Tuesday, June 20, 2017

Η σιωπή των αμνοεριφίων




          Γνωρίζω ότι δεν σας έχω συνηθίσει σε αναρτήσεις με πολιτικό περιεχόμενο, μα δεν ξέρω πως ή μάλλον ξέρω γιατί μπαίνω για πρώτη φορά στη φάση να σας γράψω αυτή την έξαλλη και απεγνωσμένη μου ανάρτηση...Γιατί για μένα έχουν ξεπεραστεί προ πολλού οι αντοχές μου! Παρακολουθούμε όλο αυτό τον καιρό το θέατρο του παραλόγου, κάποιοι αντιδρούν κατα καιρούς μα χωρίς κανένα αποτέλεσμα! Νιώθω σα να παίζουμε σε ένα θεατρικό έργο με κακή σκηνοθεσία ενω το θέμα του είναι τόσο ανατριχιαστικό, με τίτλο "η σιωπή των αμνοεριφίων", που στο τέλος της παράστασης όσο και να φωνάξουμε, όσα κι αν αντέξουμε θα καταλήξουμε κρεμασμένοι στα τσιγκέλια του συμφέροντος και του μίσους.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί να φτάσει η πολιτική σε αυτή την ανώμαλη θα την χαρακτήριζα κατάσταση, ζούμε εδώ και καιρό έναν ιδιόμορφο δημοκρατικό φασισμό που εγώ τουλάχιστον πρώτη φορά συνάντησα. Ποτέ μου δεν ασχολήθηκα με τα πολιτικά δρώμενα γιατί πίστευα ότι άσχετα με τα αρνητικά ή  τα θετικά που ζούσαμε και παρακολουθούσαμε κατα καιρούς, σημασία για μένα είχε η κοινωνική ασφάλεια,η ηρεμία και η δημιουργικότητα! Καθείς έχει το δικαίωμα να πιστεύει όπου τον ίδιο αντιπροσωπεύει αρκεί αυτό να μην φτάνει στα όρια του φασισμού ή να έχει αρνητικό αποτέλεσμα στο γενικό καλό της κοινωνίας μας. Τώρα πια όμως νιώθω προσωπικά να απειλούμαι απο την αμάθεια, τον φασισμό και την υποκρισία και δεν ξέρω για εσάς μα προσωπικά δεν μπορώ  πλέον να το αντέξω!
Βρίσκομαι απο την πλευρά των ανθρώπων που ποτέ δεν επένδυσαν σε μια συγκεκριμένη πολιτική δύναμη, ούτε και ποτέ περίμενα ή περιμένω απο κανέναν τίποτα!Είμαι απο εκείνους που δεν έχω τίποτα να χάσω ή να κερδίσω, γιατί πολύ απλά δεν ελπίζω σε τίποτα παρα μόνο στην προσφορά,την αγάπη, την δημιουργία!και όλα αυτά το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα τα υποστήριζε ποτέ κάποια πολιτική δύναμη παρά μόνο κάθε ανώνυμος ήρωας της ίδιας της ζωής.Ξέρω μπορεί για πολλούς να τα θεωρήσετε ρομαντικές σκέψεις ή ουτοπικές απόψεις μα ένα είναι σίγουρο ότι είναι τα μόνα που δεν μπορεί κανείς να μας εμποδίσει. Δεν μπορώ όμως να μην φωνάξω ότι είναι τραγικοί και επικίνδυνοι κάτι πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί παραμερίζοντας το προσωπικό μας συμφέρον. ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ! Ας ενωθούμε όλοι και ας πράξουμε ουσιαστικά, ειρηνικά και χτυπώντας την απειλή στην ρίζα! Δεν σας μιλώ κομματικά, μα ανθρώπινα!
              Είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσα (όπως όλοι μας φυσικά) με αρχές, αξίες και κυρίως με το αίσθημα της προσφοράς και της δημιουργικότητας! Έμαθα να αγωνίζομαι με νύχια και με δόντια για τη ζωή μου μα πάνω απ όλα για την αξιοπρέπειά μου! και δεν μπορώ τώρα να αφήσω κανέναν να την απειλήσει! Γιατί έτσι νιώθω ότι έχει αρχίσει να δρά τόσο ο φασισμός που απειλεί πλέον και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τις ζωές μας! Το ξέρω ότι κι εσείς το βλέπετε και πολλοί θα νιώθετε όπως κι εγώ γι αυτό και αποφάσισα να αναρτήσω το συγκεκριμένο κείμενο! Προς Θεού... μην θεωρήσετε την ανάρτησή μου κομματική, ποτέ δεν ασχολήθηκα και δεν θα έκρινα ποτέ τις κομματικές πεποιθήσεις μα σας μιλώ για ζωή και για την υποχρέωση που έχουμε όλοι απέναντι της, κυρίως όμως στον εαυτό μας, να μην αφήνουμε την τύχη της ζωής μας στους άλλους όταν εκείνοι δεν μπορούν να την σεβαστούν!Απο τη μία είμαι υπέρ της άποψης περί αντίδρασης και ξεσηκωμού, να φωνάξουμε ναι! Μα έχω αρχίσεί να νιώθω ότι όσο και να ενωθούμε και να φωνάξουμε, είναι κάτι σαν "φωνή εν τη ερήμω". Ποιός θα μας ακούσει; Ποιός θα νιώσει; Ποιός θα καταλάβει και έστω και αργά θα κατεβάσει το κεφάλι απο ενοχή και ντροπή;Κανείς! απλά θα είμαστε άλλο ένα καλογραμμένο άρθρο στα πρωτοσέλιδα διαφόρων εντύπων ή εκπομπών, απλά θα είναι άλλη μια επανάληψη της ιστορίας μας. Όχι δεν θέλω να την επαναλάβω μα να την αλλάξω! Αυτό θέλω και αυτό καλώ όλους σας! Να αλλάξουμε την ιστορία, τον τρόπο που θα κοιτάμε μπροστά.
Φυσικά δεν θα επιβάλλω σε κανέναν τον τρόπο σκέψης μα ένα μόνο πιστεύω ότι ίσως την πραγματική απάντηση σε όλα αυτά, τη λύση,  θα την βρούμε μόνο με το να κοιτάξουμε δίπλα μας, ο ενάς τον άλλο, μέσα μας και κυρίως δίχως να λησμονούμε!



