Tuesday, February 28, 2017

ΈΝΑ ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΝΟ ΦΤΑΝΕΙ!

                     
                   


                          Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, να ξεκινήσεις την ημέρα, να σταθείς όρθιος και πάλι και μόνο τότε θα την κάνεις δική σου ξανά!
                         Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, να ξεγελάσεις τον πόνο και κάθε σου δάκρυ που θα κυλά.
                        Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, για να απαντήσεις στην ταπείνωση, μην σκύψεις το κεφάλι μόνο απάντησε με ένα σου χαμόγελο και μόνο.
                         Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, για να πάψεις να νιώθεις μόνος, να κερδίζεις ξανά και ξάνα την αξιοπρέπεια σου, ξέρω μπορεί να σου φαίνεται δύσκολο μα είναι συνάμα τόσο απλό!
                         Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, για να ακυρώσεις κάθε απόσταση απο αυτό που δεν τολμάς να το ζητήσεις.
                      Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, για να πειστείς και να την πείσεις!
                      Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, έτσι απλά.... για να κερδίσεις! 


                                                                                                       Ευαγγελία Ανδρέου.

Thursday, November 24, 2016

Γνώση ή Ευτυχία ;


Γνώση ή ευτυχία; Τι είναι αυτό που θα προτιμούσες καλύτερα; Να γνωρίζεις κι ας σημαίνει  ότι θα πονέσει; Ή να βρίσκεσαι στην άγνοια κι έτσι να παραμένεις ευτυχισμένος; Το προπατορικό αμάρτημα μας έμαθε ότι η γνώση πονάει και τιμωρεί, είναι όμως και το ιδανικό; Εγώ θα  τολμούσα να πω ότι ίσως να είναι η αρχή όχι όμως και το αποτέλεσμα. Συνηθίζουμε να αντιλαμβανόμαστε την ιστορία του Αδάμ και της Εύας ως μια μεμονωμένη που έζησαν, τόλμησαν, έμαθαν και τιμωρήθηκαν γι αυτό, και κάπου εκεί να γράφεται το τέλος, ίσως όμως και να μην είναι έτσι. Γιατί τίποτα ακόμη δεν τελείωσε, ήρθαν κι όταν έμαθαν απλά συνέχισαν να διαδώσουν την γνώση τους, φτάνοντας σε εμάς που συνεχίζουμε να αναζητάμε τον παράδεισο μας μέσα από την γνώση, την εμπειρία και να αναρωτιόμαστε συνεχώς για καθετί που μας απασχολεί. Λέτε η αναζήτηση της γνώσης να μας διώχνει από το δικαίωμα της ευτυχίας; Ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος έλεγε ότι η Αρχή της σοφίας είναι η γνώση της άγνοιας .Και στο κάτω κάτω γιατί να μην μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη η γνώση, άλλωστε το πιο σημαντικό είναι να είσαι απλά ευτυχισμένος ή τουλάχιστον να ξέρω γιατί είμαι; όταν είμαι; Άλλωστε εάν δεν μάθουμε μέσα από την γνώση να ξεχωρίζουμε το καλό απο το κακό πως θα ξέρουμε τη πάει να πει ευτυχία;
 Όταν ερχόμαστε στον κόσμο «μωρά» ακόμη δίχως γνώση δίχως αμαρτήματα είμαστε ευτυχείς είναι όμως έτσι; Ή μάλλον καλύτερα ο άνθρωπος αποκτά την εσωτερική γνώση που τον οδηγεί στην ευτυχία με βάση τις γνώσεις που αποκτά από την καθημερινή τριβή;

Κι επειδή σίγουρα είναι πολύ σημαντικό αλλά και μεγάλο θέμα και ούσα αδαείς μα να συνεχίζω να μαθαίνω,  θα παραμείνω σε αυτό που είχε πει ο Φίλιπ Στάνχοπ, βρετανός συγγραφέας και πολιτικός : Αν δεν φυτέψουμε το δέντρο της γνώσης όταν είμαστε νέοι, δεν θα μας δώσει τον ίσκιο του όταν θα έχουμε γεράσει.


                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.

Wednesday, November 23, 2016

Η Αξιοπρέπεια είναι το δικαίωμα να ζεις!



