. Εξατομικευμένα η πόλεμος των αξιών είναι μια συμφόρηση διάφορων αλληλένδετων εννοιών,πράξεων και δεδομένων οι οποίες διαχωρίζονται ως προς την αλήθεια και αντιστρόφως ανάλογα με την λογική και την πραγματικότητα. Η δυσκολία δηλαδή του ανθρώπου να πράξει το πραγματικό καλό και να αποκαλύψει την αλήθεια.
         Η στρέβλωση αυτών προκαλείται σαφώς, λόγω του δογματισμού που αναπτύσει το άτομο ξεχωριστά,μια ομάδα ανθρώπων, η κοινωνία ακόμα και ένα ολόκληρο έθνος, μια κυβέρνηση. Η πίστη του ψέμματος.Όταν ο εκφραστής, ο εφευρέτης του ψεύδος πιστεύει ότι είναι εκείνο αντικατόπτριζει την πραγματικότητα. Μια εγωπαθής παγίδα που πέφτουν συνήθως η πολιτικοί. Η παρακμάζουσα προκοπή των εξουσιών.Φοβούνται, δειλιάζουν μπροστά στην αποκάλυψη της αλήθειας.
       Ο φόβος του καλού χωρίχεται σε δυο έννοιες.Η πρώτη σχετίζεται με τον φόβο του ατόμου να πράττει το καλό. Η δεύτερη έχει μια έννοια πιο αφαιρετική και λόγια, διότι καλείται να απάντησει στις φοβίες του ίδιου του καλού ως οντότητα αγάπης.Εκείνοι που φοβούνται να πράξουν το καλό είναι άτομα που έχουν κοινωνική γνώση. Ξέρουν να ακολουθήσουν τον επίμοχθο δρόμο της αγάπης. Ωστόσο οι δογματισμοί, οι ιδεοληψίες, οι προσωπικές αγκυλώσεις, στρέφουν τον άνθρωπο να ενεργεί συμφεροντολογικά, εγωπαθητικά και κατα βάση ηλιθιοδώς. Αφού στο βάθος του χρόνου τα αποτελέσματα επιστρέφουν στον θύτη,επιταχγυμένα και εμπλουτισμένα με το συνειδητό πλέγμα της φύσης που ορίζει ακραιφνώς τα πράγματα.
       Φυλακισμένοι άνθρωποι που βρήκαν διέξοδο στο ξέφωτο του τεχνολογικού πολιτισμού που αναπτύχθηκε ραγδαία την τελευταία δεκαετία.Ανακαλυψαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.Ταυτόχρονα προέβαλλαν την κοινωνική και γνωσική τους αποξένωση. Απαιδαγώγητοι και στριμωγμένοι στην θαλπωρή της ευκολίας, αδυνατούν να κατανοήσουν την ύπαρξη της διαφορετικότητας,η οποία διέπει τον κόσμο και επιτρέπει αυτη καθ΄αυτη την ύπαρξη ζωής. Δόθηκε η ευκαιρία στους συγκεκριμένους ανθρώπους να γνωστοποιήσουν την προσωπική τους αλήθεια μέσα απο την κοινωνική διαδικτυακή, κριτική.Ανώνυμα ή με ψεύτικο προφίλ ακόμα και επώνυμα εκσφεντονίζουν βέλη κακίας στον οποιονδήποτε χωρίς αιδώ. Η κακία που εμπεριέχουν οι απόψεις σχετίζονται άμεσα με τον φόβο να πράξουν ή να ομολογήσουν το καλό. Τούτο μεταφράζεται με απόλυτο τρόπο στο πλήθος των επαίσχυντων πράξεων που έρχονται τελευταία στο φώς της επικαιρότητας.Δολοφονίες, βιασμοί, άγριες επιθέσεις απο άνθρωπο σε άνθρωπο,κακοποιήσεις ζώων και κάθε λογής επιθέσεις και βανδαλισμοί  πρός όλες τις κατευθύνσεις.Μάλιστα κάποιοι που προβαίνουν σε τέτοιες ανίαρες πράξεις,φωτογραφίζουν, βιντεοσκοπούν και παρουσιάζουν τα αποτελέσματα των ενεργειών τους στα διάφορα δίκτυα ως τρόπαια-αποτρόπαια. Χωρίς ενδοιασμούς και με σφοδρότητα ανώμαλης ορθότητας. (Στρεβλή διευθέτηση των πραγμάτων). Το χειρότερο με τους βασανιστές είναι πως ηδονίζονται με την αδυναμία αντίδρασης των θυμάτων,ενώ συνάμα εξασκούνται σε νέες μεθόδους επιβουλής του μυαλού και του σώματος παίρνοντας ως αντάλλαγμα ευχαρίστησης,την απόγνωση,το βλέμα,το δάκρυ,το αίμα,το ουρλιαχτό και τελικά τον ρόγχο.
    Χάσαμε την αγάπη. Λείπει το καλό. Αγνοείται το σωστό. Το καλό δεν είναι ενα δογματικό συστατικό της ζωής που επιβάλλεται να ακολουθηθεί απο το άτομο αλλά μια φυσική αναγέννηση των πραγμάτων,της φύσης του ανθρώπου, επειδή είναι το μόνο όν που κατέχει το προνόμιο της νόησης και δεν ενεργεί μόνο ως θήραμα ή κυνηγός όπως οι υπόλοιποι ζωντανοί οργανισμοί.Αντιλαμβάνεται,ορίζει,συμπονεί έχει ενδοιασμούς και δεν ορίζεται μόνο απο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης.Όταν συμβαίνει το αντίθετο τότε ασχημονεί κατά της φύσης και χαρακτηρίζεται το ελαφρύτερο ως κατάπτυστος.  Εκείνο λοιπόν που χρειάζεται είναι να σώσουμε και να διαδώσουμε όλοι,την αγάπη. Να χαλιναγωγίσουμε τα επιτακτικά θέλω, τις απαιτήσεις μας και να αντικρύσουμε τη ζωή με το βλέμα του απέναντι, με τα μάτια του πλησίον.Χρειάζεται να αντισταθούμε σε εκείνους που προσπαθούν να επιβληθούν με τη βία.Αγωνιζόμενοι με αγάπη και αποζητώντας το καλό θα μπορέσουμε να κατακτήσουμε την ελευθερία που είναι το ύψιστο αγαθό.