                                                                                                  Ευαγγελία Ανδρέου.

Sunday, June 11, 2017

Φάρος της Σκύρου : ένα σπάνιο μνημείο που πρέπει όλοι να γνωρίζουμε!


Φάρος Λιθάρι Σκύρου -1894


          Ο Φάρος της Σκύρου είναι ο μοναδικός απο κατασκευής διώροφος πετρόχτιστος φάρος που βρίσκεται στο νοτιανατολικό άκρο της νήσου στο ακρωτήρι Λιθάρι όπου και η ονομασία του προήρθε απο τα βράχια που είναι επάνω χτισμένος. Κατασκευάστηκε το 1894 και θεωρείται ο ισχυρότερος φάρος καθώς εκπέμπει 3 λευκές αναλαμπές ανα 30 δευτερόλεπτα σε απόσταση 30 μιλίων. 

         Στις 15 Ιουνίου του 2012, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού χαρακτηρίστηκε ως μνημείο για δυο σημαντικούς λόγους, πρώτον διότι αποτελεί αξιόλογη αρχιτεκτονικά κατασκευή και αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας ειδικής κατηγορίας κτιρίων και δεύτερον για τον αρχικό του μηχανισμό, διότι αποτελεί σημαντική τεχνική και επιστημονική μαρτυρία για τα φωτιστικά συστήματα των φάρων στο τέλος του 19ο αιώνα.

      Ένα κτίριο που λίγοι γνωρίζουν μα όταν το βλέπεις να στέκεται έτσι μόνο και αγέρωχο να αγναντεύει το Αιγαίο, μόνον τότε μπορείς να καταλάβεις το πόσο γοητευτικά αξιοθαύμαστο μνημείο είναι.


                                                                                                       Ευαγγελία Ανδρέου.