Αξίες-Ιδανικά-Όνειρα, λέξεις σπάνιες, λέξεις ουτοπικές όχι γιατί δεν μπορεί να τις έχεις καθείς από εμάς αλλά γιατί το…σύστημα είναι τόσο καλά οργανωμένο που πρέπει να έχουμε τη δύναμη να εναντιωνόμαστε σε καθημερινή βάση για να μην μας τις καταπατήσει.   
Όλες αυτές οι λέξεις θα μπορούσαν να τις αποκαλούμε με μια που δεν είναι άλλη από την αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μια λέξη τόσο ισχυρή όσο και ευάλωτη όπως είναι και ο άνθρωπος που πρέπει να βρίσκει καθημερινά τη δύναμη να την κρατά ψηλά όπως και το βλέμμα του. Και κάπου εκεί οι ερινύες, τα απρόβλεπτα λάθη και τα ανεπιθύμητα εμπόδια που πολλές φορές θαμπώνουν τα όνειρά μας, παύουμε να ακούμε την ψυχή και το κορμί μας γίνεται αδύναμο ψάχνοντας απεγνωσμένα ένα χέρι, ένα κοίταγμα που θα σου δώσει ξανά τη ώθηση να κοιτάξεις από εκεί που σταμάτησες κι έτσι να συνεχίσεις να χαράξεις το δρόμο που ονειρεύτηκες που κάπου εκεί έβρισκες πάντα τον εαυτό σου, πριν στον αλλοιώσει το σύστημα και φτάσεις σε σημείο να μην τον αναγνωρίζεις.

Γι αυτό όσο ισχυρό κι αν είναι το καλά οργανωμένο σύστημα, πρέπει πάντα να θυμάσαι το ποιος είσαι και να μην αφήσεις ποτέ από τα μάτια σου εκείνο το βλέμμα που καθρεφτιζόσουν και σου έμαθε το δικαίωμα να ζεις και να μην το βάζεις κάτω!



                                                                                         Ευαγγελία Ανδρέου.

Saturday, November 12, 2016

Φιλότιμο




                Το Φιλότιμο είναι αρχαία Ελληνική λέξη και πρόκειται για ουσιαστικό που δεν μπόρεσε να μεταφραστεί επαρκώς στην νέα Ελληνική γιατί περιγράφει ένα σύνθετο  πλέγμα αρετών όπως της αξιοπρέπειας, της τιμής και της περηφάνειας, πόσο μάλλον δε σε κάποια ξένη γλώσσα, τυχαίο; Νομίζω καθόλου! Ίσως γιατί πλέον χρησιμοποιείται σπανίως, ίσως γιατί ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ώστε να πάψει να υπάρχει στις μέρες μας και αναφέρομαι κυρίως για εμάς τους ‘ Ελληναράδες ’ που έχουμε μάθει να μιλάμε για τον Πολιτισμό μας, για την γλώσσα, την ομορφιά του τόπου μας λες και κάναμε ποτέ κάτι εμείς γι αυτό! Ποδοπατώντας  πάντα στα συντρίμμια όλων εκείνων που αγωνίστηκαν και θυσίασαν τα πάντα για τα πιστεύω τους, τα ιδανικά τους, ξεχνώντας φυσικά ότι πρώτοι εμείς είμασταν που τους απαρνηθήκαμε! και δεν μπορέσαμε καν να έχουμε το λιγότερο το ….Φιλότιμο να σεβαστούμε πρώτα αυτούς και μετά να μιλάμε με ρατσισμό και κάθε μορφή χαζομάρας και ψευτοπαλληκαριάς! Για έννοιες και τόπους που ούτε καν μας ανήκουν! Γιατί όταν κάτι σου ανήκει , το σέβεσαι , το αγαπάς, το προστατεύεις και έχεις την πλήρη επίγνωση ότι είσαι ο μόνος υπεύθυνος και υπαίτιος γι αυτό.

Ο Θαλής (φιλόσοφος του 7ου αιώνα π.Χ. ) λέει ότι το φιλότιμο είναι μέρος της ουσίας της ύπαρξης των Ελλήνων «Το φιλότιμο για τους αρχαίους Έλληνες είναι σαν την αναπνοή. Ένας Έλληνας δεν είναι Έλληνας χωρίς αυτό. Αυτός θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι ζωντανός».
       Και καθώς διαβάζω αυτά τα λόγια, αναρωτιέμαι εάν ισχύουν, τελικά υπάρχει Έλληνας; Σκληρή η ερώτηση μα δύσκολη η απάντηση!


                                                                                      Ευαγγελία Ανδρέου.