                                                                                                       Αλέξης Ντάσιος.

Βιογραφικό Σημείωμα του Ποιητή Αλέξη Ντάσιου: 
          Ξεκινώντας ήδη απο τα 11 του χρόνια γράφοντας ποιήματα έχει φτάσει τώρα πλέον στα 39 του χρόνια να έχει μια συλλογή απο τα έργα του αναρίθμητης αξίας που σύντομα θα έχουμε τη χαρά να μας  παρουσιάσει την ποιητική του συλλογή. Παράλληλα έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης συμμετέχοντας σε πολλές θεατρικές παραστάσεις καθώς και έχει διδάξει σε διάφορα θεατρικά εργαστήρια. Επίσης στην καλλιτεχνική του φαρέτρα εκτός απο ποιητικές συλλογές και θεατρικά του έργα μετρά και πολυάρριθμες ταινίες ως σκηνοθέτης αλλά και στη θέση της συμπαραγωγής.

Tuesday, December 12, 2017

ΚΡΥΨΟΥ!




Πούντη πούντη η ανθρωπιά; Όσο κι αν ψάξεις δεν θα την βρείς!
Και κάπως έτσι φτάσαμε να ζούμε, παίζοντας το παιχνίδι της ψευτιάς, της υπουλίας και της ζήλειας.
Πιόνια γίναμε απο μόνοι μας σε ένα παιχνίδι, που δεν είναι άλλο απο ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες αναζητώντας να βρούμε και να υποδείξουμε τον ψεύτη, τον υποκριτή και που καταλήγουμε κάθε φορά; Μα να αντικρύζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, ακόμη κι αν δεν θεωρούμε τον εαυτό μας υποκριτές, σίγουρα με το ασχολούμαστε με αυτούς δεν μπορούμε να μην αντλούμε την αρνητική τους ενέργεια και το κυριώτερο να μην τους βάζουμε συνεχώς στη ζωή μας, καταλήγωντας στο να έχουν κεντρικό ρόλο σε αυτή.
Γι αυτό και η μόνη μας σωτηρία είναι ποια άλλη απο το να κρυφτείς, όχι γιατί φοβάσαι αλλά για να μην μολυνθείς, κι επειδή μπορεί πάντα να σε παραφυλάει, κρύψου δυναμώνοντας σε, με ότι σε γεμίζει, ότι σε κάνει να δραπετεύεις απο αυτή την ανοησία, ότι σε κάνει πιο δυνατό και ευτυχή.
Κρύψου με ένα σου χαμόγελο
κρύψου σε ένα ξέγνοιαστο δειλινό
κρύψου με ένα βλέμα στην ανατολή
                  κρύψου στην αγάπη                 
κρύψου σε ότι πόθησες
κρύψου δημιουργώντας
κρύψου στο όνειρο

Κρύψου γιατί χανόμαστε,
γιατί γίνονται όλο και λιγότεροι οι Άνθρωποι.


Ευαγγελία Ανδρέου.

Monday, December 11, 2017

Πρόσφυγας στο όνειρό μου!