Friday, May 19, 2017

Φραντς Κάφκα: Ιδιόμορφη προσωπικότητα με μεγάλη επιρροή

Φραντς Κάφκα


< Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου>, έγραψε σε ένα απο τα έργα του, ένας απο τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα, ο Φράντς Κάφκα. Απο τους λίγους που κατάφεραν να εξερευνήσουν την ανθρώπινη προσπάθεια για γνώση και ασφάλεια. Αν και δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ τα έργα του όταν εκείνος ήταν εν ζωή, θεωρήθηκε και συνεχίζει ακόμη να είναι απο τους συγγραφείς με τεράστια επιρροή, που τα λόγια του χαρακτηρίστηκαν ως σύμβολο του αυξανόμενου άγχους του σύγχρονου ανθρώπου και της αποξένωσης σε έναν αδιάφορο και εχθρικό κόσμο.
Γεννήθηκε το 1883 στην Πράγα και μεγάλωσε με όχι και τόσο αρμονικές σχέσεις με το οικογενειακό του περιβάλλον. Έλεγε χαρακτηριστικά: <Εγώ δεν μπορώ να ζω με ανθρώπους.Μισώ απεριόριστα όλους τους συγγενείς μου  όχι γιατί είναι συγγενείς μου, αλλά απλώς επειδή είναι οι άνθρωποι που ζουν πλάι μου.>
Ο ίδιος ο Φράντς Κάφκα, συνέταξε σε ηλικία 36 ετών μια επιστολή προς τον πατέρα του, όπου τον περιγράφει ως <ένα πραγματικό Κάφκα σε δυναμικότητα, υγεία, όρεξη, ένταση της φωνής, ομιλητικότητα, αυτοϊκανοποίηση, υπεροχή έναντι του κόσμου, επιμονή, ευστροφία, ανθρωπογνωσία, σε μια κάποια συγκεκριμένη γενναιοδωρία, με όλα επίσης φυσικά τα συνοδευτικά τούτων των προτερημάτων σφάλματα και αδυναμίες> Κι αυτό φαίνεται απο μια φράση που έγραψε σε ένα του συγγραφικό έργο που έλεγε: <Συχνά είναι πιο ασφαλές να είσαι αλυσοδεμένος απο το να είσαι ελεύθερος>.
Ως καλός μαθητής στο αναγνωρισμένου κύρους γερμανικό σχολείο όπου φοίτησε, κατάφερε το 1906 να πάρει το πτυχίο του στη Νομική.Το τελευταίο του εξασφάλισε μια άνετη ζωή που του άφηνε ελεύθερο χρόνο για συγγραφή, την οποία αποκαλούσε ως την ουσία, ευλογία και κατάρα παράλληλα της ύπαρξης του. Έως το 1917 όταν αρρώστησε από φυματίωση κι ενώ εργαζόταν σε ασφαλιστική εταιρεία που τον ταλαιπώρησε έως και το θάνατο του το 1924.
Το συγγραφικό του έργο πλούσιο μεταξύ των οποίων να ξεχωρίζουν πολλά όπως η Δίκη, ο Πύργος, Αμερική. Σε όλα αυτά τα έργα το μεστό ύφος του δημιουργεί μια εντυπωσιακή αντίθεση με τις λαβυρινθικές πλοκές του, τους οδηγούμενους από άγχος παραλογισμούς και τα ισχυρά καταπιεστικά σύμβολα του βασανισμού και της ανομίας που αποτελούν την ουσία του οράματος του συγγραφέα. 



<Αφήστε με σας παρακαλώ το μέλλον να συνεχίσει να κοιμάται, όπως οφείλει. Γιατί αν κάποιος το ξυπνήσει πριν την ώρα του, τότε θα αποκοιμηθεί το παρόν του>.



                                                                                                        Ευαγγελία Ανδρέου.

Monday, May 15, 2017

Πολιτισμός, πόσα αιματοβαμμένα μυστικά μου κρύβεις;