Sunday, October 30, 2016

Το δικαίωμά σου είναι η υποχρέωσή σου!




Ελευθερία-Δημοκρατία-Δικαιώματα, το τρίπτυχο της επιτυχίας μας, της απόλυτης υποκρισίας μας και λέω υποκρισίας γιατί πόσοι και πόσοι ανά τους αιώνες δεν έχουν στηρίξει το προσωπικό τους συμφέρον, την ματαιοδοξία τους, τον κομπλεξισμό τους πίσω από αυτές τις τόσο όμορφες μα συνάμα τόσο ύπουλες λέξεις.

Λέξεις που εάν πάνω απ όλα δεν μπορέσουμε να τις σεβαστούμε και να αντιληφθούμε πλήρως την έννοια τους μπορεί να γίνουν επικίνδυνες στα χέρια όλων αυτών των ανόητων, των αγράμματων  και των απαίδευτων ανθρώπων.

Κάποιοι έδωσαν την ίδια τους τη ζωή γι αυτές, άλλοι πάλι στήριξαν όλα τους τα όνειρα και κάποιοι άλλοι τις κατακρεούργησαν μέχρι το τέλος! Ένα τέλος όμως που δυστυχώς παίρνει όλους μαζί στο απόλυτο χάος, στο απόλυτο τίποτα!


Γιατί όσο ισχυρές κι αν είναι ως έννοιες, όσο αίμα κι αν χάθηκε ή χαθεί, ίσως ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε ότι πρώτα πρέπει να παραδεχτούμε και να αποδεχθούμε τις υποχρεώσεις μας και μόνο τότε να νιώσουμε την ανάγκη της διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας. Μέχρι τότε όμως ας κοιτάξουμε βαθιά μας, ας παραδεχθούμε με ειλικρίνεια και ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας! 


                                                                        Ευαγγελία Ανδρέου.

Tuesday, September 20, 2016

Δεν θέλω να ελπίζω! Θέλω να ζήσω!



Ελπίδα! Πόσο μίζερη λέξη, πόση ματαιοδοξία μπορεί να κρύβει μια λέξη. Με τρομάζει να ελπίζω, δεν θέλω να ελπίζω! σα να μην μπορώ να κάνω τίποτα άλλο! Σα να με προδικάζεις να πάψω να ονειρεύομαι, να αγωνίζομαι, να γεύομαι! Δεν θέλω άλλο να μεγαλώνω με το ψέμα και τη μιζέρια της ελπίδας. Λένε πως πεθαίνει τελευταία, όχι εγώ θα την σκοτώσω πριν με προλάβει! Θα ζήσω με την τόλμη , το θάρρος και την γλυκιά προσμονή να προλάβω και να  πετύχω αυτό που θέλω κι ότι λαχταρώ! Δεν θέλω να ελπίζω! θέλω να ζήσω! Μην μου μιλάτε για ελπίδες, μιλήστε μου για όνειρα, για ζωή! Για τη γεύση της, το βλέμμα της, το χαμόγελό της.


Δεν θα ελπίζω για κάτι που δεν υπάρχει, θα προλάβω να ονειρευτώ, να γευθώ, να χαμογελάσω, να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Πρέπει να σε ζήσω ζωή μου! Θέλω να σε ζήσω! Είσαι δική μου! Καμία ελπίδα δεν μπορεί να σε πάρει μακριά μου! Θα σε διεκδικήσω, όπως κάθε μου όνειρο! Και κάπου εκεί στο τέλος θα μπορώ να πω, σε πρόλαβα ελπίδα, έζησα και σε κέρδισα!


                                                                           Ευαγγελία Ανδρέου.

Tuesday, August 30, 2016

Ήρωας...μα ποιος ήρωας;





                      Γιατί έχουμε πάντοτε μια ακαταμάχητη ανάγκη να ψάχνουμε για ήρωες κι αν δεν βρίσκουμε να τους δημιουργούμε;
Ποια ανάγκη είναι αυτή που μας οδηγεί στο ψέμα ;
Είναι τυχαίο άραγε που σε κάθε παραμύθι, σε κάθε πλασματική ιστορία υπάρχει πάντα ένας ήρωας; Ίσως γιατί πρέπει να καταλήξουμε στη γνωστή φράση… και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα! Ή πιο συγκεκριμένα και η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

                     Από μικροί μας μεγαλώνουν με παραμύθια γεμάτα ήρωες και τώρα που μεγαλώσαμε μας μιλάνε για ήρωες γεμάτοι ‘παραμύθια’.
 Συνεπώς ακόμη και τα παραμύθια μας έχουν κάτι το μίζερο όπως η ίδια μας η ζωή, γι αυτό και φυσικά αναζητούμε τον ήρωα μας γιατί είναι η τελευταία μας ελπίδα να νιώσουμε ότι με κάποιο τρόπο αισιοδοξούμε, τελειώνοντας τα βάσανά μας.