Μετά την Ελπίδα; Τι ; Έρχεται το τέλος; ή μήπως τότε είναι που ξεκινάει η πραγματική ζωή; Γεννιόμαστε με την ελπίδα και κάπου εκεί δίχως να καταλάβουμε τίποτα, πεθαίνουμε πέρνοντας μαζί μας κι αυτήν, δίχως ποτέ να αντιληφθούμε ότι ήταν τελικά η μόνη αιτία που δεν προσπαθήσαμε, δεν τολμήσαμε, δεν γευτήκαμε,δεν δραπετεύσαμε απο την καθημερινότητα. Μεγαλώνοντας σε μία κοινωνία κομπλεξική,ψεύτικη, πεσιμιστική και τόσο καταθλιπτική, μας έμαθαν να λέμε ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.Και αναρωτιέμαι, αλήθεια για καλό το έβγαλαν ή για να μας ωθούν περισσότερο στην κατάθλιψη, την αβεβαιότητα και την μοιρολατρεία;
Μετά την ελπίδα, Τι; Για μένα τότε είναι που ξεκινάνε όλα! Τότε είναι που αρχίζεις και βάζεις σε λειτουργία τη σκέψη σου επανεξετάζοντας τις κινήσεις σου, τότε είναι που πεισμώνεις περισσότερο και το κυριώτερο τότε είναι που αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι εσύ με τον εαυτό σου και πρέπει να προχωρήσεις κι έτσι απο πρόσφυγας που ήσουν στο ίδιο σου το όνειρο, καταλαβαίνεις και αποφασίζεις ότι πρέπει να γίνεις ο πρωταγωνιστής. Να πάρεις επιτέλους τη ζωή στα χέρια σου και να μην περιμένεις την ...κάθε επλίδα να σου δώσει λύση σε αυτό που αναζητάς.   Απλά ζούσαμε περιμένοντας να μάθουμε να ζούμε, να προχωράμε! Και κάπως έτσι κάθε μέρα, κάθε ώρα,κάθε στιγμή μετρούσαμε απλά περιμένοντας να έρθει κάτι που δεν αντιληφθήκαμε ότι ήρθε απο τη στιγμή που γεννηθήκαμε η ώρα να το ζήσουμε! Βλέπουμε περίτρανα να μας περιπάιζει η ίδια μας η ζωή, μέσα απο την ανάγκη μας, την κομπλεξική μας ανάγκη να κάνουμε θόρυβο, λες και η ζωή έχει ανάγκη να προχωρήσει απο αυτό! Εμείς ειμαστε που θα κάνουμε φασαρία μέσα απο τις πράξεις μας, μέσα απο το χαμόγελό μας θα την ευχαριστήσουμε, μέσα απο τον έρωτα και την τέχνη θα την γευτούμε.
Η μεγαλύτερη ανάγκη μας δεν είναι η ελπίδα που περιμένουμε, αλλά η ανάγκη μας να την κοιτάξουμε κατάματα και να την ρουφήξουμε μέχρι τέλους! Η ομορφιά της ζωής είναι απλή, απεριόριστη και μοναδική για τον καθένα! Δεν πρέπει να ελπίζουμε αλλά απλά να τολμάμε! Να τολμάμε μέσα απο την απλότητα μας, κάνοντας όνειρα και πράξη αυτά που ποθήσαμε περισσότερο απο κάθετι. Όταν αποχαιρετάμε αυτόν τον κόσμο δεν μένει η ελπίδα, αλλά οι πράξεις μας, οι μυρωδιές, οι στιγμές μας.
Πάψε λοιπόν να ελπίζεις και απλά απόλαυσέ το!