Ντόκτορ Ρεβ Μάγιερς (Dr Rev Mayers) - Αυστραλός καλλιτέχνης


               Έργα μεγαλοπρεπή που σου προκαλούν δέος, αλλά ακόμη και την συγκίνηση μας, κτίρια αξιοθαύμαστα που αναρωτιόμαστε πως μπορεί να κτίστηκαν, ανακαλύψεις που μας διευκολύνουν την καθημερινότητα μας, καλλιτεχνικά έργα που μας αγγίζουν και μας ταξιδεύουν, εν ολίγοις μιλάμε για τον Πολιτισμό, που τελικά μας κρύβει τόσα μυστικά.
              Υπάρχουν  στιγμές που αναρωτιέμαι εαν τελικά είναι ευλογία ή κατάρα να μιλάμε για πολιτισμό πόσο μάλλον να τον δημιουργούμε;
              Κάθε φορά όταν αναζητούσα την ιστορία που έκρυβε κάποιο έργο-δημιούργημα πάντα αυτό που μου έμενε είναι μια γλυκόπικρη γεύση ταλαντευόμενη στο εαν τελικά άξιζε όλο αυτό σε σχέση πάντα με τις θυσίες που χρειάστηκαν για την δημιουργία του. Φυσικά και είμαι της άποψης ότι κάθετι που ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια αξίζει τον κόπο, πόσο μάλλον δε όταν γίνεται για θεμιτούς λόγους, μα ακόμη κι έτσι άραγε, δεν υπάρχουν όρια στη θυσία και στην εξέλιξη της κοινωνίας μας;
               Φυσικά όπως θα καταλάβατε μιλάω για τη σχέση και κατα πόσο αξίζει περισσότερο ανάμεσα στην εξέλιξη και στην ανθρώπινη αξία;
               Βλέποντας απο τους θρύλους ακόμη, όπως το γιοφύρι της Άρτας που χρειάστηκε ο πρωτομάστορας να θυσιάσει τη γυνάικα του έως και στις μέρες μας που θυσιάζονται χιλιάδες ζωές-ψυχές στο βωμό της εξέλιξης και του κέρδους.
              Πόσο άραγε αρεστό μπορεί να είναι όταν κάποιος θέλει να δημιουργήσει ή να ανακαλύψει κάτι το μεγαλειώδες για λόγους μεγαλομανίας, επιβλητικότητας και δύναμης; Θα μπορούσε και θα είχε δικαίωμα στο να θυσιάσει το πολυτιμότερο αγαθό, που δεν είναι άλλο απο την ανθρώπινη ζωή;
             Το μόνο σίγουρο είναι ότι μια τέτοια αναζήτηση ανάμεσα στον πολιτισμό και τις ανθρώπινες αξίες είναι τελικά δίκοπο μαχαίρι, που όπως κι αν προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις θα σε ματώσει.
             Δεν ξέρω βέβαια πως μπορεί να σταματήσει κάτι που έχει κατοχυρωθεί εδώ και αιώνες, μα πιστεύω ακράδαντα ότι με τόσες ιστορίες και παθηματα μπορεί να μας γίνει μάθημα ώστε τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις προτεραιότητες μας σε αυτό που λέγεται ζωή.



                                                                                                  Ευαγγελία Ανδρέου.




Tuesday, April 18, 2017

Καλώς ήρθες στην πραγματικότητα!




                                 Κι ενώ απο τη στιγμή που ερχόμαστε σε έναν τόσο ψεύτικο κόσμο πως αλλιώς θα μπορούσαμε να τον γνωρίσουμε σιγά σιγά παρα με όμορφα παραμύθια. Όμορφες ιστορίες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα κι όμως κάπως έτσι θέλησαν οι πρόγονοί μας γιατί κι εκείνοι έτσι εμάθαν, να μας μεγαλώσουν. Το λάθος τους όμως ήταν ότι ενώ εκείνοι γνώρισαν δεν φρόντισαν να μας ενημερώσουν κι εμάς έστω με διακριτικό τρόπο και κάπου εκεί είναι που ξαφνικά έρχεται η στιγμή σε όλους μας, σε άλλους νωρίτερα και για άλλους λίγο αργότερα να ανακαλύψουμε οι ίδιοι το ψέμα  και κάπως έτσι  φτάνει εκείνη η στιγμή που λέμε... Welcome to reality!
  Μια ζωή με την τόσο μοναδική ομορφιά της αλλά και τόσο απρόβλεπτα σκληρή.
Κι επειδή έχουμε την τάση να κοιτάμε το δάχτυλο, όχι ας μην μένουμε στον τρόπο μεταφοράς απο το παραμύθι στην πραγματικότητα, μα να επικεντρωνόμαστε στο δάσος που είναι το μέλλον, η ζωή μας. Που πάντα ότι κι αν γίνει, θα είναι τόσο πολύτιμη και όμορφη! Γιατί το θέμα δεν είναι ποιός και γιατί μας επανέφερε στην πραγματικότητα, μα ότι επιτέλους την ανακαλύψαμε και πλέον πρέπει να βάλουμε τους δικούς μας όρους και υπογραφή στη ζωή μας.
Τότε και μόνον τότε την κατακτάμε, όταν πλέον την κοιτάμε κατάματα.