                   Ω! πόσο υποκριτής και ψεύτης μπορεί να γίνει κανείς απέναντι στον εαυτό του επειδή μόνο και μόνο δεν άντεξε ποτέ την αλήθεια! Την αλήθεια που δεν γνώρισε ποτέ, γι αυτό και δυστυχώς δεν ανακάλυψε  πόσο τελικά λυτρωτική είναι.

                  Ήρωας είναι αυτός που στέκεται πάντα πλάι σου, λυπάται και χαίρεται μαζί σου! Που προσπαθεί καθημερινά και αβασάνιστα να χαμογελά και να κάνει όνειρα που να μπορεί να τα πραγματοποιεί, που σου απλώνει το χέρι χωρίς αντάλλαγμα. Ήρωας είναι Αυτός! Εσύ! Εγώ! Ναι εγώ, ήρωας της ζωής μου μπορεί να είμαι μόνον εγώ, από τη στιγμή που αναζητώ την Ιθάκη μου. Ήρωας είναι ο καθένας μας που έρχεται να ζήσει το θαύμα της ζωής από κοντά με ότι θετικό ή αρνητικό του κρύβει και το πάει μέχρι τέλους! Ήρωας είναι αυτός που δακρύζει, που απελπίζεται, που πονά, που χαίρεται, που ονειρεύεται και στο τέλος αντικρίζει κατάματα τον εαυτό του λυτρωμένος πλέον από κάθε κακία και μιζέρια.


                 Εάν επιτέλους μπορέσουμε να αντιληφθούμε ότι οι κοινωνία μας δεν έχει ανάγκη από ήρωες, αλλά από αληθινούς ανθρώπους τότε σίγουρα θα μπορέσουμε να κάνουμε πολύ περισσότερα και το κυριότερο, όταν πλέον πάψουμε να αναζητούμε από κοινούς ανθρώπους (όπως είναι ο καθένας μας) να μας εμπνεύσει και να στηρίξουμε την δική μας πολύτιμη ζωή στα χέρια και στην αναγνωρισιμότητα  κάποιου άλλου,  τότε σίγουρα θα μπορέσουμε να εμπνευστούμε από τη ζωή, τη φύση και τότε και μόνον τότε θα βρούμε την λύτρωση μας. Τότε και μόνο τότε θα μπορούμε να αποκαλούμε τον καθένα από εμάς με τον τίτλο, Ήρωας! Αφού θα έχει κερδίσει το πολυτιμότερο μετάλλιο, που δεν είναι άλλο από την ίδια την ζωή!  


                                                                                             Ευαγγελία Ανδρέου.

Sunday, August 7, 2016

Ω ζωή !

ΖΩΗ

                          Ω ζωή ! Τι παράξενη η ομορφιά σου, εκεί που με απογοητεύεις με εκπλήσσεις με το μελαγχολικό σου δειλινό ή με την γλυκιά ανατολή σου, που σαν το πρώτο μας φιλί που έχει μια γλύκα τόση που δεν το ξεχνάς ποτέ! Που ακόμα κι αν κατά τη διάρκεια της μέρας με πονάς και με αγχώνεις πάντα με κάθε δειλινό σου θα μου παίρνεις μακριά τη θλίψη  και για άλλη μια φορά ο πόνος θα γίνεται παρελθόν. Γι αυτό όσο κι αν με απογοητεύεις πάντα θα σε λαχταρώ! Κάθε φορά με περισσότερη δίψα και αγωνία να με αγκαλιάζεις και να με φιλάς σε κάθε σου πρωινό, να μου χαμογελάς με τη μεσημεριανή σου αύρα και να μου κλείνεις το μάτι κάθε βράδυ με το μελαγχολικό αλλά  ελπιδοφόρο δειλινό σου!