                                                                                                Ευαγγελία Ανδρέου.

Friday, December 1, 2017

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!






      Οι συντελεστές του blog Evelin Art σας εύχονται

 Καλό Μήνα και Καλές Γιορτές!

    Να είναι ένας μήνας γεμάτος απο χαμόγελα, φωτεινές στιγμές και πολύ αγάπη!
 
                                                                         
                                                                              


                                                               
                                                               Χρόνια Πολλά! 

                           με Υγεία, Αγάπη, Προσφορά,Όνειρα και Δημιουργικότητα.


                                                                           

                                                                                                 
                                                                                                   Ευαγγελία Ανδρέου.

Wednesday, November 29, 2017

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ: Ένας νέος και ταλαντούχος ξυλογλύπτης διεκδικεί με αξιώσεις το μέλλον


Μανώλης Ανδρέου
         
           Με μεγάλη υπερηφάνεια σας παρουσιάζω μια εκπληκτική συνέντευξη που παραχώρησε ο Μανώλης Ανδρέου στον Μανούσο Κλάδου και στο έντυπο Ρέθεμνος. Θα χαρακτήριζα την παρούσα συνέντευξη , ως ύμνος προς την τέχνη και το πάθος του συγεκριμένου καλλιτέχνη.  Γιατί όπως χαρακτηριστικά λέει και ο ίδιος :


           «Η γνώση και η κατάκτηση αυτής μέσα από την τέχνη, με δίδαξαν όλα αυτά τα χρόνια, ότι η ζωή ποτέ δεν μπορεί να καταδικαστεί σε αεργία και στασιμότητα.»



                                                             Απλά απολαύστε την!


 http://rethemnosnews.gr/2017/11/%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%89%CE%BB%CE%B7%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B5%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF/



                                                                                                 Ευαγγελία Ανδρέου.

Friday, October 20, 2017

40.000 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!




Μόλις πριν απο τρία χρόνια γιορτάζοντας τον ένα χρόνο λειτουργίας του Blog Evelin Art... σας ευχαρίστησα για 10.000 φορές μία για κάθε follower....Έτσι τώρα μετά απο τρία χρόνια λειτουργίας του, με μεγάλη μου συγκίνηση βλέπω ότι πρέπει να αυξήσω τις ευχαριστίες μου κατα 40.000 followers, κάτι που με κάνει ιδιαιτέρως χαρούμενη και αυτό το οφείλω μόνο σε εσάς!
Σας ευχαριστώ μέσα απο την καρδιά μου, που απο την πρώτη στιγμή αποδεχθήκατε και ακολουθείτε πιστά το blog Εvelin Art!
Έτσι συνεχίζουμε δυναμικά!