                                                                                 
                                                                                                 Ευαγγελία Ανδρέου.

Sunday, March 26, 2017

Κόσμε ψεύτικε!

                       



                        Κόσμε ψεύτικε! Πολλές φορές στη ζωή μας υπήρξε η στιγμή που θα το είπαμε, άλλοι πάλι παραμένουν απόλυτοι στην άποψή τους. Ωστόσο το μόνο σίγουρο είναι ότι λίγο ή πολύ όλοι μας τους έχουμε συναντήσει, με αποτέλεσμα φυσικά να μας απογοητεύει πολύ και να αναρωτιόμαστε γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Απο την άλλη όμως καταλήγουμε ότι κι αυτοί τελικά πρέπει να υπάρχουν γιατί εξαιτίας τους εκτιμάμε πολύ περισσότερο τους αληθινούς ανθρώπους και πόσο μάλλον όταν τους έχουμε στη ζωή μας να μας χαροποιεί. Κι όμως προσωπικά πάντα θα αναρωτιέμαι γιατί να υπάρχει όλο αυτό; Τόσος πόνος, τόσο δάκρυ. Πόσο ψέμα ακόμη;                                                                                                                  Σίγουρα θα μπορούσαν να δωθούν πολλές απαντήσεις, κι όμως αρνούμαι να δεχτώ ότι εκεί που όλοι μας λίγο ή πολύ αναζητούμε την αλήθεια, την ουσία της ζωής και φυσικά την αγάπη, κι ενώ όλοι μας καταλήγουμε στο να παραπονιόμαστε γι αυτό, πως είναι δυνατόν εμείς οι ίδιοι να το διαψεύδουμε. Με μια κουβέντα θα μπορούσαμε πολύ απλά να πούμε:                        Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
Όχι! Εγώ δεν το δέχομαι! και δεν θα πάψω να το βροντοφωνάζω ότι όσα κι αν έχουμε ζήσει, όσο κι αν οι εμπειρίες μας να μην υπήρξαν και τόσο αισιόδοξες, δεν θα μπορέσω ποτέ να δικαιολογήσω τον ψεύτη και τον υποκριτή! Μπορώ να καταλάβω την οποιαδήποτε ανθρώπινη αδυναμία, μα όχι και να εθελοτυφλούμε! Άλλωστε πιστεύω ότι δεν έχει καμία σχέση με αδυναμία, αλλά με την πνευματική μας ολοκλήρωση, που σημειώνω ότι δεν έχει να κάνει με την επαγγελματική και προσωπική μας ανάπτυξη και αναγνώριση, αλλά με κάτι βαθύτερο.
   Συνηθίζω να λέω ότι την αλήθεια μέσα μας όλοι μας την ξέρουμε, καταλήγω λοιπόν ότι μόνον αυτή θα μπορούσε να είναι η αιτία, ότι δηλαδή, επειδή γνωρίζουμε την αλήθεια μας, απο εκεί και πέρα απο εμάς εξαρτάται κατα πόσο μπορούμε ή καλύτερα έχουμε την δύναμη να την αποδεχτούμε.Κι έτσι κάπου εκεί, όσοι δεν κατάφερνουν να 'ενηλικιωθούν' να μην αντέχουν να την αποδεχτούν κι έτσι έχουν ανάγκη απο ένα ψέμα, που αυτό στη συνέχεια γίνεται τρόπος ζωής και κάπου εκεί είναι που χάνουμε όλοι, την ουσία της ζωής.

                       Γι αυτό και προσωπικά κόσμε! Επίτρεψέ μου να επιλέξω να ζω επαναστατικά, μέσα απο την αλήθεια!(με βάση τα λόγια του  Τζώρτζ Όργουελ). Κι ας πονά κάποιες φορές περισσότερο κι απο το ψέμα σου.


                                                                                                   Ευαγγελία Ανδρέου. 

Tuesday, February 28, 2017

ΈΝΑ ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΝΟ ΦΤΑΝΕΙ!