                        Ω ζωή ! Με τα μυστικά σου που ποτέ δεν θα σε μάθω, ίσως γι αυτό να σε ποθώ! Και κάθε φορά να λαχταρώ να σε γνωρίζω σε κάθε μου πνοή, χαμόγελο και δάκρυ και με κάθε μου ανάσα να αντικρύζω το θαύμα σου. Την άμορφη γοητεία σου και τον γλυκό ήχο της σιωπής σου. Που κάθε φορά που θα μου δίνεσαι όσο κι αν μεγαλώνω μπροστά σου παιδί θα γίνομαι, σαν ένα μωρό που θα ζητώ την αγκαλιά σου, το άπιαστο χάδι σου. Γι αυτό  σ ευχαριστώ που κάθε μέρα μου χαρίζεις το θαύμα σου! Κι αν κάποιες φορές σου γυρνώ την πλάτη συγχώρα με γιατί μόνο μέσα από σένα υπάρχω, μαθαίνω,ελπίζω, αγαπώ! 


                                                                                                  Ευαγγελία Ανδρέου.

Monday, August 1, 2016

Το παρελθόν μου αναζητώ τα όνειρά μου να στηρίξω

η επιλογή δική σου! 


                   Κάπου, κάπως, κάποτε. Θα έχετε παρατηρήσει πολλές φορές σε συζητήσεις  να αναφερόμαστε  στο παρελθόν, είτε σε προσωπικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο. Και κάπου εδώ αναρωτιέμαι, είναι τελικά κατάρα ή ευχή να έχεις παρελθόν; Φυσικά είναι κάτι το αναπόφευκτο μα και σίγουρα ένα κομμάτι από εμάς, τουλάχιστον όσων αφορά σε προσωπικό επίπεδο, όταν όμως το γυρίζουμε στο κοινωνικό; 
Ακούγαμε από τον παππού ή τη γιαγιά καμία φορά, κάποτε τα πράγματα ήταν διαφορετικά και φυσικά προβάλλοντας πάντα την πιο αθώα, όμορφη ζωή γεμάτη ήρωες. Κάτι που η αλήθεια είναι ότι ήταν τόσο συχνή η επανάληψη που κι εμείς σε πολλά από αυτά ταυτιστήκαμε , το πιστέψαμε και γίναμε ένα με αυτό και κάπου εδώ είναι που αναρωτιέσαι, μήπως θα ήταν καλύτερα να στοχεύουμε μόνο στο παρόν και στο μέλλον μας; γνωρίζοντας μεν για το παρελθόν μας δίχως όμως να μας επηρεάζει;
                    Τι πάει να πει από πού κατάγομαι όταν αυτό με οδηγεί στον ρατσισμό;  Τι πάει να πει αν ήμουν από ‘τζάκι’ αφού αυτό μπορεί να με οδηγήσει στην υπεροψία; Τι πάει να πει εάν ο πρόγονός μου υπήρξε ήρωας εάν αυτό με οδηγήσει στην εχθρότητα; Τι πάει να πει εάν κληρονόμησα έναν ολόκληρο πολιτισμό εάν δεν είμαι ικανή να τον διατηρήσω και να τον συνεχίσω; 
Και κάπου εκεί είναι που υπάρχουν αυτές οι λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στην ευχή και την κατάρα.
 Η απόφαση δική σου!

Μόνο μην ξεχνάς πώς το παρελθόν απλά το αποδέχεσαι, με το παρόν όμως μπορείς να το διορθώσεις ή ακόμη και να τον αλλάξεις.


                                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.