Ευαγγελία Ανδρέου.


Wednesday, September 13, 2017

Πολύκλειτος Ρέγκος : ο ζωγράφος-χαράκτης που τίμησε τη Σκύρο

Πολύκλειτος Ρέγκος 1903-1984
Γεννήθηκε στο Χαλκί της Νάξου το 1903 από πατέρα Τηνιακό και μητέρα Μυκονιάτισσα. 
Πολύκλειτος Ρέγκος- βουνό Κρόκος Σκύρου 1938
             Ένας ζωγράφος και χαράκτης με πλούσιο καλλιτεχνικό έργο που ίσως λίγοι να γνωρίζουν ότι μέσα απο σημαντικά του έργα τίμησε το νησί της Σκύρου αποτυπώνοντας καθημερινές στιγμές αλλά και τοπία του νησιού.Τα οποία και εκτίθενται μέχρι τώρα στο εκθεσιακό χώρο του ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων.
Πολύκλειτος Ρέγκος- Το νησί της Σκύρου
             Το 1926 αποφοίτησε από το εργαστήριο του Νικολάου Λύτρα της Σχολής Καλών Τεχνών των Αθηνών. Την ίδια χρονιά συμμετείχε για πρώτη φορά σε έκθεση που διοργανώθηκε στην Αθήνα, τη γνωστή ως «Έκθεση των Τεσσάρων»: Σπύρος Βασιλείου, Αντώνης Πολυκανδριώτης, Σπύρος Κόκκινος, Πολύκλειτος Ρέγκος. Τον Οκτώβριο του 1926 πρωτοπήγε στο Άγιον Όρος όπου παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 1927, μελετώντας τη βυζαντινή τέχνη και την παρθένα φύση του Άθω. 
          Το 1930 παντρεύτηκε και έφυγε με τη σύζυγό του για το Παρίσι, όπου έζησαν μία πενταετία κατά την οποία ο ζωγράφος είχε την ευκαιρία να μελετήσει από κοντά τη σύγχρονη ζωγραφική. Το 1934 εξέθεσε έργα του στη γαλλική πρωτεύουσα και εξέδωσε ένα Λεύκωμα με 21 ξυλογραφίες από το Άγιον Όρος. 
          Το 1935 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε οριστικά στη Θεσσαλονίκη. Το καλοκαίρι του 1935, επισκέφθηκε την Άθυτο. Έργα του εμπνευσμένα από το χωριό μας εξέθεσε το 1936 στο Άσυλο Τέχνης στην Αθήνα και το 1939 στο Mediterranean Palace στη Θεσσαλονίκη, όπως συμπεραίνουμε από τους καταλόγους αυτών των εκθέσεων. Από το 1937 δίδαξε σχέδιο για δώδεκα χρόνια στο Πειραματικό Σχολείο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (1951-1969). Δημιουργικός καλλιτέχνης ο Πολύκλειτος Ρέγκος ασχολήθηκε με διάφορα θέματα -προσωπογραφίες, τοπία, αγιογραφίες- και συμμετείχε σε μεγάλο αριθμό ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δύο πολύ σημαντικές ατομικές του εκθέσεις έγιναν το 1980 από την Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα και το 1983 από το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη. Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια των εξήντα χρόνων δημιουργικής προσφοράς του στην τέχνη.
          Πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1984, ζωγραφίζοντας από το παράθυρο του νοσοκομείου, μέχρι τις τελευταίες στιγμές τη Θεσσαλονίκη του.
Πολύκλειτος Ρέγκος- Σκυριανό Πανηγύρι 1938

                                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.

Thursday, August 3, 2017

Μην φοβάσαι να μεταμορφώνεσαι!





Το να μεταμορφώνεσαι δεν είναι υποκρισία, αντιθέτως είναι απαραίτητο πολλές φορές για να μπορέσεις να γευθείς αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή!