                     
                   


                          Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, να ξεκινήσεις την ημέρα, να σταθείς όρθιος και πάλι και μόνο τότε θα την κάνεις δική σου ξανά!
                         Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, να ξεγελάσεις τον πόνο και κάθε σου δάκρυ που θα κυλά.
                        Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, για να απαντήσεις στην ταπείνωση, μην σκύψεις το κεφάλι μόνο απάντησε με ένα σου χαμόγελο και μόνο.
                         Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, για να πάψεις να νιώθεις μόνος, να κερδίζεις ξανά και ξάνα την αξιοπρέπεια σου, ξέρω μπορεί να σου φαίνεται δύσκολο μα είναι συνάμα τόσο απλό!
                         Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, για να ακυρώσεις κάθε απόσταση απο αυτό που δεν τολμάς να το ζητήσεις.
                      Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, για να πειστείς και να την πείσεις!
                      Ένα σου χαμόγελο μόνο φτάνει, έτσι απλά.... για να κερδίσεις! 


                                                                                                       Ευαγγελία Ανδρέου.

Thursday, November 24, 2016

Γνώση ή Ευτυχία ;


Γνώση ή ευτυχία; Τι είναι αυτό που θα προτιμούσες καλύτερα; Να γνωρίζεις κι ας σημαίνει  ότι θα πονέσει; Ή να βρίσκεσαι στην άγνοια κι έτσι να παραμένεις ευτυχισμένος; Το προπατορικό αμάρτημα μας έμαθε ότι η γνώση πονάει και τιμωρεί, είναι όμως και το ιδανικό; Εγώ θα  τολμούσα να πω ότι ίσως να είναι η αρχή όχι όμως και το αποτέλεσμα. Συνηθίζουμε να αντιλαμβανόμαστε την ιστορία του Αδάμ και της Εύας ως μια μεμονωμένη που έζησαν, τόλμησαν, έμαθαν και τιμωρήθηκαν γι αυτό, και κάπου εκεί να γράφεται το τέλος, ίσως όμως και να μην είναι έτσι. Γιατί τίποτα ακόμη δεν τελείωσε, ήρθαν κι όταν έμαθαν απλά συνέχισαν να διαδώσουν την γνώση τους, φτάνοντας σε εμάς που συνεχίζουμε να αναζητάμε τον παράδεισο μας μέσα από την γνώση, την εμπειρία και να αναρωτιόμαστε συνεχώς για καθετί που μας απασχολεί. Λέτε η αναζήτηση της γνώσης να μας διώχνει από το δικαίωμα της ευτυχίας; Ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος έλεγε ότι η Αρχή της σοφίας είναι η γνώση της άγνοιας .Και στο κάτω κάτω γιατί να μην μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη η γνώση, άλλωστε το πιο σημαντικό είναι να είσαι απλά ευτυχισμένος ή τουλάχιστον να ξέρω γιατί είμαι; όταν είμαι; Άλλωστε εάν δεν μάθουμε μέσα από την γνώση να ξεχωρίζουμε το καλό απο το κακό πως θα ξέρουμε τη πάει να πει ευτυχία;
 Όταν ερχόμαστε στον κόσμο «μωρά» ακόμη δίχως γνώση δίχως αμαρτήματα είμαστε ευτυχείς είναι όμως έτσι; Ή μάλλον καλύτερα ο άνθρωπος αποκτά την εσωτερική γνώση που τον οδηγεί στην ευτυχία με βάση τις γνώσεις που αποκτά από την καθημερινή τριβή;

Κι επειδή σίγουρα είναι πολύ σημαντικό αλλά και μεγάλο θέμα και ούσα αδαείς μα να συνεχίζω να μαθαίνω,  θα παραμείνω σε αυτό που είχε πει ο Φίλιπ Στάνχοπ, βρετανός συγγραφέας και πολιτικός : Αν δεν φυτέψουμε το δέντρο της γνώσης όταν είμαστε νέοι, δεν θα μας δώσει τον ίσκιο του όταν θα έχουμε γεράσει.


                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.

Wednesday, November 23, 2016

Η Αξιοπρέπεια είναι το δικαίωμα να ζεις!