Thursday, July 21, 2016

Γεώργιος Ανδρέου : ένας καλλιτέχνης που δεν πρόδωσε ποτέ την τέχνη που αγάπησε

Ξυλόγλυπτα Γιώργος Ανδρέου

Ο Γιώργος Ανδρέου γεννήθηκε σε ένα όμορφο νησί του Αιγαίου που μπορεί να μην θεωρείται από τα κοσμοπολίτικα νησιά μας, μα έχοντας μια πλούσια παράδοση στην τέχνη της ξυλογλυπτικής και άλλων παραδοσιακών τεχνών που αξίζει να τα ανακαλύψεις. Κάπως έτσι σε αυτό το όμορφο νησί του Αιγαίου  ο Γιώργος Ανδρέου ξεκίνησε την τέχνη της ξυλογλυπτικής σε ηλικία μόλις των 11 ετών και με την υποστήριξη των γονιών του βλέποντας την ιδιαίτερη έφεση που είχε στην τέχνη του  ξύλου, με σεβασμό και με σταθερά βήματα  ξεκίνησε επαγγελματικά από την ηλικία των 15 ετών δημιουργώντας ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι, με λίγα στην αρχή εργαλεία και πολύ μεράκι ξεκίνησε το ταξίδι στην δημιουργία και στην τέχνη της Σκυριανής Ξυλογλυπτικής. Κάπου εκεί η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει ούτε όμως και τα πρώτα εμπόδια, δίχως όμως να μπει στην σκέψη του διλήμματος συνέχισε, δημιούργησε, έδωσε ζωή στο άψυχο ξύλο σκαλίζοντας κάθε σχέδιο με αποκλειστικά χειροποίητο τρόπο και με πολύ ψυχή σε κάθε αντικείμενο που δημιουργούσε κι ας ήταν η μοναδική φορά που θα το είχε στα χέρια του, αφού έπειτα από εκείνον θα βρισκόταν κάθε του έργο στα χέρια εκείνου που το είχε παραγγείλει, που το είχε εξίσου αγαπήσει όπως και ο δημιουργός του. Ένας ταπεινός καλλιτέχνης που ζούσε για την τέχνη του αλλά και που μέσα από αυτήν έπρεπε να ζήσει την πολυμελή οικογένειά του. Όπως καλά θα καταλάβατε αγαπητοί φίλοι αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης είναι ο πατέρας μου, που με μεγάλη περηφάνια σας τον παρουσιάζω, όχι μόνον γιατί είναι ένας μεγάλος καλλιτέχνης δίνοντας το στίγμα του στη τέχνη της ξυλογλυπτικής αλλά κι επειδή είναι από τους γονείς που μας μεγάλωσε με αξιοπρέπεια και με σεβασμό πρώτα στη ζωή και κατ επέκταση στην τέχνη του που μας ανάθρεψε με το ίδιο μεράκι και φροντίδα όπως έκανε σε κάθε του έργο. Φτάνοντας στο σήμερα που συνταξιούχος πια κι ενώ έχει δημιουργήσει αναρίθμητα έργα φτάνοντας σε φήμη έως και το εξωτερικό με έργα κάθε λογής αντικειμένων σχεδιασμένα αποκλειστικά από τον ίδιο. Μετρώντας πλέον πάνω από 50 χρόνια στο χώρο και με μεγάλη αναγνώριση από το ευρύ κοινό ως από τους τελευταίους ξυλογλύπτες που δημιουργούν τα έργα τους με αποκλειστικά χειροποίητο τρόπο και σχεδίων, δίνοντας το δικό του στίγμα και δημιουργώντας ένα μεγάλο κεφάλαιο στην τέχνη της Σκυριανής ξυλογλυπτικής, συνεχίζει στις κατά καιρούς συνεντεύξεις του να λέει με περίσσια ταπεινότητα ότι και να ξαναγεννιόταν το ίδιο επάγγελμα θα έκανε, παρόλο τις δυσκολίες που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει. Ακόμη και τώρα θα είναι εκεί, στο εργαστήριό του που ποτέ δεν πρόδωσε, στα εργαλεία του που ακόμη και τώρα με τα πλέον κουρασμένα και ταλαιπωρημένα του χέρια συνεχίζει να σκαλίζει και να δίνει μορφή στο ξύλο με τον ίδιο σεβασμό και μεράκι. Ποτέ δεν επιδίωξε τον φανφαρονισμό και βερμπαλισμούς  ακόμη και στις στιγμές που τιμήθηκε για την προσφορά του εκείνος επέλεξε να κάνει αυτό που ξέρει καλά όλα αυτά τα χρόνια, να στέκεται σκυμμένος επάνω σε ένα πάγκο και να κάνει σχέδια και να μετρά και να σκαλίζει και να σβήνει και να ξεκινά πάλι. Και κάπου εκεί εμείς η οικογένεια του να στεκόμαστε με ψηλά το κεφάλι και με περηφάνια για τον μεγάλο καλλιτέχνη που δεν τον λύγισε τίποτα, που δεν πρόδωσε ποτέ την τέχνη του γι αυτό και ούτε κι εκείνη τον πρόδωσε ποτέ.


Σκυριανή Ξυλογλυπτική Ανδρέου Γιώργος



                                                                            Ευαγγελία Ανδρέου.