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που σίγουρα θα θέλαμε να μπορούσαμε να γίνουμε κάτι άλλο γιατί μόνον έτσι θα μπορέσουμε να φτάσουμε στο επιθυμητό.


Ο ερωτευμένος θα ήθελε συχνά να γίνεται πουλί για να πετά κάθε φορά στο άλλο του μισό, που του λείπει και είναι το μόνο που μπορεί να τον κάνει ευτυχισμένο.
Ο αδύναμος πολλές φορές σκέφτηκε να μπορούσε να μεταμορφωνόταν σε κάτι πιο ισχυρό και να ανατρέψει πολλές αδικίες.
Ο φτωχός πολλές φορές θα ζήτησε να ήταν για μια μέρα πλούσιος και να ζούσε έτσι όπως πραγματικά ονειρεύεται και όχι όπως του επιβάλλει η άδικη κοινωνία.
Ο καλλιτέχνης πολλές φορές μεταμορφώνεται σε αέρα, σε φαντασία γιατί μόνον έτσι θα μπορέσει να αποδόσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί. 

Γι αυτό λοιπόν μη φοβάσαι να μεταμορφωθείς όταν το έχεις ανάγκη μα και μην κρίνεις όταν κάποιος το κάνει, το να μεταμορφώνεσαι δεν είναι υποκρισία είναι απαραίτητο.

Η αγάπη, ο έρωτας, η τέχνη πάντα σε μεταμορφώνει σε κάτι ονειρικό και άπιαστο!
 Ω Θέε μου! Τι όπλα μας έχεις χαρίσει κι εμείς χανόμαστε κάθε φορά σε ανούσια και μηδαμινά.
Αν μπορούσαμε ποτέ να καταλάβουμε τη δύναμη έχουμε στα χέρια μας το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα υπήρχε τόση δυστυχία γιατί απλά θα ήμασταν αποτελεσματικότεροι και σίγουρα πιο ευτυχισμένοι.





                                                                      Ευαγγελία Ανδρέου.
                                                                

Monday, July 31, 2017

Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ


Βυζαντινολόγος ιστορικός, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926 και το 1945 ύστερα απο μια υποτροφία που δόθηκε απο το Γαλλικό κράτος σε περίπου 300 έλληνες φοιτητές ανάμεσά τους και η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ βρέθηκε στη Γαλλία.
 Στα 41 της υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στο τμήμα ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης το 1967  και η πρώτη γυναίκα πρυτάνισσα στο ίδιο Πανεπιστήμιο σε όλη του την ιστορία των 700 χρόνων του Πανεπιστημίου.

Εχει τιμηθεί με τον τίτλο Doctuer des Lettres. Διετέλεσε διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας. Το 1976 εξελέγη Πρύτανης στο Πανεπιστήμιου της Σορβόννης, εκεί γνώρισε τον σύζυγό της Ζάκ Αρβελέρ και απέκτησε μια κόρη.
Απο πολύ νωρίς εξέφρασε τις πολιτικές της πεποιθήσεις λέγοντας χαρακτηριστικά:
«... εγώ δεν έγινα Αριστερή. Γεννήθηκα αριστερή... Δεν θα μπορούσα να ήμουν κάτι άλλο. Εγώ το '53 όταν πέθανε ο Στάλιν, έκλαψα σαν να έχασα δικό μου άνθρωπο». Συνεχίζοντας προσθέτει: «Κομμουνίστρια - ακριβολογώντας θεωρητικά - δεν ήμουν ποτέ. Το έλεγα μόνο στον Καραμανλή για να τον πειράζω, να τον ερεθίζω. Αριστερή ήμουν πάντα!».

Ενώ διατελεί ακόμη χρέει ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO

Απαριθμεί ένα πλούσιο αριθμό απο έργα και διαλέξεις όπου τα περισσότερα αφορούν κυρίως την ιδιότητά της ως Βυζαντινολόγου.




                                                                                     


                                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.