Αξίες-Ιδανικά-Όνειρα, λέξεις σπάνιες, λέξεις ουτοπικές όχι γιατί δεν μπορεί να τις έχεις καθείς από εμάς αλλά γιατί το…σύστημα είναι τόσο καλά οργανωμένο που πρέπει να έχουμε τη δύναμη να εναντιωνόμαστε σε καθημερινή βάση για να μην μας τις καταπατήσει.   
Όλες αυτές οι λέξεις θα μπορούσαν να τις αποκαλούμε με μια που δεν είναι άλλη από την αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μια λέξη τόσο ισχυρή όσο και ευάλωτη όπως είναι και ο άνθρωπος που πρέπει να βρίσκει καθημερινά τη δύναμη να την κρατά ψηλά όπως και το βλέμμα του. Και κάπου εκεί οι ερινύες, τα απρόβλεπτα λάθη και τα ανεπιθύμητα εμπόδια που πολλές φορές θαμπώνουν τα όνειρά μας, παύουμε να ακούμε την ψυχή και το κορμί μας γίνεται αδύναμο ψάχνοντας απεγνωσμένα ένα χέρι, ένα κοίταγμα που θα σου δώσει ξανά τη ώθηση να κοιτάξεις από εκεί που σταμάτησες κι έτσι να συνεχίσεις να χαράξεις το δρόμο που ονειρεύτηκες που κάπου εκεί έβρισκες πάντα τον εαυτό σου, πριν στον αλλοιώσει το σύστημα και φτάσεις σε σημείο να μην τον αναγνωρίζεις.

Γι αυτό όσο ισχυρό κι αν είναι το καλά οργανωμένο σύστημα, πρέπει πάντα να θυμάσαι το ποιος είσαι και να μην αφήσεις ποτέ από τα μάτια σου εκείνο το βλέμμα που καθρεφτιζόσουν και σου έμαθε το δικαίωμα να ζεις και να μην το βάζεις κάτω!



                                                                                         Ευαγγελία Ανδρέου.

Saturday, November 12, 2016

Φιλότιμο




                Το Φιλότιμο είναι αρχαία Ελληνική λέξη και πρόκειται για ουσιαστικό που δεν μπόρεσε να μεταφραστεί επαρκώς στην νέα Ελληνική γιατί περιγράφει ένα σύνθετο  πλέγμα αρετών όπως της αξιοπρέπειας, της τιμής και της περηφάνειας, πόσο μάλλον δε σε κάποια ξένη γλώσσα, τυχαίο; Νομίζω καθόλου! Ίσως γιατί πλέον χρησιμοποιείται σπανίως, ίσως γιατί ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ώστε να πάψει να υπάρχει στις μέρες μας και αναφέρομαι κυρίως για εμάς τους ‘ Ελληναράδες ’ που έχουμε μάθει να μιλάμε για τον Πολιτισμό μας, για την γλώσσα, την ομορφιά του τόπου μας λες και κάναμε ποτέ κάτι εμείς γι αυτό! Ποδοπατώντας  πάντα στα συντρίμμια όλων εκείνων που αγωνίστηκαν και θυσίασαν τα πάντα για τα πιστεύω τους, τα ιδανικά τους, ξεχνώντας φυσικά ότι πρώτοι εμείς είμασταν που τους απαρνηθήκαμε! και δεν μπορέσαμε καν να έχουμε το λιγότερο το ….Φιλότιμο να σεβαστούμε πρώτα αυτούς και μετά να μιλάμε με ρατσισμό και κάθε μορφή χαζομάρας και ψευτοπαλληκαριάς! Για έννοιες και τόπους που ούτε καν μας ανήκουν! Γιατί όταν κάτι σου ανήκει , το σέβεσαι , το αγαπάς, το προστατεύεις και έχεις την πλήρη επίγνωση ότι είσαι ο μόνος υπεύθυνος και υπαίτιος γι αυτό.

Ο Θαλής (φιλόσοφος του 7ου αιώνα π.Χ. ) λέει ότι το φιλότιμο είναι μέρος της ουσίας της ύπαρξης των Ελλήνων «Το φιλότιμο για τους αρχαίους Έλληνες είναι σαν την αναπνοή. Ένας Έλληνας δεν είναι Έλληνας χωρίς αυτό. Αυτός θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι ζωντανός».
       Και καθώς διαβάζω αυτά τα λόγια, αναρωτιέμαι εάν ισχύουν, τελικά υπάρχει Έλληνας; Σκληρή η ερώτηση μα δύσκολη η απάντηση!


                                                                                      Ευαγγελία Ανδρέου.